HOBOKEN, Hoboken: ‘…een kickstart voor een artieste die in stilte een rijpingsproces tot volwaardige chanteuse doorgemaakt had die zowat niemand had opgemerkt… wellicht niet eens zijzelf…’

In een interview voor Het Nieuwsblad (24 oktober (*)) klaagt Koen Wauters, één van de coaches in de crochet van VTM, ‘The Voice van Vlaanderen‘ erover dat ‘de muziekbusiness’ zo weinig aanvangt met het talent dat uit de eerste editie van de wedstrijd naar voren kwam. We hebben zelf die wedstrijd van een afstand gevolgd, vanuit het vermoeden dat dit meer informatie zou opleveren over het peil dat in Vlaanderen bereikt wordt dan ‘Idool‘ dat zou doen. Dat bleek zo te zijn. Er werd inderdaad talent aangeboord. Met een tweede en naar verluidt nog sterker bezette editie van ‘The Voice‘ in het verschiet zou het spijtig zijn dat daar niets méér mee zou gebeuren (op dat vlak is Nederland ons eeuwen voor, zo lijkt het, net als het naar hier brengen van nog niet doorgebroken talent uit de UK en de US, die in Nederland een platform vinden, maar in ons land nauwelijks)

Intussen hebben we mogen merken dat er in een aantal deelnemers voldoende hardnekkigheid zit om zich niet neer te leggen bij deze feiten. Zo zagen we Ziggy & Mayken tijdens een huiskamerconcert, in het voorprogramma van Michael Weston King, en geregeld moesten we denken aan Nick Cave & Kylie Minogue, of beter nog Mark Lanegan & Isobel Campbell. In de wedstrijd waren ze al bijzonder opgevallen door hun schitterend duet in ‘9 Crimes‘ van Damien Rice, één van de echte kippenvelmomenten in de wedstrijd. Op het ogenblik van het huiskamerconcert hadden ze nog geen uitweg, ondanks verwoede pogingen en allicht heel wat schouderklopjes: je kon hier inderdaad niet naast horen. Intussen krijgt single ‘A Cold Night In December‘ al wel de verdiende belangstelling. Het is een verhaal dat we graag verder zullen volgen, want het duo heeft nog een schat aan liedjes achter de hand.

Als er één onverwacht talent uit ‘The Voice‘ naar voren kwam, onverwacht niet omwille van de kwaliteit, wel omwille van het feit dat het publiek dit verrassend goed inschatte, dan wel finaliste Iris Van Straten, in een grijs verleden een allesbehalve grijze Sabrina uit de ‘Familie Backeljau‘, maar sindsdien meer op het achterplan gebleven (als zangeres bij formaties als Bla Bla Bla en De Nief Strangers en met gastrollen in ‘Galaxy Park‘ en ‘Zone Stad‘) Iris bracht in ‘The Voice‘ o.a. een bloedstollende versie van ‘Hurt‘ van Trent Reznor (Nine Inch Nails) die haar in één klap op de kaart zette. Dat ze de finale haalde met een stem die zich veel beter leent voor een repertoire, dat op zijn beurt absoluut niet past bij het ‘populistische’ karakter van zo’n competitie, was op zich al een mirakel. Het was op de koop toe een verademing iemand te zien die zelf voortdurend verrast was over het impact dat ze had, die zich ontzettend dankbaar en bescheiden opstelde. Iris is op een leeftijd dat niet alles per se moet, en dat scheelt.

Maar ondanks die stem die aan Marianne Faithful doet denken, ondanks alle sympathie die haar verfrissende verschijning opriep, was de vrees toch dat hier géén vervolg aan zou komen. Gelukkig heeft haar coach bij ‘The Voice‘, Alex Callier, het hart van Hooverphonic, harde bast weke pit, zijn gewicht in de schaal gegooid en nu is er het project Hoboken, Iris Van Straten dus. Met zo’n producer weet je dat het geluid snor zal zitten. Doordat hij met haar heel intensief in de wedstrijd heeft gewerkt, kan hij haar artistieke capaciteiten goed inschatten. Dat uit zich in de keuze van de elf liedjes, tien covers en één nieuwe song van Alex, songs die op Iris’ lijf geschreven zijn. Dat was alleszins de bedoeling. Dat lukt in een aantal songs heel goed, in het openende kwartet bij voorbeeld: ‘Moan‘ (Trentemöller), ‘Walking On A Dream‘ (Empire Of The Sun), ‘Say Hello, Wave Goodbye‘ (Soft Cell, eigenlijk Marc Almond & David Ball – wij denken eerder aan de monumentale versie van David Gray) en ‘It’s A Sin‘ (Pet Shop Boys)

Of de keuze va het vervolg ook zo trefzeker is, is allicht een kwestie van smaak. Feit is dat iemand als Callier vanuit zijn positie een neus heeft voor wat leeft, iets wat wij niet kunnen voorleggen. We werden alvast nog een paar keer aangenaam verrast. In ‘Crystalised‘ (van dé groep à la mode The XX) is er zelfs een duet met Alex Callier, iets wat sterk uitpakt, gezien de stemmen goed contrasteren. ‘Somebody To Love Me‘ (Mark Ronson) brengt leven in de brouwerij. Ze zong het al in ‘The Voice van Vlaanderen‘. Daarom is het des te vreemder dat ‘Hurt‘ hier niet werd opgenomen. Maar er is een ander hoogtepunt en daar zorgt Alex’ ‘Teasing‘ voor. Die aan Hooverphonic schatplichtige song, die echter perfect bij Iris past, mag wat ons betreft een dijk van een hit worden. ‘Hoboken‘ is een kickstart voor een artieste die in stilte een rijpingsproces tot volwaardige chanteuse doorgemaakt had die zowat niemand had opgemerkt, wellicht niet eens zijzelf. Hoewel het ‘Yes we can‘ dus wordt verder gezet hebben we het gevoel dat ‘the best is yet to come…’ Benieuwd waar dit heen gaat!

Antoine Légat (25 12 12)

(*) http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20121023_00345352

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s