Rachel SERMANNI in Toogenblik in Haren op vrijdag 30 november 2012: ‘… Op basis van het goede dat we horen op ‘Under Mountains’ en zagen in Toogenblik, is het veilig te stellen dat Rachel Sermanni een hele grote kan worden. Het volstaat dit al lang niet meer zo tere plantje door te laten groeien volgens eigen inzicht en zonder druk van buitenaf…’

 

Zie www.rachelsermanni.net

Dit stuk staat ook online @ www.rootstime.be

Je zal maar twintig zijn en al diverse platen achter de kiezen hebben. Als je dan nog songs schrijft met de diepgang van een door de wol geverfde veteraan in het bestaan, dan heb je met een niet alledaags talent te maken. Zo iemand is Rachel Sermanni. Haar nieuwe cd ‘Under Mountains‘ staat bol van songs die grossieren in observatiezin en introspectie. Natuurlijk is de leefwereld gereflecteerd in de songs die van een twintigjarige, want zoals alle goeie singer-songwriters schrijft ze vanuit die hoogst persoonlijke belevingen in de Schotse Highlands, waar ze nog altijd en duidelijk heel graag woont, maar ze doet dat op volstrekt eigenwijze eigen wijze met woorden, beelden en metaforen die erop wijzen dat ze een over grote belezenheid beschikt, naast verbale kunde, fantasie en inlevingsvermogen. We hebben niet gezien wat het was, maar vóór het optreden zat ze in een hoekje van het podium van Toogenblik een turf te lezen (een roman vermoeden we), wat het vermoeden alleen maar schijnt te bevestigen.

Under Mountains‘ bevat twaalf ontboezemingen voorzien van een volledige muzikale omlijsting, wat de plaat onder anderen radiofähig maakt, maar de vele clips die je op YouTube vindt laten horen dat de liedjes er ook staan zonder dat kader: Rachel weet wat het is om alleen met gitaar op een scène te staan, een kleintje als dat van Haren, maar ook voor enkele honderden mensen. Ze zette haar concert in met drie van de sterkere teksten: ‘Ever Since The Chocolate‘ zit vol smeuïge dubbele bodems. Een ode aan dit lekkere goedje en zijn magische, opwekkende eigenschappen van maken, jawel, maar hoe begrijp je dan zinsneden als ‘Young girl I have something that you’ll want to hold‘, ‘They clawed about my dress and now I’m naked‘ en ‘The doctor says I have to wear a jacket‘… Een straightjacket (dwangbuis)? Ze geeft je dus meteen al een ferme kluif om op te kauwen. Ze vervolgt met cd opener ‘Breathe Easy‘. Het begin is behoorlijk traag en verstild, maar het volume gaat hierna de hoogte in met het knappe ‘Bones‘.

Haar aflopende Eurotoer heeft haar ook voor diverse concerten in Nederland gebracht. Ze heeft daar flink wat Nederlands van overgehouden en kondigt het volgende ‘Sleep‘ aan met een goed uitgesproken ‘dit nummer heet ‘Slapen’‘. Ze had eerst gedacht dat men in Brussel enkel Frans kent (een vaak voorkomend misverstand, zoals we weten) Ze is dan ook blij verrast te vernemen dat ze hier haar beperkte kennis van de twee kan gebruiken. Het volgende ‘Burger Van‘ is van oudere datum. Ze heeft drie jobs verricht in haar jonge leven. Eén daarvan is die van bediende in een hamburgertent. Ze zegt dat ze dat een leuke klus vond, maar dat zal wel ironisch bedoeld zijn, want de song suggereert het tegengestelde: ‘This is for the man who put sugar on his chips… and blamed ME for it‘, besluit ze de aankondiging. ‘Still I apologise for things I didn’t do‘ zingt ze enkele keren, blijkbaar knarsetandend. Het besluit laat zich raden: ‘Go, go, go, eat your fill and get out of my head‘. Ja, Rachel, de wereld zit vol oenen, pesters en plaaggeesten die het voorzien hebben op gevoelige zielen. Maar als je wil, win jij!

Ze besluit het eerste deel met ‘The Innocent Journey‘, een ‘zeer oud lied’ (voor zover dat kan voor iemand van haar leeftijd!) Ze zong het nog niet op deze toer, maar omdat dit haar laatste optreden is en ze de volgende dag rechtstreeks naar huis gaat, denkt ze aan die keer dat ze met kleine broer op weg naar huis in het volledige donker over een heuvel klom. De fierheid dat ze iets kan betekenen voor de allicht bange jongen haalt het gezwind van haar eigen angsten. Fijn, maar… Ondanks het feit dat Rachel Sermanni haar talent op alle vlakken confirmeerde, overtuigde het eerste deel niet helemaal, een indruk die vrij algemeen heerste. Moeilijk te zeggen wat ontbrak, want we hadden absoluut niet te klagen van de songs, Rachels frasering of haar voldragen gitaarspel, maar de magie was er niet. Die komt nu eenmaal niet op bestelling. Geen tijd om ons daar zorgen over te maken, want in het tweede deel was die tover er wel, en in overvloed.

