BRUCE BHERMAN LIVE CONCERT DVD ANCIENNE BELGIQUE BRUSSELS

(online @ www.rootstime.be !)

http://www.brucebherman.com

http://www.youtube.com/brucebherman

Op 1 en 2 december gaf (Bruce) Bherman een concert in de AB Club te Brussel, op één dag na één vol jaar na het vorige toen hij de songs bracht uit zijn dubbele ‘Untagged Friends‘. Die twee avonden werden opgenomen en gefilmd. Hij bracht voor die gelegenheid schoon volk mee. Uit zijn eigen band, The Burglars, was dat gitarist Wouter ‘Wowo’ Spaens. Tim Coenen (gitaar; Admiral Freebee) en Dick Descamps (bas; Ozark Henry) vormden de rest van de Belgische kern. Maar er waren ook hoge gasten overgekomen vanuit de States. Bruce had immers een deel van de achttien songs van ‘Untagged Friends‘ opgenomen in de Beech House Studio de hoofdstad van de country, Nashville, TN, onder productionele leiding van niemand minder dan Mark Nevers (Andrew Bird, Tindersticks, Lambchop…) Onder anderen Tony Crow (ook al Lambchop zie cd ‘Mr. M‘,, Silverjews…) speelde daar en toen piano. Die had nu drummer Marc Pisapia (k. d. lang, Josh Rouse…) naar Brussel meegeloodst. Met die op papier formidabele line-up zou Bruce een elftal songs brengen uit ‘Untagged Friends‘ en daar halfweg tussen, één song uit een eerdere cd.

Maar we zien hier en daar wenkbrauwen fronsen: wie is toch die Bruce Elliot AKA Bherman, want de radio zwijgt blijkbaar in alle talen over hem (als over zoveel andere boeiende muzikanten) en ook anderszins valt de Gentse Oostendenaar met de Britse roots niet meteen op in het leger van rock georiënteerde singer-songwriters… Het zou al te makkelijk zijn uit te pakken met zo vaak misbruikte termen als ‘miskend genie‘ of ‘best bewaarde geheim‘. Het zou ook een beetje hypocriet zijn, want toen Bherman als zelfverklaard ‘soundscraper‘ zijn eerste cd ‘The Corridor‘ uitbracht was hij al een hele poos in touw met muziekmaken. In dat jaar 1999 is ons helaas wel méér ontgaan… Ook ‘The Row‘ (2000) ging geruisloos aan ons voorbij.

Pas met ‘The Other/63‘ (2003) schoten we wakker. Een schot in de roos die cd en een schok voor deze jongen. Bherman nam die op met kanonnen als David Poltrock, Bart Maris, Kristof Roseeuw, Karel Debacker en aan de gitaar Geoffrey Burton, toen nog bij Arno. Maar vooral treffen de songs, waarin huizenhoge persoonlijke problemen muzikaal gekanaliseerd en geventileerd werden. Dat leverde o.a. een dijk van een rocksong als ‘A l’office‘ op. Er volgden nog ‘Attitudes‘ (2006), ‘Two Boys‘ (2007) en de 12’ vinyl EP ‘Untagged‘ (2010), de aanloop naar de dubbele ‘Untagged Friends‘, allemaal uitgegeven op Bhermans eigen AKR label. Zoals dat hoort evolueerde Bherman, intussen voltijds muzikant, ook live in de goeie richting, zoals we konden ervaren in Eeklo en als voorprogramma van Sonny Landreth in De Zwerver te Leffinge.

De DVD is met een absoluut minimum aan commentaar uitgegeven. De data van de concerten staan niet vermeld en zelfs de titel van de DVD is niet eensluidend: is het ‘Live DVD At L’Ancienne Belgique‘ (zijkant) of ‘Bruce Bherman Liveconcert DCD Ancienne Belgique Brussels‘ (voorkant)? Op het schijfje zelf staat geen titel, wel de foto van de pack, een fraai en karakteristiek cliché van topfotograaf Alex Vanhee. Drie songs hebben dan weer wel méér dan één titel, naargelang ze vermeld staan op de cd ‘Untagged Friends‘, op de DVD zelf of op de DVD pack (‘Big Sized‘ naast ‘Big Sized Girl‘, ‘You Said‘ naast ‘You Said You Said‘, ‘I’ll Wait For You‘ naast ‘I’ll Wait For You In Line‘) Dat de rechtse gitarist Wowo is en de linkse lange Tim kom je ergens naar het eind van de DVD te weten. Dat zijn vanzelfsprekend akkefietjes, want alles blijft perfect begrijpelijk, maar we vermelden ze toch omdat het Bherman typeert: de focus rust geheel en al op muziek en beeld, nothing else matters. Zo hoort dat ook en ze zijn beide bovendien in orde.

