Habib KOITÉ & Eric BIBB (met Mama KONE) in het Centre Culturel d’Auderghem (Cultureel Centrum Oudergem) op dinsdag 20 november 2012: ‘Wat de heren voor het voetlicht brachten, verdient de epitheta ‘historisch’ en ‘onvergetelijk”

Te lezen op www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’

Voor alles is er een ‘eerste keer’: een muzikant die op toneel voor dik tweehonderd mensen zijn liefde verklaart aan een andere muzikant, dat hadden we nog niet meegemaakt. Vooraleer men daar weer iets totaal anders van maakt: Malinees zanger-gitarist-componist Habib Koité drukte pardoes midden in het concert op deze wijze zijn meer dan gewone waardering uit voor New Yorkse bluesman Eric Bibb. Samen maakten ze een even genietbare als symbool geladen cd, ‘Brothers In Bamako‘, die ze kwamen voorstellen, niet ver van de plek waar het project in de basis tot stand kwam. Superlatieven worden vaak misbruikt, kort na een daverend concert, maar we wikken onze woorden: wat de heren, aangevuld met percussionist Mama Kone, eveneens uit Mali, in het CC van Oudergem voor het voetlicht brachten, verdient de epitheta ‘historisch’ en ‘onvergetelijk’.

Niet alleen muzikaal scheerde het concert hoge toppen, het was een gebeuren vanuit de volheid des harten dat moeiteloos zijn weg vond naar de zielen van de aanwezigen. Na het concert veerden die als één man (M/V) recht om de muzikanten te danken voor zoveel moois. Elders leest u hoe deze unieke symbiose tot stand kwam, als ‘a happiness waiting to happen‘, samen met een analyse van bepaalde nummers, maar je hoeft zoiets niet te weten om te voelen waar het trio mee bezig is. De verrassing was des te groter omdat dit CC vooral bekend is voor zijn Franstalig toneel en weinig concerten brengt van deze aard. Geïnteresseerden die het CC belden om inlichtingen rond het concert in te winnen, moesten vaststellen dat zelfs het personeel onwennig reageerde op dit ‘nieuwe’ gegeven. Diverse lieden, abonnees of bezoekers die op de bots een kaart gekocht hadden, zochten in de patio naar informatie over de muzikanten.

Een mooie zaal is het wel, met een prima akoestiek. Maar ook tijdens de sound check, die we integraal mochten meemaken, bleek dat de lokale techniek niet meteen voorzien was op een dergelijk evenement… Alles liep in goede banen, hoewel… Toen het publiek, grotendeels Francofoon en dus ‘Latijns’ in zijn reacties, om een bisnummer blééf vragen, kwam Eric Bibb zich excuseren met de melding dat ze geen encore konden brengen omwille van aanhoudende technische probleempjes. Jammer. Daar had echter niemand wat van gemerkt, zodat we met volle teugen konden genieten van de fijne songs en de leuke commentaren. Eric Bibb steekt van wal met een dijk van een uitvoering van ‘Going Down Slow‘: wie nog nooit blues heeft gehoord hoor meteen van blues zingen en gitaarspelen inhoudt. Je voelt meteen: dit zit goed. Dan kondigt hij de ‘maestro from Bamako‘ aan: Habib Koité stortte zich met brio en met de hulp van Kone op een eigen nummer, ‘Fatma‘, uit zijn eerste cd met de formatie Bamada, ‘Muso Ko‘ (1995)

Nu beide protagonisten in elk één song hun eigen muzikale Umwelt hebben gepresenteerd, kondigt Eric ‘the first song we played together‘ aan. ‘Ten years ago‘ voegt Habib eraan toe. Even gevoelig en indringend als op de cd is dit ‘Needed Time (Toumani Kelen – Juste un petit moment)‘, pleidooi om de wereldproblemen aan te pakken, maar naast goeie wil is daar ook tijd voor nodig. In drie talen ontvouwt deze prachtige smeekbede, maar de Engelse tekst wordt herleid tot het met weemoed gezongen ‘needed time‘. Iets meer volume en vooral veel meer kwaadheid in ‘We Don’t Care‘: het is die geest van zorgeloosheid en m’enfoutisme die maakt dat onze planeet afglijdt naar de chaos. Uiteraard bedoelen de heren net het omgekeerde van wat ze zingen: ‘…of course we do‘, voegt Bibb eraan toe. We worden intussen gewoon gemaakt aan het switchen van instrumenten: Habib ruilt zijn gitaar soms voor Erics banjo. Die speelt diverse prachtig resonerende akoestische gitaren en één keer ook de ukelele (in slaapliedje ‘Anele‘) Het samenspel is in alle gevallen indrukwekkend knap en alle snaarinstrumenten klinken als de muziek der sferen. Topmuzikanten dragen nu eenmaal veel zorg voor de klank…

Foro Bana‘ krijgt van Koité een lange en grappige introductie. Voor wat hoort wat in Afrika, ook als je wil trouwen. Als één partij de belofte eerbiedigt, hoe zal de andere reageren?! ‘It is then that I made my song‘ eindigt hij zijn vertellement. Voortdurend vergeet hij dat hij gerust in zijn tweede taal Frans mag praten. ‘C’est la faute d’Eric!‘ ‘Helaas’ begrijpt en spreekt die méér dan een mondje Frans! Het driestemmige unisono slot is een toetje dat kan tellen. Cd afsluiter ‘Goin’ Down The Road Feelin’ Bad‘ geeft de kans om even in te haken op de periode dat ze hier in de buurt zaten. In zes dagen moesten ze uitvissen of dit samengaan wel kans op slagen had. Pas daarna ging men naar Bamako om in de juiste sfeer de plaat op te nemen. Deze jailer song, voor het duo haast een programmaverklaring, krijgt een uitgesponnen aankleding met Bibb op de banjo. De fade out symboliseert het verder stappen. Die reis gaat dan naar ‘L.A. (Los Angeles)‘, wat Habib in staat stelt weer een sappige story op te dissen. Hij zal zijn eerste contact met de west coast niet snel vergeten. In het restaurant, uitgebaat door een… Belg komt hij er helemaal tot rust, met de hulp van het nodige geestrijke vocht.

