Kathryn ROBERTS & Sean LAKEMAN, Hidden People, Navigator Records NAVIGATOR072P. (www.kathrynrobertsandseanlakeman.com ): ‘In fraaie folk(rock) verpakte verhalen die meesterlijk de thema’s van het verborgen leven en geborgenheid bespelen, gezongen door Kathryn Roberts in topvorm’

Er gebeuren tegenwoordig weer mooie dingen in akoestisch Keltenland. Korte tijd geleden leerden we ‘The Cannie Hour‘ kennen, die Schotse Joanne McIver, zangeres en fluitiste, maakte met Franse harpist (multi-instrumentalist) Christophe Saunière (Musique du Monde/Music From The World – Buda Records 2774094) McIver schreef hiervoor liederen die thematisch en muzikaal nauw aansluiten bij diverse oude stijlen, zoals ‘puirt a beul‘. ‘The Cannie Hour‘ werd een pracht van een ‘oude nieuwe plaat’, garant voor uren ‘stijlvol en verantwoord luisterplezier. Een ander duo, een echtpaar zelfs, eist intussen de aandacht op: Kathryn Roberts & Sean Lakeman. Wie Kathryn Roberts zegt, denkt al snel aan die andere fijne zangstem, Kate Rusby. Samen met derde nachtegaal Eliza Carthy vormden ze de speerpunt van een nieuwe folkgeneratie, die intussen tot volle wasdom gekomen is.

 

Halverwege de jaren negentig waren Kate en Kathryn te gast op het Dranouter (toen nog) Folkfestival. We zien ze daar nog fris en dartel rondhuppelen, zo fier als twee gieters, naar aanleiding van hun gezamenlijke cd, ‘Kate Rusby en Kathryn Roberts‘, dat intussen een bijna legendarische status bereikt heeft, één generatie na de volledig legendarische Silly Sisters, met name June Tabor en Maddy Prior. Rusby en Roberts spraken de Lakeman Brothers aan, Sean, Sam en Seth, straffe muzikanten voorwaar, oorspronkelijk voor een toer in Portugal. Ze besloten samen om nog in 1995 Equation op te richten. Kate Rusby verliet na één cd de formatie en haar sololoopbaan nam een vliegende start met het nog immer schitterende ‘Hourglass‘. Seth Lakeman deed iets gelijkaardigs: zijn vijf cd’s waren bijzonder succesvol, ook ver buiten de folk (‘Poor Man’s Heaven‘ stond hoog op de UK Album Charts) Broer Sean speelt overal mee en deed mee de productie. Kathryn zingt backings op die platen. We raden u nog immer ‘Freedom Fields‘ aan, waarvan wel meerdere uitgaven bestaan.

 

De Ierse Cara Dillon vervoegde Equation in Kates plaats maar één cd later was ook zij weer weg. Kathryn zong dan maar alleen lead. Equation was niet enkel in de UK populair: ook in de States liep het goed. Ze stonden o.a. op het Newport Folk Festival en het Golden Gate Festival in San Francisco. In 2002, na vijf full cd’s en één EP, werd de groep ‘on hold‘ geplaatst. Daarna werd het vrij stil rond het duo, op een handvol tournees na, telkens met enkele jaren tussen. Ze wonen in Dartmoor, beschermd heidegebied in Devon, midden Engeland, ver van alle drukte. Kathryn is een zelfverklaarde huismus. Voor de stilte van de laatste jaren is anders wel een heel goeie reden: Kathryn wijdde zich aan de in 2007 geboren wolkjes Poppy en Lily, de tweeling die het stel kwam verrijken. Er kwamen wel twee cd’s onder eigen naam, te onderscheiden door de nummering: op ‘1‘ volgde zowaar ‘2‘. Sean werd een veelgevraagd producer o.a. voor The Levellers, en rotst met Seths band dit ondermaanse af. Dat gaf tijd om de volgende move grondig voor te bereiden.

