THE INTERNATIONALS op ‘Helden In Het Park’ in het Heldenpark te Eeklo op donderdag 9 augustus 2012: ‘The Internationals zijn terug en zijn nog steeds internationale klasse, zoveel is zeker…’

Wegens een cd besprekingsmarathon hadden we ons voorgenomen de schaarse concerten die we deze zomer zouden zien (toch nog zo’n zesentwintig sinds de start van juli…) niet onder woorden te brengen (we hebben wel zorgvuldig bijgehouden en geklasseerde nota’s) maar dit optreden wilden we toch wel even op deze pagina’s registreren, al was het maar omdat vele van de recensies die we penden later in augustus of zelfs pas diep in september verschijnen. Zo krijgt u toh een indruk van regelmaat! Sinds jaar en dag organiseert de N9 in het Heldenpark te Eeklo ‘Helden In Het Park’, vier donderdagen na mekaar telkens twee groepen , doorgaans van de meer dansbare soort. Ook dit jaar mochten de acht formaties van de affiche er zijn, maar we konden er enkel van genieten op de derde sessie, die van 9 augustus. Het schitterende weer maakte integraal deel uit van de fun, maar de hoofdmoot van het welslagen van de avond kwam The Internationals toe. Wat een frisse wind na de ontgoochelende, routineuze, ronduit slaapverwekkende set van Kevin Isaacs, nochtans zoon van de grote Gregory Isaacs zaliger. We zullen het maar zien als een off day, want de man kan normaal gesproken wel wat.

In 1998 besloten een paar toen al van elders bekende muzikanten de skatoer op te gaan, de grote Skatalites achterna. The Internationals betekende meteen een verrijking van de Antwerpse sien, die ook al sterke party bands als Think Of One en Wawadadakwa telde. Stilaan breidde de actieradius van de groep zich uit, naar roots reggae, soul en andere genres, vooral van Caraïbische oorsprong. Uitstekende platen als ‘The People Love It’ (2003) en ‘Wonders Of The World’ (2006) maakten de reputatie van de band. Toen werd het stil. Nu, drie jaar later, zijn ze er weer, vitaler dan ooit en versterkt met een ervaren gitarist/producer, Marc ‘Tee’ Thijs, en een uitstekende zangeres, Lize* Accoe. Marc kent men als producer van o.a. Rusty Roots en gitarist bij (blues)bands als de sublieme Electric Kings en The Slime Hunters. Met Tee had hij zijn eigen band. In de States speelde hij bij meerdere Amerikaanse bands. Lize* kennen we natuurlijk als de zangeres van Delavega (cd ‘Falling Into Place’, single ‘Surely’), maar ze heeft o.a. ook nog een straffe funkplaat onder eigen naam, ‘Versatile Me’ (2010), die veel te weinig aandacht kreeg.

Het resultaat van de krachtenbundeling heet ‘Mousetrap’ en dat is zonder een zweem van twijfel één van de allerbeste cd’s die in onze driehoek gemaakt werden het afgelopen jaar. Die cd kwamen ze presenteren in Eeklo. Dat Lize* een thuismatch speelde (ze is van Balgerhoeke, Eeklo, en woont in Laureins), hielp natuurlijk, maar al kwam ze van Timboektoe, deze melodische en ritmische pletwals met die soulvolle stem daarbovenop had de open plek in het park ook zo wel klein gekregen. Aan het eind van het concert werd zowaar je zeeziek als je omkeek naar de rijen heupwiegende, meeskankende dansers. Zoals te verwachten kregen we een selectie uit ‘Mousetrap’, zowel de instrumentalen als de gezongen songs, die laatste in twee blokken. Daartussen in een song uit ‘Wonders Of The World’ (‘Melodix’), een Skatalites cover (‘Latin Goes Ska’) en als bis zelfs een song van roots reggae legende The Gladiators.

Knappe songs alom: ‘Today’, ‘Closer’, ‘Miss You’ en ‘Summer’, geijkte singles zijn het. Die laatste IS ook de meest recente ’45 toeren van weleer’. De beesterie die vrijkwam bij slotnummer ‘The Jungle’s Gone’ zouden we geen eten willen geven (wat kunnen Antwerpenaars toch goed apen imiteren!) Maar het kan ook ‘moeilijker’: de versie van het titelnummer ‘Mousetrap’ week onverwacht af van het zuiver dansante en liet horen wat deze ‘internationalen’ allemaal in hun mars hebben. Het moet gezegd: overtreft de som nog de delen, dan zijn die ‘onderdelen’ stuk voor stuk van uitmuntende makelij. Toetsenman Thomas De Prins (Think Of One, Score Man, Les Messieurs, El Tattoo Del Tigre…) hoeft nauwelijks voorgesteld te worden, gitarist Dennis Dellaert, bassist Dennis Nicles, hart en motor van de Internationals, drummer Lieven Declercq, het zijn muzikanten die ieder in zijn eigen band zou willen. Het toet(ert)je zijn uiteraard de drie schitterend schetterende en toeterende kopers, onder wie Roel ‘Seatsniffer’ Jacobs op de tenor sax. Het zelfvertrouwen en de gretigheid doen de rest.

The Internationals zijn terug en zijn nog steeds internationale klasse, zoveel is zeker… En trakteer u gerust op ‘Mousetrap’: de zomer zal er langer door lijken.

Antoine Légat (17 08 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s