PAUL REDDICK: WISHBONE

 Dit stuk staat online @ www.rootstime.be, sectie ‘CD/DVD RECENSIES’

http://www.paulreddick.ca

Paul Reddick: the saga continues, al is het in relatieve stilte, toch buiten Canada (waar hij de Maple Awards aaneenrijgt) Wees gerust, de muziek klinkt wel degelijk luid door, maar Reddick houdt blijkbaar niet van opzichtigheid. De lokroep van de roem is aan hem niet besteed. We vragen ons af: als we konden wat hij kan, zouden we dan ook zo bescheiden zijn? Retorische vraag, want de man uit Lakefield, Ontario pakt zijn loopbaan nu eenmaal aan zoals hij de blues aanpakt, van binnenuit voortdurend vernieuwend. Alle copycats, allen die de blues zien als een monoliet uit het verleden waar je vooral niets aan mag wijzigen, zet Reddick een neus, al hebben die dat nog niet door.

Eigenlijk slaat het veelgelaagde verhaal in het titelnummer van ‘Wishbone‘, ‘The Ballad Of Wishbone’, één van de twee rustpunten (drie als je er het broeierige, slepende ‘Luna Moth And Butterfly‘ met intrigerend harpwerk, gedrenkt in een echobad, bij rekent) op dit vurige album, op hemzelf. Je kan die ballade zien als het verhaal van een vluchtige ontmoeting met een al even vluchtige, rusteloze zwerver, een ontmoeting die diepe voren trekt in de geest van de raconteur. Maar er zit ook een misschien wel verloren liefde in, en op de keper beschouwd, zie je er ook de autobiografie van een mens in… In wezen van élke mens. Je komt in de blues zelden zo’n diepgravende lyrics tegen. De woorden zijn simpel, de gedachten geven te denken: ‘He can’t see what brought him here, every shadow is a stream – with a knife in his dark mind she’s carved upon his dreams. I travel without light, he said, this road is hard to see.

Een Paul Reddick kom je niet vaak tegen. Maar het komt vanzelfsprekend van ergens: sinds zijn twaalfde is hij verhangen aan de bluesharp en métier deed hij op door intens de hand aan de ploeg te slaan in het eigen Canada samen met zijn eigen The Sidemen tussen 1990 en de vroege nillies. Hun vierde cd ‘The Rattlebag‘ uit 2001 bleek het orgelpunt, maar de voornaamste songs zette hij op zijn eigen ‘Revue‘ (2007), een ‘best of’ van dat werk en van zijn solowerk, met name ‘Villanelle‘ (2004) Met die ‘Revue‘ bereikte hij ook buiten Canada een publiek (waartussen ondergetekende), dat plots een voldragen artiest ontdekte die in elk aspect van zijn vak met de term ‘briljant’ mocht pronken… en dat vooral niét deed, pronken. Die willens nillens status zette hij met ‘Sugarbird‘ (2009) extra in de verf, een schitterend album met songs opgetrokken uit ragfijne Brugse kant. De wereld aan zijn voeten? Forget it. Paul was hij al blij dat hij het zaaltje van het oude Antwerpse Crossroads Café ongeveer kon vullen, al moet je daar de Italiaanse backing band van Guitar Ray en zijn eigen voorprogramma Alexandra Potvin nog bij rekenen.

En nu is er ‘Wishbone‘, een album waar hij naar goeie gewoonte veel tijd voor uittrok. Yep, Paul Reddick, harpist en songschrijver, heeft het ‘m opnieuw geflikt. Rond ‘The Ballad of Wishbone‘ heeft hij een cd gebouwd, die, zoals zijn vorige, aan de ribben blijft plakken en de blues een stap verder in zijn (haar?) natuurlijke evolutie brengt, zonder cross-over toestanden, zonder innovaties in de songstructuren, arrangementen of instrumentatie. Zoals gezegd: van binnenuit. Evolutie is er dus wel, want om die implosie te verwezenlijken heeft hij een aantal vrij ingrijpende veranderingen doorgevoerd. Zo is hij weg van het vertrouwde Northern Music. We vinden zijn goeie kameraad, gitarist Colin Linden niet meer terug, de man die ‘Sugarbird‘ zo schitterend had geproduceerd. Voor dit als geheel iets potiger werk (ook op ‘Sugarbird‘ staan een aantal fellere songs, make no mistake!) heeft hij Colin Cripps onder de arm genomen, ook al uit Ontario, ook al producer én muzikant. Cripps werkte nog met Blue Rodeo, Junkhouse, Oh Susanna, Jim Cuddy, Stephen Fearing, Sarah McLachlan en Kathleen Edwards, het is maar een kleine selectie van de boeiende muzikanten waar hij zich aan verbond (de goegemeente zal allicht enkel de naam Bryan Adams kennen en onthouden)

