THE BONY KING OF NOWHERE: ‘… altijd al gevonden dat deze stijl Vanparys het beste ligt.’

Als er één ding is dat de reeks ‘Classic Albums‘ bewezen heeft, dan is het dat er achter elke plaat die een beetje de moeite is, een verhaal schuilt dat even boeiend is als de muziek zelf: het ontstaan en de wording van platen als ‘So‘, ‘Rumours‘, ‘Dark Side Of The Moon‘, of ‘Darkness On The Edge Of Town‘, het levert telkens boeiende TV op. Alle verhoudingen in acht genomen kent ook de nieuwste cd van Bram Vanparys, beter bekend als (de leider van) The Bony King Of Nowhere, ook een ietwat ongewone ontstaansgeschiedenis. ‘The Bony King Of Nowhere‘ is zijn eponieme derde, na de zeer goed ontvangen ‘Alas My Love‘ en ‘Eleonore‘. Bram schreef ook twee soundtracks; de tweede, ‘Les Géants‘ van regisseur Bouli Lanners is te krijgen bij de rerelease van ‘Eleonore‘. Die laatste was nog maar pas uit of Bram liet verstaan dat hij al plannen had voor een nieuwe, meer nog, dat ze al bijna af was…

Aanleiding was ‘Across The River‘ dat hij schreef aansluitend op de ‘Eleonore‘-sessies, in één moeite door dus, naar verluidt als reactie op het gearrangeerde songs van de songs op die cd. Het pure, zeg maar uitgebeende en ontraamde ‘Across The River‘ past wonderwel in de ‘less is more‘ filosofie: een dromerige akoestische gitaar begeleidt een eenvoudige maar poëtische tekst. Bram zingt het met een enigszins smachtende stem. Het nummer had niet misstaan op een Thom Yorke (Radiohead) plaat, diezelfde lange uithalen. We hebben altijd al gevonden dat deze stijl Vanparys het beste ligt. In elk geval gaf ‘Across The River‘ de impuls voor het vervolg, een volledig akoestische soloplaat. Bram trok zich in juni veertien dagen terug in de Ardennen, meerbepaald in het onooglijke Mirwart bij Saint-Hubert.

Deze veertiendaagse afzondering bleek aanvankelijk een tegenvaller, zozeer dat hij na een dikke week een radicale beslissing nam en de moeizaam bijeengeharkte opnames wiste… om dan maar opnieuw te beginnen. Dat was precies wat hij nodig had: hij leegde zijn hoofd tijdens boswandelingen. Na twee dagen bezinning kwam de inspiratie binnengestormd. De nieuwe cd ontstond in één nacht. Dat de cd afklokt op 34 minuten is dan geen punt: de songs vormen een eenheid die ook in de teksten doorwerkt, want er was geen tijd om complex of spitsvondig te doen, waardoor de boodschap heel direct overkomt.

Across The River‘ is het buitenbeentje, maar kan daardoor voor ouverture doorgaan. Het zet de toon voor ‘Night Of Longing‘ waarin Vanparys je meesleept op een dwaaltocht door zijn universum, als een soort een spiegel van de ontstaansgeschiedenis. Voor velen zal het misschien wat te schraal en eentonig klinken, maar zoals zo vaak komt het erop aan mee te willen gaan, want ‘Rain Falls Down in Mirwart‘ (enige volledig ter plekke geschreven song, zoals de titel al aangeeft), ‘Travelling Man‘ en het intrieste ‘Valerie‘ zijn begiftigd met heerlijke melodieën. Alsof je prachtige mozaïeken gaat bekijken in een donkere kerk: het is pas als je ogen langzaam wennen aan de duisternis dat de kleurengloed op je afkomt. ‘Lonesome Girl‘ schijnt oorspronkelijk veel langer geweest te zijn. Een Italiëreis roept heel wat herinneringen op (zelfs de olifanten van Hannibal komen even langs), maar die externe indrukken worden overwoekerd door de saudade in zijn hart: ‘But I can only think of that lonesome girl of mine.

Hier en daar krijgt je een glimp te horen van een andere inspirator, eentje die al opviel in ‘Night Of Longing‘ en die ook present geeft in bvb. ‘Another Day Is Done‘: de in deze context misschien wel onvermijdelijke Bob Dylan. Deze song laat plots andere instrumenten horen, de elektrische bas van Jasper Hautekiet en een tweede akoestische gitaar van Gertjan Van Hellemont. Die twee spelen ook in het volgende nummer mee, dat meteen ook het hoogtepunt is van de cd, ‘Wild Flowers‘, overigens één van de mooiste nummers van lokale makelij die we het afgelopen jaar mochten aanhoren. Het klinkt alsof het van één van Dylans zeer vroege platen is weggelopen. De melodie en de begeleiding zijn simpelweg goddelijk. De vier strofen stralen een grondeloze droefheid uit. De onbereikbaarheid van de geliefde staat in fraai contrast met de warme muziek. Het afsluitende ‘On My Way Home‘ zorgt voor de decompressie. De schitter van ‘Wild Flowers‘ maakt dat het even duurt voor de bijzondere schoonheid van dit lied doorschemert. Bram Vanparys geeft er (meer dan) iets in prijs van zichzelf: eeuwig een vreemde zijn, zelfs in een vertrouwde omgeving, dat is de prijs die een bewust levend mens betaalt voor zijn creativiteit en gevoeligheid. De melomaan van zijn kant betaalt gewoon de prijs van de cd om mee op reis te kunnen.

Antoine Légat (25 10 12)

http://www.thebonykingofnowhere.behttp://www.myspace.com/thebonyking – Label: PiaS Recordings ( www.pias.com/be ) – Singer-songwriter

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s