ISHTAR, Balkanoia : ‘…voor wie niet bevreesd is van zwierige, elegante esthetiek, in ons bewogen tijdsgewricht geen risicoloze voorliefde’ (artikel voor www.folkroddels.be )

Zoals anderen dromen van een wereldimperium en daar veel bloed en ellende voor over hebben, zo bouwt Michel Vangheluwe, hier bij twee gelegenheden geruggensteund door Karel Vercruysse, een eigen universum met niets dan zangeressen, koor en instrumentale klanken. Het is niet alleen (veel) minder wreed, het zal ook langer meegaan dan die ‘duizendjarige’ rijkjes, want op schoonheid staat geen versheidsdatum. Ishtar heet zijn geesteskind, verwijzend naar een Babylonische liefdesgodin. Michel beheerst steeds meer het Ishtar-zijn. We excuseren ons voor deze ietwat belabberde definitie, maar een ander label plakt hierop niet.

De vorige ‘Tussen Donker en Licht‘ gaf al aan dat Ishtar zijn tweede adem heeft gevonden, na die wedstrijd waarvan de naam ons even ontschiet en, meer nog, na een aantal ingrijpende wijzigingen in de samenstelling van de groep. Deze ‘Balkanoia‘ scherpt de karakteristieken aan. Niet dat deze cd naar externe karaktervolle roots grijpt: het landschap is imaginair. Het karaktervolle is intern, zit ‘m in Michel zelf, die zijn voorliefde voor de Balkan en Oost-Europese muziekvormen aanspreekt om een nieuw geheel te creëren. Een paranoïde voorliefde? Dan is de titel snel verklaard als ‘para-noia (wat de) Balkan (betreft)‘.

Maar we horen ook elementen van de polyfonie, de barokmuziek, hoog klassiek, met enige goeie wil klezmer en, meer uitgesproken, het lyrisme van een Helleen als Mikis Theodoràkis en een volledig Kretenzische Griek als Yannis Markópoulos. ‘Balkanoia‘ is ondanks de vele stilistische invalshoeken, de occasionele heftige passages en dito stijlbreuken, een organisch geheel. De zestien nummers lezen als één suite, die vooral, maar niet uitsluitend, treft als een statig utopia, bucolisch, arcadisch (dit laatste in beide betekenissen van het woord) en, zoals de naam ‘Gr. (o)u (geen) + topos (plaats)‘ impliceert, nergens te vinden.

Tenzij op ‘Balkanoia‘, dat ook formeel overtuigt in de drie zangstemmen (sublieme Hannelore Muylaert, Isabelle Dekeyser en Lies Verhelle), het Kollebloemkoor en de tien instrumentalisten. Enkel een welopgevoede elektrische gitaar heeft zich genesteld in het warme akoestische decor. Mogen we het aan onze persoonlijke smaak wijten dat de rustige passages ons het meeste bekoren? ‘Durme‘ en ‘Joc de legeane‘ (dat laatste staat wel als nummer dertien op de cd, en is op de hoesinfo dus om te ruilen met ‘Sholja tvojim‘) Het tweede refereert zelfs een halve minuut lang aan Chinese muziek (meer bepaald de Beijing Opera) alvorens zich te wentelen in een onversneden brok chorale romantiek.

Balkanaoia‘ is muziek voor wie niet bevreesd is van zwierige, elegante esthetiek, in ons bewogen tijdsgewricht geen risicoloze, heu, voorliefde. De release van de cd gaat uiteraard gepaard van een reeks concerten: zie de concertkalenders en de site van Ishtar! We zijn benieuwd hoe Ishtar deze suite naar de Bühne vertaalt…

Antoine Légat (17 10 12)

P.S. Cd’s van Ishtar zijn te bestellen op www.ishtar.be (info@ishtar.be)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s