WILLEMSSON, ‘In Sight’: een geraffineerde plaat voor de late uurtjes, aan de goeie zijde van smaakvol

Kinderen van beroemdheden in de muziekwereld hebben het niet zo makkelijk als sommige mensen denken, zeker niet als ze in de voetsporen van mama of papa willen treden. Ofwel denkt men dat ze een streepje voor hebben, wat al eens gebeurt, maar in de muziek is dat meestal beperkt tot een zekere scholing thuis. Dat vindt men dikwijls al reden genoeg vindt om a priori negatief te staan tegenover wat ze ook mogen proberen. Ofwel maakt men vergelijkingen of schept men verwachtingen die hoe dan ook geen zin hebben en niet fair zijn. Sean Lennon is John niet, JacobDylan‘ is Bob niet. Gelukkig wil het wel meer dan eens geen rol spelen: de afstand tussen Ravi Shankar en dochter Norah Jones was op alle gebieden zo immens groot, dat Norah haar eigen weg kon inslaan.

Als de wil en het talent er zijn, en als de zoon of dochter uit het vaarwater van pa of ma kan blijven, dan moet het lukken, zoals bij de familie Wainwright-McGarrrigle, waar Rufus en Martha Wainwright elk hun loopbaan opbouwen naast die van hun vader Loudon Wainwright III, monument uit het singer-songwriten, en moeder Kate, die samen met haar zus Kate & Anna McGarrigle vormde, voor eeuwig verbonden aan het heerlijke ‘Complainte pour Sainte Catherine‘. Dat is zo goed geslaagd dat fans van de ene het bestaan van de twee (of drie) andere soms nauwelijks kent of zelfs niet vermoedt! Dat terwijl Loudon heel expliciet en zonder blad voor de mond over beide kinderen meesterlijke songs schreef (‘Rufus Is A Tit Man‘, het harde ‘Hitting You‘, ‘Five Years Old‘, het onomwonden ‘Father/Daughter Dialogue‘…)

Er staan nu eenmaal muurtjes tussen genres muziek, zoals die ook tussen kunstvormen onderling bestaan. Vrienden van ons, voor wie de muziek opgehouden was met Johann Sebastian Bach, kenden Willem Vermandere enkel en uitsluitend als beeldhouwer en had er totaal geen weet van dat men hem kent als de West-Vlaamse zanger, die vanuit Lauwe Steenkerke veroverde en daarna heel Vlaanderen (of bijna dus) en Nederland inpalmde met zijn ogenschijnlijk ‘simpele’ liedjes die bulken van de volkse levenswijsheid (‘Lat mi maar lopen‘, ‘Mijn Gazette‘), vertellement (‘Moeder Cordula‘, ‘La Belle Rosselle‘), fijne humor (‘Voilà c’est ça‘; ‘Ik plantte ne keer Patatten‘), dromerige overpeinzingen (‘Chance dat het regent‘) en meer dan af en toe al dan niet keiharde ernst (‘De Bomen‘, ‘Duizend Soldaten‘, ‘Soldatenkerkhof‘, ‘Vladslo‘, ‘Voor Marie-Louise‘, ‘Kindje kleene Kindje dood‘)

Waar gaat dit heen, denkt de hopelijk nog altijd wakkere lezer? Omdat ook Willems kinderen muzikale aspiraties hebben. Amalia Vermandere, de jongste van vier, stortte zich op tekenen, schilderen, schrijven en ook zingen. Door haar fascinatie voor de ongerepte natuur van Noorwegen en de rijke poëzie van Rainer Maria Rilke ontwikkelde ze zich tot een singer-songwriter die we ooit op een Oostendse kade een prachtige set hoorden geven. Werk van haar is te horen op haar site (http://wanderingwoods.com) Augustijn Vermandere laat zich niet pramen: in 2000 bleek hij in diverse wedstrijden te scoren met The Johnsonz, maar na een halve finale in Humo’s Rock Rally was dat sprookje gedaan. Hopla in 2006, met zang van Nathalie Herwegh (Eden), knoopt aan met ‘het succes’. Met producer en gitarist Pedro De Bruyckere maakt hij als Willemsson (naar Augustijns vijfde doopnaam Willemszoon) de cd ‘Blind‘ waaruit drie singles airplay krijgen op Radio 1. Hij treedt op met en trio (waarin naast Pedro ook de uitstekende slagwerker Niels Delvaux en Jurgen Van Bever op klavieren en bas) Het ging grotendeels aan ons voorbij, moeten we bekennen.

Het is echter pas met deze plaat dat Willemsson in ons vizier komt, in sight dus. ‘In Sight‘ is een cd met elf Engelstalige songs (en met een behoorlijk psychedelisch inlegvel) Zijn bijna fluisterstem leent zich voor dit relatief rustige melodische werk, waarmee hij eerder te klasseren valt in de lijn van zoetgevooisde singer-songwriters als Milow, Tom Helsen, Venus In Flames (Jan De Campenaere), al verbergt hij ook zijn rockverleden niet (‘Bad Girl‘, ‘Everest‘, ‘Bet‘) Dat resulteert in mooie liedjes. Never change a winning team: Pedro De Bruyckere is opnieuw producer en gitarist, Jurgen en Niels vormen weer de ritmesectie, er zijn een paar gastmusici en zangstemmen. In opener ‘Bad Girl‘ zingt Wannes Cappelle mee, in ‘Lemonade‘ horen we zus Amalia. ‘Inside‘, ‘Lights‘, ‘At Sea‘: hoe weinig ‘spectaculair’ ook, het zijn songs waar Augustijn zich allerminst voor moet schamen, ook tekstueel niet. Erg geslaagd vinden we ‘Berlin 2011‘ en ‘Fire‘, maar helemaal overstag gaan we voor ‘Rain‘ dat met zijn memorabele refrein naar een ‘zachte climax’ groeit.

In Sight‘ is een geraffineerde plaat voor de late uurtjes, aan de goeie zijde van smaakvol.

Antoine Légat (24 12 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op WILLEMSSON, ‘In Sight’: een geraffineerde plaat voor de late uurtjes, aan de goeie zijde van smaakvol

  1. Pedro zegt:

    Reblogged this on Bluemusic: de homepage van Pedro De Bruyckere and commented:
    Een zeer fijne recensie van de tweede plaat van Willemsson die ik vorig jaar producete.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s