THE KICKIN GRASS BAND: WALK WITH ME (bluegrass)

Dit stuk staat online @ www.rootstime.be

Walk With Me‘ is het vierde album in tien jaar van The Kickin Grass Band, zoals de naam al aangeeft, een bluegrass band, meerbepaald uit Raleigh, North Carolina. ‘Back Roads‘ (2003), ‘On The Short Rows‘ (2006) en ‘The Kickin Grass Band‘ (2008) gingen vooraf aan ‘Walk With Me‘. Het laat zich raden dat het vijftal het vak intussen onder de knie heeft. In beste hillbilly/blue grass traditie is instrumentbeheersing een basisvereiste en op dat gebied zullen liefhebbers van Americana of zelfs van (Europese) folk niet ontgoocheld zijn. ‘Thirty One‘ werd naar aanleiding van zijn verjaardag door banjospeler Hank Smith gepende beweging uit een… banjo concerto en laat horen wat je met een ‘simpele’ banjo kan uitvreten… Wat het volgende ‘Sugar‘ dan weer demonstreert met de mandoline. Dus ook liefhebbers van virtuoze bands als Crooked Still, Solas of The Urban Folk Quartet zullen hier aan hun trekken komen.

Maar The Kickin Grass Band staat voor veel meer dan (occasioneel) vuurwerk. Met Lynda Wittig Dawson (lead and backings, wat ze afwisselt met fiddlespeelster Pattie Hopkins, gitaar, clawhammer banjo, hammond B3) heeft de band een prima songschrijfster in de rangen: ze schreef zes van de dertien liederen, waaronder het titelnummer en van de door de fiddle gedragen en van een erg knappe tekst (*) voorziene afsluiter (‘Everything And Everyone‘) Onder de covers ‘Long Ride Home‘ van Patty Griffin en ‘Roanoke‘ van Bill Monroe. Ook Jamie Dawson (mandoline) en Patrick Walsh (bas) hebben hun zangpartij(en) Zo zingt Walsh lead op ‘King’s Highway‘. Als de titel bekend klinkt, het is inderdaad de Joe Henry song van ‘Short Man’s Room‘ (1992), wat ook Joan Baez opnam (Henry is overigens ook van North Carolina) Die keuze lijkt erop te wijzen dat het kwintet zich niet beperkt tot een steriel vertolken van een reeks verworvenheden van een genre, dat per slot van rekening pas vorm kreeg met Bill Monroe’s Blue Grass Boys, in 1939 opgericht, en Monroe deed eigenlijk ook niet anders dan zijn zogenaamd ‘typische’ stijl (pas in de loop van de fifties als dusdanig ‘erkend’) te injecteren met blues, gospel, country en de diverse vormen van volkse muziekjes die hem omringden.

So what? The Kickin Brass Band leeft anno nu, gelukkig maar, en is dus niet immuun voor externe invloeden, maar gaat geenszins de progressive bluegrass toer op. Noem het neo-traditionalisme, waarbij de ‘neo’ vooral slaat op het inzetten van meerdere zangstemmen. Maar dat is goochelen met ‘etiketjes’ en daar wordt de muziek niet beter of slechter van. Vermits de dames en heren uitstekend zingen en er in het aanbod heel wat variatie zit, schuift The Kicking Grass Band bij in dat trotse contingent van prima groepen achter Allison Krauss & Union Station.

Antoine Légat.

(*) Denkelijk geïnspireerd door de drievoudige dedicatie/opdracht in de plaat, twee overlijdens en één geboorte.

http://www.kickingrass.com

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s