Met ‘Ashes To The Wind’ zet TANEYTOWN de kroon op het werk van negen jaar timmeren aan de weg

Met ‘Ashes To The Wind’ zet Taneytown (zo genoemd naar de song van Steve Earle) de kroon op het werk van negen jaar timmeren aan de weg. Die ‘long and winding road’ voer niet alleen door Nederland, maar ook door Duitsland en de States, het natuurlijke milieu van de Americana die het kwartet omarmt. ‘Ashes To The Wind’ komt na ‘Taneytown’ (2006), ‘East Of Everything’ (2009) en de enkel bij concerten te verkrijgen ‘Angels & Live’. De nieuwe heeft dezelfde producer als zijn voorganger en is in goede handen bij Erik Hulshof. Ze kreeg bovendien de nodige tijd om te rijpen. Negen eigen songs (van het duo Edwin Jongedijk, zang, en Joost Prinsen, gitaar), plus covers ‘Stray Dogs’ (Rod Picott, altijd een goeie keus!) en ‘Driving My Life Away’ (Eddie Rabbitt), stevig rockend slotakkoord, met de doldraaiende pedal steel van Amerikaans gastmuzikant Dave Hadley.

De nummers werden zo goed als live in de studio opgenomen in Groningen (er gebeurden ook opnames in Harrisburg, USA) Het aantal gasten bleef zeer beperkt. Zo speelt de Brit Max Hunt de occasionele keyboards. Het resultaat is lekker in het oor liggende, enthousiast ingespeelde countryrock die zowel muzikaal als tekstueel geloofwaardig is. Wie dit onbevangen te horen krijgt, bevroedt not in a million years dat de band uit het laagste land bij de zee komt. Taneytown heeft in wezen geen covers nodig om indruk te maken. De onderwerpen blijven op de koop toe niet beperkt tot de traditionele liefdessores (‘Ain’t Your Fool Anymore’, ‘Quality Time’) of de avonturen van de eenzame zwerfkat (single ‘Junction 17’, ‘Moving On’), maar gaan de sociale problematiek niet uit de weg. Wie de Mississippi downstream volgt van Cairo naar de Golf van Mexico weet dat de thematiek van ‘Industrial Rust’ niet uit de lucht is gegrepen.

De songs overstijgen dus het niveau van obligaat vehikel voor de gitarist van de band. Prinsen is een uitstekend snarenplukker, daar niet van, en Jongedijk is dan weer een geweldig zanger, met de nodige ruis en gruis, die zich in grootse ballads als ‘Until’ en ‘Brand New Morning’ geheel kan uitleven. De ritmesectie (Martin Wierings, bas, en Niek Stok, drums, backings) kwijt zich zonder franje en met metronomische nauwkeurigheid van zijn taak. Sommige songs (zoals ‘Ready For The Ride’) lijken wel geschreven voor iemand die nog geweldiger tekeer kan gaan dan Jongedijk, zeg maar een Bruce Springsteen. ’t Is verleidelijk…Maar die schrijft zijn meesterwerkjes natuurlijk liefst zelf.

Men kan inbrengen dat er met het massale aanbod van rootsgroepen uit het zuiden van de States zelf geen nood is aan buitenlandse bands die hetzelfde doen. Da’s een manke redenering: dat geldt alleen voor die formaties die niet aan de kwaliteitseisen beantwoorden. Taneytown doet dat wel en dwingt met ‘Ashes To The Wind’ binnen het aanbod een benijdenswaardige plaats af. Honi soit qui mal y pense!

Antoine Légat (03 09 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s