Het wordt het succesnummer van de avond: de vaak herhaalse ‘Elééé Los Angeles‘ en ‘One shot, two shot, three shot, four shot, five, tequila make me happy‘ wordt al snel opgepikt door de aanwezigen, alsof iedereen zich op de tequila sunrise had gestort! Minder jolijt met het instrumentale ‘Nani Le‘ dadelijk gevolgd door ‘Khafolé‘. Koité hier een intense lied neer op een traditioneel gegeven. We vernemen enkel dat het een protest is van een moeder tegen de besnijdenis (in het cd boekje lees je dat ze haar kind erdoor verliest…) Fraai samengaan met de percussionist, al blijkt dat beide Malinezen een totaal verschillende etnische achtergrond hebben, en dan ook een totaal andere muzikale opbreng. Koité is Chasonke, Kone is Bobo, we vermoeden iets als het verschil tussen West-Vlaming en Limburger…. Maar hier op dit toneel vinden ze mekaar wonderwel. Koité laat uitgebreid horen waarom Bibb zo onder de indruk raakte van zijn unieke speelstijl.

Tijd voor Eric om zijn ervaring bij de ontmoeting in de verf te zetten… ‘Ik zat in Helsinki en zou de volgende dag naar Bamako vliegen. Ik was nog nooit in West-Afrika geweest, al wist ik dat mijn verre roots daar lagen. Ik zou er door de familie van Habib worden verwelkomd. De avond ervoor heb ik, in het besef dat dit ‘the big moment’ was, het volgende lied geschreven‘. Bibb brengt de cd opener ‘On My Way To Bamako‘: of men het lied nu ziet als een kinderrijm, een hymne, een meezinger of een Afrikaans high life nummer, het is ontroerende ode aan het leven en aan de vriendschap: ‘Well, I’m on my way to Bamako, a place I always wanted to go, on my way to Bamako, to see what I can see…’ Beide heren soleren op de intussen bekende rustige wijze. ‘On joue à l’aise‘ bevestigt Habib inderdaad… al voegt hij er tongue in cheek aan toe dat ook platenbaas Michel hier aanwezig. ‘Maar we hebben totaal géén plankenkoorts, hoor’ grapt de Malinees.

Een fijn slaapliedje brengt ons bij ‘Send Us Brighter Days‘, misschien wel de meest pakkende song op de cd, een gebed eigenlijk. Het herneemt op zijn manier de boodschap van het eerder gespeelde ‘Needed Time‘ en op minstens even vertederende wijze… Koité leidt ‘Mami Wata‘ in, lofzang aan de godin van het water, vereerd in heel West-Afrika. En of ze die goddelijke dame daar nodig hebben! Met lede ogen haalt Habib zijn ervaringen in Nederland aan: ‘Each house has a small lake… For the DUCK!‘ De overacting is duidelijk gespeeld, maar het is nu eenmaal zo: de ene heeft te weinig wat de andere te veel heeft… De uitvoering is een speltechnische krachttoer, want ‘Mami Wata‘ wordt gemixt met een compositie van Eric Bibb voor zijn zoon, ‘Sebastian’s Tune‘. We zijn aan de landing toe van onze trip in hogere sferen: ‘With My Maker I Am One’. Bibb citeert al de verschillende dingen die je kan doen als mens, goeie en minder goeie: ‘I am the doctor savin’ the sick’, I am the junkie cravin’ a fix, I am the homeless child on streets so mean, I am the movie star on the silver screen‘ maar wei je ook bent, ‘met mijn schepper ben ik één‘.

Je zou er diepgelovig van worden, wanneer men je op zo’n meeslepende wijze de gospel voorzingt. Koité veert in deze finale even recht, de enige ‘actie’ van de avond, maar niemand die daarom getreurd heeft. Nog voor het applaus uitsterft, zegt Bibb: ‘We hebben nog tijd voor ééntje…‘ en meteen daarop ‘Ik voel me zoals Elvis!‘ Een gospel-blues bekroont het unieke concert: ‘Don’t let nobody drag you down‘, volledig in de geest van het gebrachte. Nu staan beiden recht om hun publiek mee te sleuren in de roes van het moment. Zoals we al aangaven, passen de heren voor een échte bis. U leest elders nog dat de aanwezigen daardoor wellicht een schitterende cover van een ouwe Dylan klassieker misliepen, maar ach, dat zou toch niets wezenlijks hebben toegevoegd aan het geheel. En dat geheel was dus veel méér dan een concert. Kerstmis viel dit jaar wel erg vroeg…

In het voorjaar trekt het gezelschap naar de States en Canada op toer. Of er hier nog optredens komen, weten we niet. We staan dan zonder fout op de eerste rij. Hoedanook hebben we het gevoel dat dit verhaal nog lang niet uitverteld is… Men heeft in afwachting de kans zich daarvan te vergewissen via de prinsheerlijke cd ‘Brothers In Bamako‘ (afgekort BIB, zoals in beider naam én hun logo terug te vinden!) die u weervindt in onze eindejaarslijst.

Antoine Légat (21 11 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s