ANNE WEISS: WHERE FOLK GETS THE BLUES

online @ http://www.rootstime.be !

http://www.anneweiss.com
http://www.myspace.com/anneweissmusic
Label: Potter Street Records

Het zal aan de reviewer liggen, maar die kende Anne Weiss helemaal niet… Maar niet alleen bleek ze al een handvol platen uit te hebben, maar ze geeft ook nog bluesgitaar- en zanglessen (ze heeft tevens een ‘educational cd’) Ze is afkomstig van New York, maar verblijft nu in Portland, Oregon, waar folklegende Derroll Adams vandaan kwam. Naast zes cd’s heeft ze ook nog een dichtbundel, ‘Making Paper From Leaves’, die haar een Allen Ginsberg Poetry award opleverde. Ze trad op zowel met Ani DiFranco als Taj Mahal.

Deze dubbele cd toont twee zijden van de singer-songwriter en gitariste: op de eerste vind je folk, op de tweede blues. Ze heet dat ook toepasselijk ‘Where Folk Gets The Blues’. Elf eigen songs staan er op de folkplaat, waarvan vier live, opgenomen op het River City Folk festival. Die vier bestonden eerder al als studio-opnames (cd’s ‘Tomorrow’s Gate’ en ‘Crossing The Border’) Op de bluesschijf staan er zes eigen songs en zeven covers. Van die dertien werden er zeven al eerder uitgebracht (op cd’s ‘Braille’ en ‘Concrete World And The Lover’s Dream’) De cd is dus een mix van oud en nieuw, en dat lijkt ons een ideale manier om (de muzikale zijde van) Anne Weiss te leren kennen (ze heeft immers nog andere pijlen op haar boog, van poëzie tot activisme van diverse soort) Ze beschikt, over de twee platen heen, over een stel uitstekende begeleiders zoals bluesgitariste Mary Flower en in een paar nummers topbassist Kenny Passarelli (o.a. Stephen Stills, Joe Walsh en Elton John)

Het begin van cd 1 was even schrikken. Aan het einde van (op zich best leuke) opener ‘Mountain’ zingt ze toch wel even alsof een zwerm bijen het op haar gemunt heeft. Dat blijkt echter één van die live tracks, wat hiervoor afdoende verklaring biedt. In de songs die volgen blijkt ze inderdaad over een behoorlijk goede, hooggestemde en heldere folkstem te beschikken. Tussen de vrij sober gearrangeerde songs ontdekken we moois als ‘Cherokee’. Voor ons is het een uitgelezen kans om onze ‘Indiaanse’ woordenschat nog eens op te frissen, maar da’s een schamele gedachte na beluistering van het schrijnend verhaal over de native American, die zich om ten brode voor de toeristen uitdost, maar ‘…They call me Tonto, our word for dumb. The feathers are plastic, the hide is from cow…’ Het Amerikaanse Bokrijk dus, maar het is fake en het is vernederend. ‘What a shame they have to live that way…’ Pijnlijk.

In ‘Down To The Garden’ en het instrumentale ‘Walker’s Rag’ demonstreert ze haar kunnen op de akoestische gitaar. ‘Quenching Ground’ is een hondsfraaie, met strijkers afgewerkte song die niet misstaan had in de handen van een Ralph McTell. Helemaal overstag gingen we echter van één song op die eerste: ‘Compass’ maakt het de eerste maal moeilijk om voorbij nummertje drie te geraken. Na een tiental keren lukte het ons eindelijk, maar de fascinatie zal nog wel lang blijven nazinderen. De symboliek van ‘Sail away, my darling, to bring the north star here’ ontgaat ons niet! Woody Guthrie is ook nooit ver af, waar ze in één song op alludeert: we laten deze ontdekkingstocht aan de lezer/toehoorder!

Anne Weiss maakt een kleine metamorfose door op cd 2: haar stem blijkt ook een bluesy soepelheid te bezitten, die ze om folk te zingen niet nodig heeft. Ze zingt in haar eigen stijl een geloofwaardige blues, al blijft het een blanke stem en is het even wennen aan de hoge pitch. In ‘Walk Down The Road’ gaat ze er weer even over, maar we geven toe dat het persoonlijke appreciatie is. Goeie coverkeuze, zowel in het oude (‘Come On In My Kitchen’ van Robert Johnson) als het nieuwe (‘The Ballad Of Mary Magdalene’ van Richard Shindell, een meesterlijk storyteller) Van ‘Shadow Of Doubt’ (van Gary Nicholson) levert ze een sterke uitvoering af. Het eigen ‘John Muir’s Brook’, met zijn vele verwijzingen naar populaire Amerikaanse auteurs (van Mark Twain tot Jack Kerouac) sluit de blues cd meer dan waardig af, met de hulp van het Just Add Soul Gospel Choir. Zoals ze het zelf uit volle borst zingt: ‘This is a song for all souls’.

Twee prima schijfjes, maar in de totaliteit verkiezen we persoonlijk zelfs de tweede cd, al is ‘Compass’ van cd 1 een ongeëvenaard hoogtepunt. Anne Weiss is daadwerkelijk, zo niet een revelatie, dan toch een erg boeiende figuur in wat er tegenwoordig ginder leeft. ‘Where Folk Gets The Blues’ geeft u en ons de gelegenheid om een blinde vlek weg te werken in onze Amerikaanse gatenkaas. Nu maar hopen dat de prof daar in september ook een vraag over stelt!

Antoine Légat (03 08 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s