Sea Oh See‘ is nochtans muzikaal en tekstueel nogal complex, maar ze had de toehoorders voorgoed in de ban. Een volgende song bewandelt weer het ‘sibling theme‘ (het thema van familierelaties): ze speelt nog altijd graag ‘hide and seek‘ (verstoppertje) met kleine broer en zus, maar het lied gaat toch vooral over opgroeien, het omgaan met het gevoel niet mee te mogen doen, niet mee te tellen, de typische puberale angst. Reactie is dan dikwijls jezelf voorliegen dat het je niet kan schelen ‘Why would I care, if I’m not chosen?‘. Fake zijn ook nachtmerries, gelukkig maar: ‘Black Current‘ klinkt echter lekker spooky. Tijd voor één van de hoogtepunten van ‘Under Mountains‘: ze brengt het verleidelijke ‘Marshmallow Unicorn‘ waarmee we voor het eerst in de buurt komen van een liefdeslied, al gaat het over afscheid en is de identiteit van de ‘she‘ in het tweede deel vatbaar voor interpretatie. ‘Love songs‘ zijn echt (nog) aan haar niet besteed, interne bevraging daarentegen…. Rachel maakt het je niet makkelijk, zeker niet in dit heerlijk klinkende ‘Marshmallow Unicorn‘, maar het eindresultaat is tegelijk intrigerend en ontroerend. Het mist zijn impact niet op dit publiek, dat singer-songwriters in het hart draagt.

In het volgende lied (‘I Walk With You In Dreams‘?) droomt Rachel zelf weg en zingt op een gegeven moment met de blik naar de zijmuur, die wellicht oneindig ver weg is. Ze zal het niet bewust gedaan hebben maar in deze atmosfeer sorteert het effect. Heel sterk is ‘The Fog‘, waar de zinsnede uit komt die de cd haar titel gaf. Het aan Schotten erg bekende natuurverschijnsel speelt geen ‘heldere’ rol in de song, maar eens te meer overlaadt Rachel je met beelden waar je kan blijven over prakkezeren. Het wordt ongetwijfeld een blijver in haar repertoire. Ze sluit af met het gedempte, etherische ‘To A Fox‘. Magisch einde van een fraai tweede deel. De toegift is weerom een lied dat ze op deze tournee nog niet bracht: het laat zich raden dat ‘Humming Home‘ wijst op haar nu toch nakende terugkeer. ‘Ik schreef het op de trein vanuit Glasgow naar het steeds woester wordende noorden. Het is drie uur rijden tot waar ik woon…‘ Opnieuw een zeer zacht einde: ‘Home is calling me…

Het concert is formeel gedaan, maar we moeten niet lang aandringen voor een coda, ‘A Little Prayer‘, dat ook op ‘Under Mountains‘ staat. ‘Het is een korte song geschreven voor bepaalde vrienden… Die vrienden lijken geen problemen te hebben…‘ Ze aarzelt even maar legt het dan toch uit: ‘Ze hebben wel problemen, net als iedereen, maar ze hebben de kracht om die voor zich te houden, om daar andere mensen niet mee te beladen.‘ Het is duidelijk dat ze die mensen daarvoor prijst en bewondert. Wij kijken naar onszelf, hoe we zelf andere mensen al te vaak overladen met onze zorgen, zonder ons te bekommeren over de gevolgen van dat enigszins egoïstische gedrag. De boude singer-songwriter houdt ons dus, ondanks haar jonge jaren, een spiegel voor…

We wachten ons om vergelijkingen te maken en voorspellingen te doen, maar toch dit. Rachel Sermanni is in bijna alle opzichten anders dan de Canadese Joni Mitchell, al delen ze die engelenstem, de frivole verbeelding en de gave van de inleving en de zelfreflectie. Maar we beelden ons in dat de piepjonge Roberta Joan Anderson (haar echte naam, voor haar kortstondige huwelijk met Chuck Mitchell in 1965) in de vroege sixties toch een parallelle evolutie doormaakte. Op basis daarvan en op basis van het goede dat we horen op ‘Under Mountains‘ en zagen in Toogenblik, is het veilig te stellen dat Rachel Sermanni een hele grote kan worden. Het volstaat dit al lang niet meer zo tere plantje door te laten groeien volgens eigen inzicht en zonder druk van buitenaf. We wensen het haar van harte toe.

Antoine Légat (01 12 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s