Zeg maar dik in orde: ‘White & Blue‘, één van de meest ge(s)laagde songs van het aanbod, grijpt je van bij seconde één bij je nekvel en pas een dik uur later laat ‘To The Office‘ je los. Bherman werkt zich met zelfvertrouwen en veel goesting door zijn songs, wat mee te danken is aan de band. Die doet zijn werk alle eer aan, met op de voorgrond de schitterende gitaarpartijen die Tim en Wowo (de gitaarmuur in ‘You Said (You Said)‘ uit hun mouw schudden!), en achteraan de fenomenale ritmesectie. Het concert baadt in stemmige kleuren met overheersend blauw en rood, en de eindmix heeft geen last van het overdadige ‘maximum zeven seconden’ geflits, dat het bekijken van zoveel hedendaagse opnames een foltering maakt. Dat er visueel weinig gebeurt op podium is in deze context zeker geen erg: het is een plezier de muzikanten gewoon aan het werk te zien en als er dan toch iets buiten de box geschiedt, mist het zijn hilarische effect niet: in ‘Slowdown‘ bij voorbeeld kijkt Bherman links en rechts naar boven als hij ‘looking for you everywhere‘ zingt.

 Het is niet (meer) de plaats om nummer per nummer te taxeren: de cd is uitgebreid in vele media besproken en alle hier geselecteerde songs hebben, zoals hun baasje, hun eigen charme en overtuigingskracht. ‘Dreamer‘ heeft zijn naam niet gestolen. ‘Darkened Canyon‘, lievelingsnummer uit ‘Untagged Friends‘, klinkt in de AB Club even verleidelijk als op cd. ‘Tinseltown‘ komt uit ‘Two Boys‘ maar past uitstekend in het aanbod. Het al vermelde ‘Slowdown‘ pakt groots uit met zijn dynamiekverschillen en climaxen. ‘Big Sized (Girl)‘, in de UK de vrij recente single, drijft op een solide ritmische basis en het prima gecaste(The) Goodbye Song‘ is eigenlijk al het bisnummer. Maar dan speelt Crow in het donker een intro en Bherman stelt dat hij de volgende song praktisch nooit live speelt. Volgt ‘The Office‘, het totaal herwerkte ‘A l’office‘ van ‘The Other/63‘. Het valt ook nauwelijks te herkennen, maar deze uitvoering viel al te horen op de recente cd, dus een verrassing is het niet.Rest er nog één ‘negatieve’ bemerking, die we eigenlijk liever niet geven. Maar het geeft ons de kans om die in het juiste kader te plaatsen. Het is dan ook -beloofd op ons plechtig communiezieltje!- de laatste keer: Bherman is geen groots zanger. Op cd en zelfs live geeft dat niet, op zo’n DVD wordt dat uitvergroot. Maar hij maakt van een mindere kant wel degelijk een troef. Je went namelijk aan zijn eigen stijl. Op den duur kan je de song niet meer horen zonder, en vraag je je met enig afgrijzen van wat een ‘goed’ zanger hiervan zou maken. Jakkes! Het heeft ook even geduurd vooraleer, in gans andere stijlen, een Randy Newman en Paolo Conte door hadden dat ze best hun eigen songs brachten, dat die precies daardoor het karakter kregen dat de maker voor ogen had bij het schrijven.

 Wie Bherman kent en zijn werk waardeert, zal met deze live collectie zeker niet bedrogen uitkomen. Is de man een blind spot, maar kan je een goed gedraaide rock song waarderen, dan is hoe-de-cd-live-in-de-AB-Club-ook-heet beslist een optie. Bij ons zit ze vooraan in de DVD collectie, wat erop wijst dat we ze nog vaker zullen opleggen.

Antoine Légat (01 08 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s