CRAPPY DOG: AINT GOT NO BONE

Dit stuk staat online @ www.rootstime.be , sectie ‘CD/DVD RECENSIES’

 

http://www.myspace.com/crappydogs

Crappy Dog, ook als Crappydogs geschreven, is een speciaal geval. Eerst was er Erik Vandenberge, loner uit Zeeland die los van de modes en de gebruiken van het moment, eigenlijk los van de wereld met al zijn hebbelijkheden, een handvol intrigerende bluesy platen uitbracht, omringd door selecte vrienden en met hoesjes die bepaald ‘assorti‘ zijn, telkens in een ander stadium van zijn… woonsituatie: ‘Tent&OilySmoke‘ ontstond in een… precies; ‘Sleeping In The Closet‘ werd opgenomen in zijn caravan en ‘Iwan‘ ontstond op de gelijknamige boot, met motorgeluiden erbij.

Maar Erik is niet voor één gat te vangen en dus mocht het niet verbazen dat er plots een… groepsplaat kwam, ‘Crappydog sure aint getting any younger‘ (‘aint’ zo geschreven) In al zijn rauwheid was dit een straf statement met een paar zinderende momenten. Het zal aan ons liggen maar de nieuwe, eveneens in één take opgenomen ‘Aint Got No Bone‘ (‘aint’ volhardt in de boosheid!) had meer moeite om te overtuigen, toch de eerste maal. En het zal wel aan ons liggen maar met elke luisterbeurt groeit deze korte cd (de twaalf nummers halen net de 25 minuten) Erik, intussen woonachtig in een rijhuis in Vlissingen, zingt en speelt een waslijst instrumenten, Arnout Brinkman speelt de bariton saxofoon (Morphine op morfine), Nathanael Boelen speelt bas en de drummer (met drumkit) Peter Van Liere stopte intussen.

Zijn vervanger, ene Ruben Spartaco Bolsius, houdt het op kist, asbak en barkruk. Da’s dus nog een stap verder in de richting van de straatmuziek die ‘keutelhonden‘ nu eenmaal horen te spelen. Ontvette en rafelige blues (‘Saltwater Blues‘), ketelmuziek à la Tom Waits (een onvermijdelijke vergelijking in nummers als ‘Dog Crap‘), circus- of kermismuziek, dan wel na een zwaar dronken nachtje uit (op sluitstuk ‘Cripple Boy‘ hoor je ook een orgeltje en de trompet van ‘onze’ Bart Maris, plus een totaal ontregelde bariton) In zekere zin vinden de Crappydogs bands als The Stooges, MC5 en de Ramones opnieuw uit, toch wat de attitude betreft (‘No Way Out‘ illustreert dat) Het zijn meer geestesgenoten, concullega’s

Muzikaal denken we meer aan Seasick Steve, Dave Arcari (pure power one man band) of John Whipple (de man zonder schoenen) en natuurlijk de ongeëvenaarde Captain Beefheart. Liefhebbers van het oude werk van Kloot Perwez, vooral in de eighties één van onze meest inventieve muziekmakers, kunnen hier ook raakpunten ontdekken. Voor velen zal Crappy Dog/Crappydogs (veel) te grove korrel zijn (al verrast de band dan weer met een ingehouden track als ‘Memory‘), maar ons verbaast het grote aantal concerten niet dat de stratiers moeiteloos lijken binnen te halen: live is dit ongetwijfeld een belevenis.

Antoine Légat (17 09 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s