NAAMA KATES: AN UNEXAMINED LIFE

Dit stuk staat ook online @ www.rootstime.be

Dames die iets anders doen dan anders, die afwijken van de begane paden (muzikale paden wel te verstaan), of waar gewoon een hoek af is, het is niet nieuw. Duitse Nico Paffgen van Velvet Underground gaf het voorbeeld. Eigenlijk behoort ook Björk tot die niet te categoriseren categorie, maar misschien denkt u eerder aan die geweldige Jane Siberry (die zichzelf altijd weer heruitvindt), militante en verbaal enorm sterke Evalyn Parry uit Toronto (zus van de zanger van Arcade Fire), eveneens Canadese singer-songwriter en actrice Mary Margaret O’Hara (van die briljante cd ‘Miss America‘ uit 1988), pianiste Jennifer Terran uit Santa Barbara (‘The Musician‘ van 2000 is nog steeds een must!)… Ook een Regina Spektor komt in die buurt. Naama Kates is de volgende.

 

Kates groeide op met muziek: haar vader speelde flamenco en klassieke gitaar, haar moeder schilderde terwijl ze naar jazz luisterde, haar balletklassen hadden de Russische componisten als soundtrack. Geen wonder dat ze hield van Paco de Lucia, Billie Holiday en geniaal klassiek pianist, Bach vertolker Glenn Gould. Ze verruilde New York voor Los Angeles in 2008. Het laat zich raden dat de lokroep van Hollywood te sterk was voor de bloedmooie dame met kunstzinnige aspiraties die ze intussen geworden was. Ze was te zien in twee afleveringen van NCIS (bent u overigens ook zo’n fan van gothic forensisch onderzoekster Abby Sciuto?), deed acteerwerk voor TV en speelde in diverse films in het onafhankelijke filmcircuit. De verschrikkelijke eenzaamheid en anonimiteit, en de sleur van de audities werden haar te veel.

 

Ze verhuisde naar het sjieke (Rancho) Los Feliz in de heuvels, maar deed toen de éne stap die het verschil maakt tussen alles of niets: ze kocht een Yamaha 61 toetsen keyboard in een Guitar Center (’s werelds grootste keten van muziekwinkels) Neerslachtigheid zette ze voortaan om in creativiteit: ’s nachts schreef ze songs, qua teksten de reflectie van de depressieve toestand waarin ze ontstonden: verlating, eenzaamheid, onbeantwoorde liefde en liefdesverdriet bevolken en bewolken Naama’s universum. Die songs schreeuwden erom uitgevoerd te worden, zoals dat gebruikelijk wanneer je er je hart en ziel in investeert. Ze begon op te treden op vrij podia en in kleine zalen rond Hollywood, kwestie van ervaring op te doen. In de bar waar ze bijkluste, ontmoette ze Cyrus Mechior. Vriendschap ontstond, maar buiten de muziek om. Pas gaandeweg loste Melchior dat hij muziekproducer is. Maar vanaf dan gingen de conversaties over muziek. De samenwerking tussen de veteran en de rookie leidde tot de vorming, eerst van een trio, daarna van een zestal, en ten slotte tot ‘An Unexamined Life‘, twaalf nummers, net geen 44 minuten lang.

 

Nummers zeggen we, maar ze zijn soms van zo’n grilligheid dat het er méér lijken: al blijft het in essentie pop, er zijn wel wat stijlbreuken (‘In The Twilight‘) Wellicht is het precies dat gebrek aan ervaring debet aan de grilligheid, de vrij ongewone structuren, de onopgesmukte zang, allemaal pluspunten, wat ons betreft. Het is echter tegelijk de reden waarom we (nog) niet constant worden weggeblazen door deze Naama Kates, toch niet in het begin van de plaat. Ze geeft daar nog een enigszins onhandige indruk (maar op deze wijze is dat natuurlijk charmant te noemen!) en die stem bijt soms nog onvoldoende. Maar de durf en de wil zijn er om geijkte patronen te doorbreken, er borrelen her en der ideeën op. Met songs als ‘Before You Lose It‘ en ‘When I’m Good‘ in de eerste helft zit ze goed.

 

De tweede helft van de cd is beduidend beter. Het hupse ‘Kosjmarji‘ zingt ze geweldig! ‘Between The Lines‘ is zelfs voor Kates wat ‘Mimi On The Beach‘ voor Jane Siberry was! In de twee slotnummers lijkt ze al helemaal haar draai gevonden te hebben: zowel het titelnummer als ‘As We Roll On‘ zijn sterk en hebben op de koop toe een opmerkelijk slot. De begeleiding verdient trouwens in de aangehaalde nummers een extra vermelding (de trombone van Mike Richardson, die op cello nog assistentie krijgt) Wie het niet begrepen heeft op het zoveelste netjes binnen de lijntjes kleurende pianomeisje, zo eentje dat de executives van platenfirma’s zo graag zien maar al snel aan de kant wordt geschoven, zal deze Naama Kates als een uitdaging ervaren. Benieuwd of ze de lessen trekt uit deze eerste worp en hoe ze evolueert… in de hoop dat het systeem haar niet recupereert… Met ‘An Unexamined Life‘ heeft ze hoe dan ook haar visitekaartje afgeleverd. Jane Siberry is ook zo begonnen: de meesterwerken kwamen later.

 

Antoine Légat (28 08 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s