TOMMY ROE: DEVIL’S SOUL PILE

Dit stuk is online @ www.rootstime.be

De inbreng van Tommy Roe (°1942, Atlanta, Georgia) in de lichte muziek is klein, maar fijn. Hier kent men hem van de twee zelfgeschreven monsterhits ‘Sheila‘ (1962) en ‘Dizzy‘ (1969; deze dan wel samen met Freddy Weller gepend), maar weinigen zullen meer kwijt kunnen over de man, die nochtans een aantal ferme rockers op zijn repertoire had staan en in de States, de UK, Australië en diverse Europese en Aziatische landen in die vroege jaren wel meer hits scoorde (zes tussen de vermelde jaartallen) In de jaren zeventig taande de populariteit, al had en heeft de man een trouwe schare fans. Die weten wel dat hij meer doet dan ‘Golden Sixties‘ of gelijkaardige nostalgische tours afwerken met generatiegenoten als Bobby Vee en Freddy Cannon. Hij bleef o.a. schrijven aan een oeuvre waar zangers en groepen op zoek naar een goeie song wel méér zouden mee kunnen aanvangen. Zo is zijn ‘Walk The Streets‘, een hit voor The Tams en een klassieker bij de rocksteady en reggae artiesten (Kevin Batchelor, Johnny Clark, Mickey Spice…)

 

De man leefde een tijdje in Engeland, maar als je aan iets of wat muziekliefhebber zou vragen of hij nog op deze aardkloot rondloopt, dan zal het antwoord wellicht uitblijven. Af en toe is dat teken van leven er, al bekent hij ootmoedig dat hij hij songs schrijft met lange tussenpozen. Ineens komt de inspiratie en op korte tijd heeft hij weer een plaatje vol. Zo is het ook gebeurd met deze ‘Devil’s Soul Pile‘. Hij doet het nog steeds graag en hoopt ook nu weer een vervolg te breien aan zijn loopbaan, geen kleine ambitie voor iemand van zeventig. Leuk is wel de bekentenis dat hij ‘Sheila‘ al schreef toen hij veertien was, als een gedicht aan zijn eerste liefje Freda. Het buurmeisje verhuisde nog voor ze het te lezen kreeg en Tommy vermoedt dat ze nooit geweten heeft dat zij zes jaar later het voorwerp was van een fraai liefdesliedje en zo mee aan de basis lag van een levenslange carrière.

 

Negen songs op ‘Devil’s Soul Pile‘. Het goede nieuws is dat Roe met de jaren meegegroeid is. De liefdesliederen zijn mee volwassen geworden. De titelsong handelt zelfs over families die niet ‘werken’, met tragische gevolgen voor de kinderen. Het is een beetje zijn ‘In The Ghetto‘. ‘Devil’s Soul Pile‘ is één van de twee songs die nog iets teweeg brengen bij deze rotverwende recensent, want de rest is het ene oor in en het andere weer uit. De ene zal zeggen dat het allemaal ‘radiovriendelijk’ is, de andere zal er woorden als ‘melig’ en ‘stroperig’ noemen. Let wel, Roe zingt nog altijd prima, schrijft degelijke songs en de cd werd goed ingeblikt (totaal geen info over de muzikanten, opnames, enzovoort: dat zal zijn publiek geen ene moer interesseren, vermoedelijk) ‘Devil’s Soul Pile‘ verdient dus zijn eigen publiek en de trouwe fans zullen hier zeker bijzonder tevreden mee zijn. De doorsnee lezer van Rootstime daarentegen…

 

O ja, de tweede song… We schoten wakker van ‘Without Her‘, niet alleen omwille van zijn leuke melodielijn, maar ook omdat het nummer gaandeweg opbouwt en groots eindigt (de pauken, het duizendkoppig koor!), helemaal in de stijl van monument Roy Orbison, die overigens een goeie vriend was van Tommy Roe.

 Antoine Légat (26 08 12) (www.tommyroe.com)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s