Bettye LAVETTE, Thankful N’Thoughtful: ‘Zoals gewoonlijk geeft ze met haar interpretatie een meerwaarde aan songs, waar je voorheen misschien achteloos aan voorbijging, maar die nu plots een onvermoede kwaliteit blijken te bezitten’

Vijftig jaar zit ze in het vak, die dekselse Bettye LaVette: in 1962, ze was toen zestien, mocht ze een eerste single maken, meteen een hit. Door de jaren heen bleef ze actief, trad ze op, nam ze op, op zes jaar na, toen ze in Broadway meespeelde in een overigens succesvolle productie (met o.a. de grote Cab ‘Minnie The Moocher’ Calloway aan haar zij) Die loopbaan was beslist niet zonder commercieel succes: zo had ze in 1978 een grote discohit met ‘Doin’ The Best I Can‘. De critici waren haar altijd goed gezind: zo beschouwt men haar single uit 1965, ‘Let Me Down Easy‘, als één van de beste soulplaten ‘aller tijden’. Toch zag het er niet naar uit dat ze ooit de status zou krijgen van pakweg een Aretha Franklin. Het liet zich aanzien dat haar carrière zou uitdoven in de nieuwe eeuw.

Niets is minder waar, weten we intussen. Het zat er zelfs aan te komen: er kwamen in dat nieuwe millennium platen als ‘Let Me Down Easy – Live In Concert‘ (2003) en ‘A Woman Like Me‘ (2004) die bewezen dat Bettye nog niets van haar expressiviteit had verloren. Integendeel, met de jaren en de levenservaring, was dat uitdrukkingsvermogen groter dan ooit. ‘A Woman Like Me‘ kaapte zelfs een W.C. Handy Award weg. Maar de hel brak pas los met ‘I’ve Got My Own Hell To Raise‘ (2005), met een titel gebaseerd op een op de cd gecoverde song van Fiona Apple en in een productie van Joe Henry. Plotseling was LaVette hot en de heruitgave van ouder werk van diverse aard en afkomst in de volgende jaren bewees alleen maar dat de muziekwereld collectief doof moet geweest zijn.

The Scene Of The Crime‘, dat ze opnam met de steun van de Drive-By Truckers, maakte in 2007 goede sier. Patterson Hood van de de DBT schreef samen met Bettye één song en produceerde het album. De band backte haar ook live. En in januari 2009 stond ze zowaar op de inauguratie van President Obama. Bij het Lincoln Memorial zong ze met Jon Bon JoviA Change Is Gonna Come‘ van Sam Cooke, een bekroning die kan tellen. Ook met het volgende album ‘Interpretations: The British Rock Songbook‘ oogstte ze niets dan lof: songs van The Beatles, The Rolling Stones, The Animals, The Who, Pink Floyd gaf ze nieuw leven. Haar concert op het BRBF te Peer, toen ze gehurkt vooraan op het podium commentaar gaf en haar songs kneedde, zullen we nimmer vergeten….

Nu is er het vierde luik in wat je halvelings de tegenhanger kan noemen van de ‘American Recordings‘ van Johnny Cash en zijn producer Rick Rubin. Ja, er zijn meer verschillen dan gelijkenissen, maar de tweede adem die gepaard gaat met een tot op de spits gedreven waardering na vele stille jaren, dat is toch een parallel. Deze ‘Thankful N’ Thoughtful‘ noemde ze naar de song van Sylvester Stewart, echte naam van Sly Stone, in de late sixties en vroege seventies de evenknie van Marvin Gaye, Stevie Wonder en Curtis Mayfield in de zwarte muziek. Het is uiteraard een accolade aan het adres van Sly, die al zo’n kleine veertig jaar hopeloos verdwaald is op zijn drugsplaneet (af en toe wordt hij in een studio gemeld, maar zijn pogingen om iets op te nemen draaien op niets uit – we hoorden schrijnende verhalen uit eerste hand)

Thankful N’ Thoughtful‘ is ook hoe LaVette aankijkt tegen vijf decennia vol muziek. Eens te meer maakt ze op deze cd gebruik van het bloed, zweet en tranen van anderen en zoals gewoonlijk geeft ze met haar interpretatie een meerwaarde aan songs, waar je voorheen misschien achteloos aan voorbijging, maar die nu plots een onvermoede kwaliteit blijken te bezitten. Er zit bekend werk bij, zoals het openende ‘Everything Is Broken‘ van Bob Dylan, ‘Dirty Old Town‘ van Ewan McColl (dat als bonus track in een ander arrangement hernomen wordt), ‘Yesterday Is Here‘ van Tom WaitsKathleen Brennan, ‘Everybody Knows This Is Nowhere‘ van Neil Young.

Er is plaats voor de composities van Beth Nielsen Chapman (één van de grootste levende songschrijvers!), The Black Keys, Patty Griffin, en zijn ook een paar verrassingen, zoals een sterk herwerkte versie van ‘Crazy‘ van Gnars Barkley (eigenlijk Brian Joseph Burton), maar er is niets dat niet past op de plaat. Californisch topproducer Craig Street (Norah Jones – Grammy voor haar ‘Come Away With Me‘!-, Joe Henry, Cassandra Wilson, John Legend, Meshell Ndegeocello, Chris Whitley…) leidt een uitstekend spelende set muzikanten in goede banen.

Als feestelijke terugblik op die halve eeuw kan ‘Thankful N’ Thoughtful‘ tellen. Maar de cd staat niet alleen: er is gelijktijdig een autobiografie verschenen ‘A Woman Like Me‘, overigens geschreven op het moment dat de cd werd opgenomen. Dat boek kregen we nog niet te pakken, maar we vernamen dat Bettye geen blad voor de mond neemt bij de openhartige beschrijving van haar turbulente leven van ups en downs, persoonlijk en als artieste. We houden u op de hoogte, maar intussen valt er heel wat te genieten op auditief gebied. Men zegge het voort.

Antoine Légat (06 10 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s