 

De stilte heeft het duo goed gedaan want ‘Hidden People‘ is een voltreffer. Eén cover, één bewerkte traditional en acht eigen songs vertellen verhalen die blijkbaar de thema’s van het verborgen leven en tevens van geborgenheid bespelen, Griekse filosoof Herakleitos achterna: ‘lathe biosas‘, ‘leef in het verborgene‘. Al kan ‘hidden people‘ uiteraard ook op Kathryn en Sean zelf slaan. Kathryn zingt, en ze doet dat beter dan ooit. Ze speelt diverse instrumenten waaronder piano, keyboards en blaasinstrumenten, terwijl Sean alle ‘snaren’ voor zijn rekening neemt. Een reeks gasten staat het duo bij: Seth Lakeman, Cara Dillon (overigens getrouwd met… Sam Lakeman!), dat lag voor de hand, maar ook onder vele anderen folk legendes Dave Burland en Jim Moray, en ook Mark Chadwick van The Levellers, ongetwijfeld een wederdienst voor geleverd werk en zelfs nog een aantal buitenlandse vrienden.

 

De cd opent met het a capella ‘Huldra‘, verwijzend naar een hoogst verleidelijk vrouwelijk wezen uit de diverse Scandinavische folklores, een soort van bossirene, soms voorgesteld met dierlijke attributen. Zweedse Greta Bondesson (van trio Baskery) zorgt hier voor de noordelijke toets, incluis een Zweeds citaat aan het eind van de song. Ook hier weer die waarschuwende boodschap, verlengstuk van de cd titel: waag je nooit te ver weg van huis… Het volgende ‘Oxford, N.Y.‘ toont dan weer de hele andere zijde van Kathryn en Sean, funky folkrock van de bovenste plank, overigens in een heldere, puntige productie. Tussen deze twee uitersten ontwikkelt de muziek zich. Een prachtige love story is ‘Money Or Jewels‘ (Stu Hanna zingt mee), maar vaak is liefde niet genoeg om de slagen van het lot… en foute beslissingen te boven te komen. Jammer. Er zit aan vele liedjes een duistere zijde, zoals het leven nu eenmaal is.

 

Een hoogtepunt is de piano ballad ‘The Ballad Of Andy Jacobs‘, waar men een prachtige live uitvoering van vindt op de home page van de site van het duo, met snapshots uit de periode waarin het lied gekaderd is. Kathryn vond inspiratie in haar eigen jeugd, opgegroeid als ze is in een klein mijnwerkersdorp. De song slaat op de dramatische mijnstakingen van 1984-5. Toenmalig Prime Minister Margaret Thatcher wou de ‘onrendabele’ mijnen dicht. De niets of niemand ontziende Iron Lady bleek niet te vermurwen, ondanks het ongemeen hevige verzet tot de laatste snik. Nu kan je de mijnbouw van toen enkel nog in museum en archeologisch erfgoed gaan bekijken. De wanhoop en de finale mislukking weet Roberts pakkend te verklanken.

 

Maar elke song op deze cd heeft zijn terechte plaats. In ‘The White Hind‘ zit er een flinke dosis mythologie en mystiek, gebaseerd op de bekende Franse legende van ‘La biche blanche‘. Op de song zingen ook Burland, Moray en de Amerikaanse Caroline Herring mee. Dat het niet al kommer en kwel is, laten songs als ‘Lusty Smith‘ en ‘The Wisdom Of Standing Still‘ horen. ‘Standing At My Window‘ is weer zo’n smeuïge folkrock, zoals je die bij Equation kon vinden. ‘Jackie’s Song‘, een brief van een soldaat aan het thuis’front’, met woorden die de leugens van de oorlogsstokers doorprikken, mag dan geen prettig slot breien aan de cd, muzikaal vind je er evenveel voldoening in als in de rest van deze mooie collectie. ‘Hidden People‘ blijft hopelijk geen ‘goed bewaard geheim’, ook niet voor muziekliefhebbers buiten de folk.

 

Antoine Légat (17 08 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s