Voor wie geen boodschap heeft aan historiek, evoluties en revoluties binnen of buiten de blues, geen nood: ‘Wishbone‘ is allereerst een stomend album vol lekkere uptempo blues krakers, waarvan er enkele solliciteren voor de sectie ‘blijvers’… Eigenlijk allemaal want Reddick heeft het niet begrepen op vullers (gelukkig maar, zegt het slinkende contingent van klanten die nu nog full cd’s aanschaffen!), maar we zijn nogal verslingerd op ‘Photograph‘, de strakke opener, en het volgende, licht swingende, schor en lijzig gezongen ‘The Other Man‘, die eraan herinneren welk een geweldig zanger Reddick is, die zich volledig plooit naar de eisen van de tekst, net zoals hij de begeleiders kiest, schikt en herschikt volgens de eisen van dat moment, zonder te vergeten dat ook dààr lijn in hoort te zitten. Maar daar is ‘Dancing In A Dream‘ alweer, mid tempo, met, passend bij de titel, ‘romige’ zang van Reddick. Na die ingehouden slaapwandelaar een uppercut van een upper, ‘Whiskey Is The Life Of A Man‘, een ode die gerust mag uitgroeien tot het volkslied van de whiskydrinker, maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen, dat er een scheut ironie in de shaker zit. In het tweede deel liggen ‘Luna Moth And Butterfly‘ (zie boven) en het pompende ‘Take Me Ruby‘ ons best, al is er totaal niks mis met formule 1 rocker ‘Devil’s Load‘ en ‘I Ain’t Sentimental‘.

En net als je denkt dat je het gehad hebt, komt na het heftige, compromisloze ‘I Have Lived You Long‘, in stille optocht, nummer elf langs, ‘1000 Years‘, een omzichtige driekwartsmaat waar de tederheid van spat (als we ons even deze tegenstelling mogen permitteren) Meteen daagt het: dit is een bewuste pendant van ‘Goodnight Irene‘ dat de faam uitmaakt van Huddie Ledbetter alias Leadbelly (*) Een in whiskey (sic!) gemarineerde piano, een idyllisch koortje en vooral die fraaie melodie maken hier een zalige trip van… Hoewel, ‘zalig’… ‘Nobody knows and nobody sees the wind upon my mind, so far from me, she’s gone from me, her tender hand: gone from mine‘. Er waren nog meer zaken die volgens belofte ‘duizend jaar’ zouden duren en in ruïnes eindigden… Zo fel en sexy als ze begon, zo teer en weerloos als deze verzwonden liefde dooft ‘Wishbone‘ langzaam uit.

Eén prijs heeft de cd alvast binnen gehaald, en dat is terecht: de zeer geslaagde sobere en grafisch doordachte zwart-grijze hoes, een ontwerp van de Underline Studio uit Toronto, won hier al een award mee (‘100 Best In Design 2013‘) Het valt te bezien of Reddick ook na dit nieuwe Meesterwerkje een afspiegeling blijft van de zwerver uit ‘The Ballad Of Wishbone‘: ‘He was a stranger here, in deep dark air, came in on the train of love – straight out of nowhere‘. Maar één ding is zeker: tegen volgende cd is hij weer een eind verder getrokken. Zoals zijn zwerver het stelt in ‘The Ballad Of Wishbone‘: ‘I’m a wayfaring stranger… I’m never satisfied‘. Paul Reddick mag voor ons part nog lang zéér ontevreden zijn.

Antoine Légat (15 09 12)

 

PS Zonde dat we zijn passage in de Banana Peel net voor de zomervakantie moesten missen. Hij begeleidde toen Mac Arnold en deed een kort voorprogramma. Naar verluidt een fijn avondje.

(*) Er zitten meer subtiele verwijzingen in de cd verstopt, bewust of niet, naar Nancy Sinatra even goed als naar Wallace Collection. Voor de wakkere spotter!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s