SOUL SPIRIT in Banana Peel blues club te Ruiselede op maandag 10 december 2012: ‘…een heerlijke dampende schotel opdiepten vol lillende gospels, negro-spirituals, slavenliederen kerstliederen en bluegrass, op smaak gebracht met verrassend sterke meerstemmige harmonieën, al dan niet a capella…’

Zie ook www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’! 

Hallelujah! Dat woord beschrijft nog het best het gevoel dat we hadden vlak na het concert van Soul Spirit (we vinden ook ‘Soulspirit. Roots & Gospel Choir‘ als benaming) Niet dat we zo blij waren dat het gedaan was. Evenmin dat we van plan waren ons te gaan aanbieden voor een monastiek en contemplatief leven in het klooster van Malonne, wel dat de door de wol geverfde bluesmuzikanten die achter Soul Spirit schuil gaan ons een heerlijke dampende schotel opdiepten vol lillende gospels, negro-spirituals en slavenliederen, op smaak gebracht met verrassend sterke meerstemmige harmonieën, al dan niet a capella. Dat lardeerden ze met smeuïge (rhythm &) blues, een streep boogie, een toefje bluegrass en zowaar twee blueskerstliederen. Geserveerd op een bedje van gekruide humor en (zelf)relativering, hadden we zelfs geen bûche nodig om voldaan huiswaarts te gaan.

Lokale driesterrenkok Franky Vandeginste had in zijn inleiding gesteld: ‘Voor ons traditioneel eindejaarsconcert nu eens géén vijf zwarte madammen, maar vijf zwarte heren‘, doelend op de uniforme zwarte kledij. Achteraf moest ook hij bekennen: ‘Deze zomer in de States een aantal gospelgroepen gezien, maar deze lieden mogen daar gerust, zonder rode koontjes, tussen gaan staan.‘ Na een bijzonder geslaagde editie van het jaarlijkse Chicago Blues Festival was het dus opnieuw prijs, al dook maar een fractie op van het publiek van de week ervoor. Misschien was het omwille van de reflex die we eerst ook hadden: ‘Wat doen ze nu, de mannen van Hideaway?‘ Soul Spirit bestaat immers al even, sinds 2000, maar om één of andere reden was deze occasionele combinatie altijd aan onze neus voorbijgegaan, ook toen ze op het BRBF te Peer stonden (2003) Des te groter was de openbaring (hallelujah!)

Ralph Bonte, stichter van Hideaway en Soul Spirit, leidt deze bonte (sic!) bende. Hij nam de meeste lead vocals voor zijn rekening en speelde op gitaren en die sakkerse ukelele. Bassist Eric Vandekerckhove, diens Limburgse boezemvriend Patrick Cuyvers op piano/orgel en klein slagwerk/shakers, zijn sinds jaar en dag lid van de Belgische blueslegende, die overigens geselecteerd is om ons land te vertegenwoordigen op de derde European Blues Challenge in Toulouse op 8 en 9 maart 2013 (Howlin’ Bill won in 2011, Lightnin’ Guy was met zijn Mighty Gators vierde in 2012 maar maakte zoveel indruk dat hij de komende editie mag presenteren) Geeraard De Groote, backings, percussie (snare drum, tamboerijn, chimes) en soprano sax, is een jonger lid van Hideaway, maar dan spreken we nog over een heel aantal jaren. Nummer vijf van Soul Spirit is Eddy Scheepers, die enkele maanden geleden Andrew verving. Eddy is allerminst het vijfde wiel aan de wagen: hij is een uiterst bedreven gitarist (kluste o.m. bij Jo Lemaire) en speelt sinds een vijftiental jaar de pedal steel. Zijn zangkwaliteiten zijn ook al niet minnetjes: hij zong indertijd backings voor o.a. Johan Verminnen , Erik Van Neygen en zelfs Ann Christy.

