EGBERT DERIX: PAINTINGS IN MINOR LILA: ‘Dit is bekoorlijke, vloeiende en boeiende jazz, lyrisch maar met occasionele weerhaken en met worteling en diepgang’

Online op www.rootstime.be, sectie ‘CD/DVD RECENSIES’

Egbert Derix (Horst, °1969) leerden we pas kennen toen hij als lid van de Nederlands Limburgse jazzband Searing Quartet samen met de toen, net als nu, in Nederland woonachtige Iain Matthews de cd ‘Joy Mining‘ maakte (2008), een unieke combinatie en meteen een nieuwe parel aan de kroon van de Britse singer-songwriter. We vonden op YouTube fragmenten uit VPRO’s Vrije Geluiden waarin Matthews en Searing Quarteteen aantal liederen van ‘Joy Mining‘ live ten gehore brachten, ‘Waves‘ en het emotioneel diep gravende ‘God’s Eye View‘. Aansluitend was er de cd + DVD ‘Afterwords‘ (2010) waarop Matthews met pianist Derix een aantal songs van ‘Joy Mining‘ koppelden aan ander werk. Het duo gaf een pracht van een concert weg in ’t Ey in Belsele voor een te klein publiek.

In 2010 verscheen ook nog de schitterende ‘Angeli In Cambrinus‘ van Derix met saxofonist Leo Janssen (Metropool Orkest) Dat was een live vervolg op de eerste ‘Angeli‘ uit 2005. Egbert Derix bleek al een viertal platen met Searing Quartet gemaakt te hebben, en één met singer-songwriter Ton Engels. Ton is hier te weinig bekend, allicht omdat hij in het Limburgs zingt. En Derix bleek ook de prijzen aaneen te rijgen, prijzen van die aard dat ze een echte erkenning inhouden. De bij ons weten meest recente blijk van waardering was de Annie M.G. Schmidt-prijs (sinds 1991 ingericht voor het beste theaterlied) 2011 voor ‘Zomaar Onverwacht‘ van Egbert Derix en Gerard van Maasakkers (de Nederlandse Willem Vermandere / Wannes Van de Velde, zeg maar)

Met vergelijkingen is het altijd oppassen, maar we durven stellen dat zoals Vlaanderen Jef Neve heeft, Nederland Egbert Derix mag omarmen. Qua temperament zijn ze blijkbaar verschillend, maar er is diezelfde sprankel en helderheid. Er is tevens de opborrelende creativiteit die zich op Egberts allereerste soloplaat weer op een andere en boeiende manier manifesteert. ‘Paintings In Minor Lila‘ maakt haar titel helemaal waar: in het cd boekje vindt men een aantal fraaie schilderijen van Egbert en van zijn kinderen Ludi en Nica. Die werken sluiten wonderwel aan op de muzikale schilderingen. Op de hoes staat het vooral lilakleurige ‘Kindness‘ afgebeeld: Derix vertelt dat die zachtheid de centrale emotie bij het maken van de cd was. Het hoofdthema grijpt terug naar één van Derix muzikale jeugdliefdes: ‘Minor Lila‘ is een anagram van ‘Marillion‘ (Met dank aan Egbert voor de tip want zelf hadden we dat weer eens niet ontdekt…)

Marillion is zoals vrij algemeen geweten een Britse progrockformatie, in 1979 opgericht en genoemd naar ‘Silmarillion‘, boek van J.R.R. Tolkien, tot 1988 geleid door zanger Derek William Dick, beter gekend onder zijn alias Fish. Toen die een sololoopbaan begon in 1988, trok men Steve ‘h’ Hogarth, aan als zijn vervanger. Men kent de band van een reeks kleinere hitsongs (‘Kayleigh‘ en ook wel ‘Fugazi‘ bereikten een breed publiek), maar Marillion bleef toch altijd een band van langspelers, populair binnen de kringen van progressieve rockliefhebbers, zowel met Fish als met ‘h’. Hoe contrastrijk ook de muzikale benaderingen, de cd ademt eenheid uit, door het thema, maar uiteraard ook door het klavier, dat centraal staat. Egbert speelt naast concertpiano ook keyboards. Af en toe krijgt hij het Limburgs Strijkkwartet, (op YouTube vindt men een clip met beelden van de opnames voor openingsnummer ‘Blind Curve‘), saxofonist Leo Janssen of de ritmesectie van het Searing Quartet (contrabassist Norbert Leurs en percussionist Sjoerd Rutten) in steun. Schoon volk voorwaar!

Maar het merkwaardigste is dat hij een paar hoge gasten mag verwelkomen: beide zangers van Marillion leveren een bijdrage. De songs komen trouwens uit de beide hoofdperiodes van de groep. Steve Hogarth reciteert ‘This Train Is My Life‘ op een strijkersarrangement van Egbert, en Fish brengt met zijn geijkte Schotse accent ‘Pseudo Silk Kimono‘. Hogarth bood zelf aan om de bewerking te komen inzingen, toen Egbert hem het strijkersarrangement voorlegde. Derix trok daarna zijn stoute schoenen aan en nodigde Fish uit. Die was gecharmeerd door het feit dat de pianist als zestienjarige ‘Pseudo Silk Kimono‘ als eerste Marillionsong hoorde, iets wat zijn leven veranderde. Ook hij was snel overtuigd. Maar er is meer! John Helliwell, zanger en blazer van Supertramp, speelt sax op het nummer dat Derix als een hommage aan… Helliwell schreef: ‘Mood Piece For Anthony John‘. Daar zit een verwijzing in naar ‘Fool’s Overture‘ van de oprichter van Supertramp, Rick Davies, en Roger Hodgson, de eerste zanger (met de archetypische stem van ‘Dreamer‘ en ‘The Logical Song‘)

Derix put bijna uitsluitend uit het repertoire van Marillion, songs als ‘Blind Curve‘, ‘Waiting To Happen‘, ‘Seasons End‘ en ‘Thousand Faces‘. Hij springt vrij om met het materiaal: ‘Bill’s Marble‘ en ‘Chicks Marble‘ gaan beiden terug op ‘Marbles I‘. ‘Alone Again In Space‘ is gebaseerd op ‘Alone Again In The Lap Of Luxury‘ en ‘The Space‘, met een flard ‘Eleanor Rigby‘ erin verwerkt. ‘Warm Wet Circles‘ inspireerde ‘Warm Wet Landscape‘. ‘Marillion Memories‘ verwijst zowel naar ‘Kayleigh‘ als ‘Fugazi‘. Maar dat kan men allemaal verder uitpluizen aan de hand van de hoesgegevens. Je hoeft dit helemaal niet te weten om de rijkdom van deze nieuwe synthese te smaken. ‘Paintings In Minor Lila‘ is een toegankelijke plaat en maakt brandhout van elk vooroordeel tegenover de term ‘jazz’. Dit is bekoorlijke, vloeiende en boeiende muziek, lyrisch maar met occasionele weerhaken en met worteling en diepgang.

Paintings In Minor Lila‘ sluit af met een song waar Iain Matthews de bijzonder mooie tekst van schreef en Derix de muziek, een uitvloeisel van hun samenwerking. ‘Phoenix‘ is het gedroomde orgelpunt van deze muzikale reis die bijna 78 minuten lang duurt en geen seconde verveelt. Iain zingt het op zijn gebruikelijke gepassioneerde wijze: ‘Look at your hands, they don’t shake any more, see how the pain’s disappeared… Is it all uphill from here?‘ Een juwéél.

Antoine Légat (18 10 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s