ROBERT LEE COLEMAN: ONE MORE MILE

…currently online @ http://www.rootstime.be !

Robert Lee Coleman, bluesgitarist uit Macon, Georgia, intussen volle 67 jaar jong, verdient ons aller respect. De man is niets minder dan een blues survivor, een lichtend voorbeeld voor eenieder die in de muziekwereld langer dan een paar jaartjes wil meedraaien. Vooral in de sixties en het begin van de seventies heeft hij zijn rol gespeeld in de R&B. Het kerkkoor speelde (eens te meer bij een zwarte uit the Deep South!) een rol in zijn jongste jaren, maar toen al bleek die duivelse gitaar sterker dan welke zoetgevooisde devotie dan ook. Zo begeleidde hij al snel lokale helden als Eddie ‘Gipsy Of The Blues’ Kirkland (in februari 2011 overleden) In 1964 kwam Percy ‘When A Man Loves A Woman’ Sledge op de proppen en tot 1969 zou hij in diens band spelen. In april 1970 zocht niemand minder dan James Brown naar muzikanten voor zijn nieuwe band, de JB’s. Daarbij kwam hij logischerwijze in Macon terecht, centrum van R&B, soul en blues. Brown pikte Coleman eruit.

Tot 1972 zou hij intens toeren en opnemen (drie LP’s) met ‘The hardest working man in showbizz’. Coleman gaf het aureool van de ‘Godfather of Soul’ nog iets meer glans: zo is bvb. de gitaarlijn van ‘Hot Pants’ van hem. En hij droeg al eens een song bij, als ‘Make It Funky’. Na Brown keerde Robert Lee terug naar Macon om er verder op te treden in de lokale sien, die profijt trok uit de aanwezigheid van Capricorn Records, een naam in de R&B. Het einde van dat label betekende ook het einde van de Macon sien. Maar Coleman hield vol, werd lid van een lokale house band of ging op toer met toch iets mindere goden als Larry Howard of Big Mike & The Booty Papas. Het moet zijn dat hij daar genoegen mee nam, gedurende een dertigtal jaar. Nu is er deze ‘One More Mile’, die van kant tot kant vol staat met gedreven blues. Negen eigen nummers met als sluitstuk ‘Cookie Jar’ van straffe bluesgitarist Theodis Ealey.

Tot daar alles goed, want de songs zijn best OK, maar het moet ons van het hart dat blijkt waarom Coleman vooral als gitarist en songschrijver achting waard is: zijn zang is ondermaats. Soms haalt ie het net, af en toe gaat hij behoorlijk de mist in, nog net niet gênant, zoals op het anders best te pruimen ‘Shoe Is On The Other Foot’. Speelt de leeftijd een rol? Mogelijk wel, maar we geloven niet dat hij voorheen zo dramatisch veel beter zong. Live geeft dat overigens niet, zoals een live opname van het GAFest in augustus 2010 op YouTube getuigt, ondanks de slechte auditieve kwaliteit van de opname: het dynamisme en heilig vuur van Robert Lee Coleman zijn een voorbeeld voor elke jonge wolf. Maar op een cd werkt dat zo niet. Zet hier een goeie zangstem aan de microfoon en ‘One More Mile’ wordt een dijk van een blues cd. Als je daar echter niet over struikelt blijft er lekkere blues. ‘My Life Story’, met zijn lange conversaties tussen gitaar en keyboards (Danny Wilder), ‘Four Wimmens In My Life’ en ‘Mama Told Me ‘Don’t Play Them Blues No More” mogen daar getuigenis van afleveren. (25 07 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op ROBERT LEE COLEMAN: ONE MORE MILE

  1. Pingback: Coleman kwaliteit | Syr21

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s