OMAR AND THE HOWLERS, Too Much Is Not Enough (Featuring Gary Primich): ‘Met deze tweede hommage aan Jimmy Reed bewijst Omar vooral dat ‘hou het simpel’ geen ijdel begrip is. Zo bekeken krijgen we hiervan nooit genoeg’

Zie ook www.rootstime.be !

Die brave Omar Kent Dykes toch! In het inlegvel slooft hij zich uit om zich te excuseren voor deze tweede aan blueszanger, elektrisch gitarist en jaren vijftig hitfabriek Jimmy Reed (1925-1976) gewijde tribute. Dat terwijl hij met ‘Too Much Is Not Enough‘ een bijzonder onderhoudende en erg geloofwaardige bluesplaat aflevert, niet in het minst omdat Jimmy Reed nu eenmaal geweldige deuntjes schreef én omdat Omars dierbare vriend en medewerker Gary Primich zich hier weer eens de ziel uit het lijf blaast op zijn harpen. Maar wacht eens even? ‘Ziel uit het lijf’? Gary Primich overleed toch in 2007, nog geen vijftig jaar oud? Dat betekent dat deze opnames dateren van vóór de release, ook al in 2007, van de eerste hommage, ‘On The Jimmy Reed Highway‘, onder de naam Omar Kent Dykes And Jimmy Vaughan. Voor deze platen heeft Omar trouwens de fiat van de Jimmy Reed familie en de Jimmy and Mary Reed Foundation.

 Omar werd geboren als Kent Dykes in 1950 (een goed bouwjaar, dat kunnen we guitigen) in McComb, Mississippi. Na de nodige apenjaren richtte hij in 1973 zijn Omar And The Howlers op. Enkele tijd later verhuisde de band naar Austin, Texas, om zich full time aan de muziek te wijden in een mix van populaire stijlen, zoals rock maar ook western swing. Dat professionalisme verteerden zijn toenmalige Howlers niet en zij vertrokken weer. Kent bleef, noemde zich voortaan Omar en raakte in de ban van de blues. Na een lange periode van lokale bijval kwam de nationale doorbraak met ‘Hard Times In The Land Of Plenty‘ (1987) Muzikaal zouden zowel Omar And The Howlers als Omar zonder Howlers een succesverhaal worden, niet in het minst in Europa. Ons informeel onderhoud t.g.v. zijn concert in Bredene-Sas wees uit dat Omar een bijzonder lieve en bescheiden man is, die op dat ogenblik geweldige tegenslag op persoonlijk vlak moest incasseren.

Zijn verontschuldigingen lazen we dan ook met een glimlach: hij mag op beide oren slapen, want ‘Too Much Is Not Enough‘ is zeker niet ‘too much‘, integendeel. Het plan voor een Jimmy Reed tribute was trouwens al meer dan twintig jaar aan het rijpen. Het werd een plaat met de Howlers en met selecte gasten. Hij speelde nog even met de idee om de songs te verdelen over meerdere platen, maar zag in dat ze best tot hun recht kwamen als ze samen werden gehouden. En toen kwam ‘On The Jimmy Reed Highway‘ tot stand, wat de eerdere opnames in de koelkast deed belanden. Terechte fierheid steekt de kop op als hij vindt dat beide cd’s één punt gemeen hebben, namelijk de kwaliteit en de prestaties van de muzikanten. Deze songs geven bovendien enige lichtvoetigheid aan het heavy, swampy karakter van Omars ‘Howlin’ Wolf‘ benadering. Al blijft die de grootste charme in een track als ‘High And Lonesome‘ waarin Primich eens te meer aardige dingen aanvangt op zijn harmonica.

Gary speelt in alle nummers, op één na, ‘I’m Gonna Ruin You‘ (Let op Omars schreeuw aan het begin…) In die song neemt gitarist Gary Clark Jr. de harphonneurs waar. Het is moeilijk om niet verslingerd te raken op die rechtlijnige maar fraai gedraaide melodieën als van ‘Honest I Do‘. Omar zag de kans schoon om eindelijk eens de laatste grote hit van Reed op te nemen, het inderdaad onvermijdelijke ‘Shame, Shame, Shame‘. Er zit overigens werk op dat Reed niet zelf schreef, zoals Omars eigen, goed ingepaste ‘I Gotta Let You Go‘, of ‘I Ain’t Got You‘ van Reeds tijdgenoot Calvin Carter. Diens broer Vivian Carter was de oprichter van Vee-Jay Records waar Jimmy Reed in de fifties toe behoorde en Calvin werd er producer. Plaats voor één, net als bij Reed zelf, instrumentaal nummer, ‘Roll In Rhumba‘.

Net als Bettye LaVette viert Omar in 2012 zijn 50e verjaardag in het muziekwereldje, of zoals hij zelf zegt ‘50 years of making the blues rock & still howlin’‘. Het woord ‘sleet’ is aan hen niet besteed. Zo vierde Omar het met niet minder dan vier releases. Met ‘Too Much Is Not Enough‘ bewijst Omar vooral dat ‘hou het simpel’ geen ijdel begrip is. Zo bekeken krijgen we hiervan nooit genoeg.

Antoine Légat (19 12 12)

P.S. Omar geeft aan dat hij overweegt Howlin’ Wolf en Bo Diddley een gelijkaardige ‘behandeling’ te geven. Laat maar komen!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s