WILLIE MCBLIND – LIVE LONG DAY

…currently online @ http://www.rootstime.be !

Derde cd van een New Yorks kwartet dat krachtige bluesrock speelt met psychedelische trekjes. De naam Willie McBlind verwijst ongetwijfeld respectvol naar diverse oude bluesmeesters (Blind Willie McTell, Blind Willie Johnson, maar ook Blind Lemon Jefferson, Blind Blake, Blind Boy Fuller, … ), maar toch heeft de groep rond gitarist Jon Catler de niet geringe ambitie de blues een stap verder te brengen, als het ware van binnenuit te dynamiteren. De eerste twee, goed ontvangen cd’s ‘Find My Way Back Home’ en ‘Bad Thing’ hebben ons nooit bereikt, en kennen we enkel van flink wat positieve recensies, maar deze ‘Live Long Day’ geeft een goed idee van de modus operandi van Willie McBlind.

Het speciale zit ‘m niet in ongewone songstructuren of tekstuele innovaties, zelfs niet in bijzonder stemgebruik, al zingt Meredith ‘Babe’ Borden geregeld wel in pure Ian Gillanstijl… Wat niet iedereen zo geslaagd zal vinden, omdat het af en toe duchtig vloekt met de muziek (‘Love In Vain’) Het ‘geheim’ schuilt in Catlers gebruik van microtonale stemming van zijn gitaren (foto’s van Jon-met-gitaar tonen de ongewone plaatsing van de vele frets) en ook het gebruik van fretless gitaren, wat af en toe een behoorlijke aanpassing vergt vanwege het westerse gehoor (probeer de ‘psychedelica’ van ‘Boogie Train’), al heeft de wereldmuziek ons de laatste jaren aan veel alternatieve stemmingen en toonschalen blootgesteld. Catler blijkt inderdaad een voortrekker te zijn in microtonaliteit.

Er zit zowaar een concept in ‘Live Long Day’. De plaat kwam in de States uit op 12 mei en dat is de ‘National Train Day’. Titels als ‘Sittin’ In The Train Station’ (prima opener overigens), ‘Slow Moving Train’, het reeds aangehaalde ‘Boogie Train’ en afsluiter ‘The Train That Never Came’ liegen er niet om. Ook de andere songs sluiten aan bij het thema, een ode aan de Amerikaanse spoorwegen en hun ‘bewogen’ geschiedenis. De stemmingen, daar kunnen we tegen, da’s best boeiend en vernieuwend, en we zijn curieus waarheen dit kan leiden. De stem van Babe dat gaat ons al een heel stuk minder af, maar wat het haast negen minuten durende ‘Train Cloud’, aansluitend op het laatste nummer, hier komt doen, is ons een raadsel. Het lijkt wel Willie McBlinds pedante pendant van ‘Metal Machine Music’ van ome Lou Reed, gelukkig niet zo irritant, maar volstrekt overbodig.
(21 07 12)

PS Technische uitleg over FreeNote microtonale gitaren, de 12 Tone Ultra Plus (bas)gitaren vind je op http://www.freenotemusic.com en op Jon Catler’s blues blog… Geen kattepis overigens voor wie niet vertrouwd is met muziektheorie!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s