De instrumentale kwaliteiten van het gezelschap zijn geen geheim, de sterkte van de samenzang hield niet op ons te verbazen. Het vijfstemmige a capella ‘Down In The River‘ gaf ons al meteen een staaltje van het kunnen van het kwintet. Geen acrobatie, zoals je die bij zuivere a capella groepen krijgt, maar goed opgebouwde en ingezongen, sfeervolle vocale arrangementen, dat biedt Soul Spirit. Het repertoire laat zich raden. ‘Down In Mississippi‘ kent men o.a. van Ry Cooder en Mavis Staples, maar hoort de slaven van de negentiende eeuw toe. ‘Somebody’s Calling My Name‘ plukte men, niet op de plantage, maar uit de soundtrack van de prent ‘Crossroads‘ (waar Cooder een plaat van uitbracht, al is dat niet gans het repertoire van de film) ‘The Water Is Wide‘ stamt uit de folk en past wonderwel in deze context (men kent het in talloze uitvoeringen; wij denken aan bvb. Rory Block) ‘Walk Down That Lonesome Road‘ is weer eens volledig vocaal. Het archetypische ‘Mary Don’t You Weep No More‘ bracht ooit zelfs Ian Siegal op deze planken. ‘Even Santa Claus Gets The Blues‘ is een uitermate grappig inspelen op het jaargetijde. Als je verneemt wat voor leven Mister and Misses Claus leiden, dan is die spleen echt niet ver weg. Maar het is lichtvoetige spleen, zoals het hele concert.

Het eerste deel sluit af met een gospel van Ralph Bonte, ‘You Better Be Ready‘: ‘Ooit geschreven voor een wedstrijd… Maar niets mee gewonnen‘ is zijn laconieke commentaar. We vernemen gaandeweg meer over de groep: dat Soul Spirit in 2000 van start ging in een kerk in Stekene. Bonte is ook op dat vlak een raspaardje (zeg maar paard): zijn bedenkingen, uitleg en verklaringen zijn doorspekt van de fijne humor, waar een flink deel beslist ter plaatse wordt bedacht. De kleurrijke figuren rond hem, vooral dan Eric en Patrick, vergemakkelijken die taak! In het eerste deel stonden we één maal aan de grond genageld: van ‘Sending Me Angels‘ zijn er vele uitvoeringen, waaronder de originele van Bonnie Tyler en de verdedigbaar ‘beste’ studioversie door de grote Delbert McClinton, maar het was Frankie Miller, de onfortuinlijke, nog immer zwaar ondergewaardeerde Schotse zanger met de rauwe rasp en de droevige snik in de afdronk, die het (mede) schreef. Deze regelrechte geslepen diamant, kreeg, gezongen door Patrick, een waardige uitvoering. Kippenvel.

Het tweede deel zet het feest verder: ‘Let My People Go‘ voert een strijdlustige Mozes ten tonele, terwijl het leger van de farao weer eens verdrinkt in de diepe bassen, pardon, de diepe Rode Zee. Verrassende uitvoering van ‘Baby Now That I Found You‘ van The Foundations, die er in 1967/8 een grote hit mee hadden. Soul Spirit laat zich allicht meer leiden door de versie van bluegrass diva Alison Krauss met haar Union Station. De verbroedering van Eric en Patrick steelt enkele keren de show, maar dank zij de gospels blijft iedereen braaf (Sssst! Koest! Apport!): ‘Down In The Land Of Galilee‘, ‘When God Dips His Love Into My Heart‘ (van countryzanger Jim Reeves), ‘I shall Not Be Moved‘, ‘Pray Pray Pray‘, ‘You Don’t Knock‘ (op de poort bij Sint-Pieter! Je mag zo binnen, want de bel doet het niet) en Patricks ‘I See The Light‘. Iets meer buiten de lijntjes kleuren ‘Traffic Jam‘ (van James Taylor) en de tweede kerststronk ‘Last Month Of The Year‘. Tot de klok van elven doen de heren verder. Daarin passen exact drie bissen: ‘Cow Cow Boogie‘ (in de jaren veertig populair gemaakt via ondermeer Ella Fitzgerald en Ella Mae Morse), het onvermijdelijke ‘Oh Happy Day‘ en een herneming van ‘You Better Be Ready‘ vormen het orgelpunt van een puntgaaf concert.

Voor ons part moge de heren van Soul Spirit elk jaar de decembermaand komen opwarmen, hier en elders, hallelujah nog aan toe!

Antoine Légat (12 12 12)

PS Op 23/12 nog in het Zwart Huis in Brugge (in het centrum achter de Stadsschouwburg) en op 28/12 in de Cultuurfabriek in Sijsele, telkens om 20 uur.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s