THE TWANGTOWN PARAMOURS: THE PROMISE OF FRIDAY NIGHT

…currently online @ http://www.rootstime.be !

Het is in deze tijd nog erg moeilijk om een originele groepsnaam te bedenken, maar hier is ie dan toch… The Twangtown Paramours, de ‘Twangers’ voor de vrienden, zijn eigenlijk een duo: zangeres MaryBeth Zamer en gitarist, bassist, songschrijver, producer (en solozang in de leutige bonus track ‘Who Needs Flowers When You’re Dead’) Mike T. Lewis. Beiden hebben ze een heel parcours afgelegd voor ze aan deze formule toe waren. MaryBeth zingt professioneel sinds haar achttiende. Na enkele jaren verruilde ze leerfase bij een bar band uit Washington D.C. voor een meer avontuurlijk bestaan. Ze zong koortjes in de band Method Actor op tournee in Europa. De zangeres va die groep was niemand minder dan de véél te jong gestorven nachtegaal Eva Cassidy. Zamer ging in Nashville, TN, wonen, waar ze onder meer demo’s inzong voor lokale liedjesschrijvers en backing vocals deed voor diverse new country artiesten. Intussen werkte ze aan eigen projecten en zong ze lead bij Blue Martini. En toen waren er The Twangtown Paramours.

Mike T. Lewis beroert al vele jaren de gitaar voor de ene en de andere, zoals jazzgitarist, zanger en bandleader John Pizzarelli. Hij toert af en toe met niemand minder dan Jimmie Dale Gilmore, bij wie hij staande bas speelt. In 1997 had hij een regelrechte nummer één pophit in… Zuid-Korea (meer dan 800.000 stuks verkocht)! Een reeks artiesten uit meerdere continenten stortten zich daarna en daarom op zijn songs, lieden uit de UK én uit Japan, wat hem ongetwijfeld geen windeieren legde. Sinds 2000 heeft hij zijn eigen studio, vermoedelijk de Inside Edge Studios in Nashville waar ze de plaat inblikten. Naast de Twangtown Paramours heeft hij nog een solo project lopen. ‘The Promise Of Friday Night’ is de tweede release van Marybeth en Mike, na een blijkbaar vrij goed ontvangen eponiem debuut in 2010, blijkens de noteringen op diverse country charts. Awards volgden, net als finaleplaatsen in allerhande competities.

Voor de opvolger schreef Mike alles zelf, in twee nummers helpt MaryBeth. Er zit een enorme verscheidenheid in de nummers die diverse, typische Americana bestrijken. Je hoort Nashville country, vanzelfsprekend, maar ook de sound van Austin, TX, klinkt opvallend door, en zelfs de Appalachen zorgden voor inspiratie (in het als een traditional klinkende en pakkende ‘Widow Of The Mountain’) Dat alles wordt bijeengehouden door MaryBeths klare stem met lichte tremolo, die zich moeiteloos aanpast aan stijl en tempo van de songs. Openingszet ‘All The Love I can Stand’ tekent up tempo de krijtlijnen uit: op de voorgrond laat MaryBeth Zamer meteen horen uit welk hout ze gesneden is en in de achtergrond gebeurt er, hoe sober ook, van alles, teken dat het snor zit met de studioratten die het duo begeleiden. ‘If I Fall For You’ is de eerste van een handvol sterke ballads, waarvan vooral ‘Farewell Hello, Hello Farewell’ blijft hangen. ‘Will You Turn To Me’, met de viool van Jim Van Cleve (van Mountain Heart), heeft dan weer een mooie country snik.

Het samen gepende ‘Chains’ is ook al kandidaat om de titel van ‘hoogtepunt van de cd’ in de wacht te slepen: memorabel refrein, zinvolle tekst. Een Dolly Parton zou hier haar tanden eens moeten inzetten. Country, maar dan van een heel andere, hilarische soort: ‘Walks Like A Duck’, of waarom een eend geen kieken is, is zonder twijfel een nuttige en praktijkgerichte raadgeving voor keuterboeren. Deunen als ‘Same ‘Ol Same ‘Ol’ en ‘Heaven Is Somewhere Else’ hebben ondanks hun opgewekte toon een iets ernstiger boodschap mee te geven. We zijn al bij nummer tien, het fraaie ‘I’ll Get Through To You’, en nog steeds geen miskleun te bekennen. Nummer elf, de title track, is dat al evenmin. Over de bonus had we ’t al.

Dat levert een positieve eindbalans. De ervaring leert dat dit soort platen zelden meteen stukken maakt, omdat ze niet ‘opvallend’ genoeg zijn, maar kwaliteit drijft uiteindelijk boven en misschien krijgen het duo en hun cd nog wel een bredere weerklank. Liefhebbers van country en Americana in bredere zin krijgen het hier naar hun (sic!) zin. (26 07 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s