THE GREAT UNKNOWNS: HOMEFRONT: ‘… deze doorstart geeft hen alvast veel krediet’

Dramatische gebeurtenissen brengen soms creatieve processen tot stand die er anders nooit zouden gekomen zijn. In 2003 maakte het alt.country kwartet The Great Unknowns met een minimaal budget een plaatje, gewoon voor familie en vrienden. Een exemplaar kwam in handen van Amy Ray van de Indigo Girls en die waren zo ondersteboven van ‘Presenting The Great Unknown‘ dat ze die cd op hun eigen Daemon Records uitbrachten eind 2004. Het werd een onverhoopt verkoopsucces en de kritiek zat op dezelfde golflengte als het publiek. Je zou verwachten dat de ‘onbekenden’ nu ‘bekenden’ zouden trachten te worden, maar na 2005 ging ieder zijns weegs in andere projecten en zag het ernaar uit dat ze voorgoed (schier) ‘unknown’ zouden blijven, hoogstens te klasseren onder de ‘one hit wonders’…

Tot overramp van maat ging zangeres en songschrijfster Becky Warren door een diep dal: haar echtgenoot kwam weer van de strijd in Irak met PTSD (posttraumatic stress disorder), wat bij ons PTTS (posttraumatische stressstoornis) heet. Vijf jaar duurde de doodstrijd van haar huwelijk. In 2010, toen het allemaal voorbij was, greep ze naar de pen en schreef ze haar woede, verdriet en frustratie uit in songs. En zo gebeurde het dat Warren weer samenkwam met gitariste Avril Smith, bassist Altay Guvench en drummer Andy Eggers. The Great Unknowns waren herboren! Maar, al hadden de fans hen allerminst vergeten, niemand stond te springen om hen in het altijd maar slechtere economische klimaat aan een platendeal te helpen. Wat nu?

Daarom greep de band naar een steeds vaker voorkomende manier om fondsen te werven, namelijk via voorintekening, schenkingen dus. Meer dan 140 mensen stortten meer dan $ 8600, genoeg voor het tweede album. Zoveel impact had het eerste gehad! De opnames geschiedden in de Bias Studios nabij Washington DC, waar twee groepsleden overigens zijn gaan wonen. ‘Homefront‘ is de niet onverwachte titel van de cd, gezien hij de gebeurtenissen en de gevoelens vertolkt van een echtgenote die haar man niet meer herkent als hij van Bagdad terugkeert naar het ‘thuisfront’. De songs hoeven natuurlijk niet alle autobio te zijn en niet allemaal en/of helemaal te gaan over de gebroken relatie, maar de toespelingen o.a. op het leger zijn legio. De hoesfoto’s liegen er ook niet om, twee prenten van thuiskomende soldaten en hun eega’s, maar dan wel van lang vervlogen tijden toen er van PTSD nog geen sprake was…

De cd begint meteen keihard met ‘Lexington‘, een uppercut van jewelste: ‘Heard you moved back to Fayetteville with that girl you used to see. Heard you got a little place. Does she remind you at all of me?‘ Als hij denkt dat ze daar rouwig om is, dan is hij mis want meteen volgt ‘I never think about you…‘ Natuurlijk is Becky geen zo’n keiharde tante dat ze verderop niet in haar goede herinneringen duikt en, wie weet, een beetje aan het twijfelen gaat: ‘Do you think of how I kissed you in Lexington that night?‘ Uit het leven gegrepen, zo heet dat. Intussen speelt de band een lekkere deun. De kommer en kwel die spreekt uit Becky’s woorden affecteren de muziek dus niet, net het omgekeerde blijkbaar. Na ‘Lexington‘ laat de cd je niet meer los. Dat is op het conto te zetten van het basismateriaal. De songs komen alle twaalf van Warren, één keer gepend samen met Guvench, en twee maal met beperkte externe hulp, en het moet gezegd, ze weet verdomd goed hoe dat moet. Woede geeft, meer dan een bepaald drankje, vleugels!

De band speelt constant op hoog niveau. Gasten komen ter hulp: op ‘Lexington‘ hoor je het orgel, de piano en het accordeon van Jon Carroll. zo hoor je ook backing vocals, pedal steel (van Alex Sens), orgel, een keertje fiddle en in één nummer zelfs blazers, allemaal heel functioneel. Het geeft het geheel veel variatie achter die éne stem (met occasionele harmonies) Het funky ‘A Bad Way‘, bij voorbeeld, één van de betere tracks, klinkt zowaar als Memphis soul, dank zij het orgel (van Tyler Wood) en de blazers. Laatste sleutelelement is de frontvrouw. Becky Warren zingt de sterren van d ehemel. Haar stem roept soms die van Texaanse Vanessa Peters op, maar er zijn andere referenties denkbaar en in principe hoeft ze ook op dit vlak niet onder te doen voor de betere stemmen in de country rock en de alt.country waartussen The Great Unknowns oscilleren.

Het is moeilijk favorieten te kiezen als het allemaal zo lekker wegluistert: tragere songs als ‘By The Time You Get To Texas‘ en ‘Birmingham‘ zijn niet van onze cd speler weg te slaan, maar ‘Wrong‘ en het snelle ‘Love Song‘ zijn zeker geen kneusjes. Het schitterende titelnummer ‘Homefront‘ en ‘Army Corps Of Engineers‘ laten niet meer los, vooral zodra je let op de tekst (de lyrics kan je vinden op de site) Maar het is het soort plaat waar iedereen zijn lievelingsnummer van afhaalt. Het zijn omzeggens allemaal nummers met een boodschap. Onze boodschap aan het thuisfront? Het is te vroeg om vast te stellen wat de exacte positie is of zal worden van The Great Unknowns binnen het wereldje van (alt.)country (rock), maar deze doorstart geeft hen alvast veel krediet.

Antoine Légat (27 10 12)

http://www.greatunknowns.comhttp://www.myspace.com/greatunknowns – Label: eigen beheer (bestellen via de site) – Singer-songwriting/alt.country/country rock

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s