ADAM JAMES SORENSEN: MIDWEST

 

…currently online @ www.rootstime.be !

 

Alles van waarde is weerloos‘, schreef dichter Lucebert, die blijkbaar zoals Bredero met één uitspraak ‘overleeft’. Hem moet toen zoiets als deze cd van Adam James Sorensen voor de geest hebben gestaan. Auditief verwend als we zijn, gebeurt het niet al te vaak meer dat we van bij de eerste noten betoverd raken en meegevoerd worden in een totaal nieuw universum, eentje van vóór de zondeval. Dat is precies wat er gebeurde toen we ‘Midwest‘ de eerste maal opzetten. Zelden een LP of cd weten starten op zo’n frêle, breekbare, ontwapenende manier. Ontroerd waren we bij het beluisteren van ‘Suburban Rock And Roll‘, vertederd, onthutst. En toen kwam de ‘Chicago River‘ voorbij, en ‘With Your Radio On‘ (waw!)…en ‘Desperation‘: zonder grote variatie in de atmosfeer wist deze singer-songwriter uit Chicago ons telkens weer te bekoren, te boeien, te betoveren. ‘Midwest‘ is niets minder dan balsem voor de gekwetste ziel.

 

Het land van Neil Young ligt vlakbij Chicago, dachten we nog, maar hier bloeit niet één treurwilg, het is een gans woud. De trema op zijn achternaam ging wellicht al generaties geleden verloren, toen vermoedelijk voorouders uit Scandinavië in het beloofde land aanbelandden, maar toen een jonge en onrustige Sorensen Chicago verliet, zal hij niet gedacht hebben dat zijn terugkeer, na vele omzwervingen in eigen land en Europa, zo’n impact zou hebben op zijn gemoed. Een hart verlaat nu eenmaal nooit echt zijn thuis. Die homecoming inspireerde hem tot precies deze songs, die alle één aspect daarvan belichten. Nummer acht, ‘Shadows In The Snow‘, komt voorbij met borstels, met toefjes gitaar, bas, viool, cello, zo zacht als sneeuwvlokken, en nog immer zit de emotie goed, weet hij de juiste toon te raken en dwingt hij ons het raam uit te kijken op zoek naar sneeuw en verkilde vogeltjes die vruchteloos op zoek zijn naar eten. In augustus, tsss!

 

Alt.folk producer Evan Brubaker is geen onbekende. De gastmuzikanten zijn geen vertrouwde namen, maar speelden blijkbaar bij respectabele artiesten als Bill Frisell, Beck, Henry Threadgill en Laura Cantrell. Enkel Rachel Harrington, zangeres uit Seattle, doet een belletje rinkelen (maar, ssst, niet te luid alstublieft…) Deze mensen omkaderen de tedere, nostalgische stem (*) van Adam James zo respectvol, fijnbesnaard en kundig als maar mogelijk is, sober, met zin voor detail en, zover je dàt kan peilen, met totale inleving. Soms wil je de boxen inkruipen om elke nuance te kunnen horen. ‘Northside‘ is het voorlaatste nummer en het lijkt of Adam James alsmaar betere songs opdiept, al werden we intussen al weggeblazen (met een zacht briesje, weliswaar) door ‘People Start Fires‘ en ‘Winter Song‘ en… eigenlijk alles wat we hoorden. Met elk nieuw nummer denk je: ‘Dit is het beste tot hiertoe‘. Zowel in ‘Northside‘ als in slotakkoord ‘Stranger‘ zet mandolinespeler Don Stiernberg, klaarblijkelijk een legende in en rond Chicago, de kroon op het werk, orgelpunt van een zo goed als vlekkeloos parcours.

 

Zevenenveertig minuten lang verzoent Adam James Sorensen via ‘Midwest‘, dat baadt in weldoende Sehnsucht, de receptieve toehoorder met het geween en tandengeknars van dit ondermaanse bestaan. Er kregen er voor minder de Vredesprijs. (30 07 12)

 

(*) Zijn stem lijkt soms verbazend goed op die van Erik Vandenberge, al zal de naam velen niets zeggen… Erik is een Rotterdammer die in Zeeland woont en nu platen maakt met de groep Crappy Dog, maar met minimale middelen aardige bucolische nummers inblikte.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s