ELLIL (Catherine DELASALLE, Thomas NOËL & Jozef DECEUNINCK) in de Turbinezaal van intercultureel centrum De Centrale te Gent op zondag 3 juni 2012: ‘Hopelijk krijgt deze verfijnde voorstelling de nodige kansen in ons verschralende culturele landschap’

Enlil, later ook Ellil, was een hoofdgod in de Sumerische pantheon, maar verscheen ook in de kleitabletten van o.a. Hettieten en Mesopotamiërs. Ellil was een goddelijke duizendpoot, maar toch vooral de heer van de adem en de (storm)wind. Nu is het de naam van een poëtisch programma, ‘Ellil‘, dat alzo een uitgesproken symboliek meekreeg. Het nieuwe project is een creatie van zangeres Catherine Delasalle, multi-instrumentalist Thomas Noël en visueel kunstenaar Jozef Deconinck. Uitgangspunt zijn de jeugdherinneringen van Catherine. Maar het project is essentieel een groepsgebeuren: het muzikale proces is van in het begin een duo-rit geweest. De nieuwe nummers zijn grotendeels van Thomas Noël en ook al de bestaande nummers hebben hun nieuwe vorm gekregen door de wisselwerking. Het persoonlijke verhaal van Catherine Delasalle, dat we als uitgangspunt namen voor deze voorstelling, is de drager van een meer universele boodschap die de drie proberen uitdragen. Want de visuele inbreng van Jozef Deconinck maakt er een totaalervaring van.

Delasalle verzamelde bijzondere momenten van verwondering en ontroering. Haar grootvaders, die stierven toen ze nog (te) jong was, bevolken het universum van het kleine meisje dat in een rood jurkje rondliep: ‘Ils sont partis sans avoir eu le temps de (me) passer l’histoire, les gestes, les mots…’ , maar ook Engelstalige schrijvers als T.S. Eliott en Lewis Carroll (‘Sous le ciel changeant Alice dansait…’) spelen hun rol, naast Joodse roots en rituelen, waar zout een vitale rol in speelde, de indrukken van vele reizen, desnoods die in het hoofd, van Ierland tot Afghanistan. Haar liederen zitten vol onverklaarbare en onherroepelijk éénmalige dingen des levens die tracht ze te duiden aan de hand van poëtische woorden en muziek. Wat ze er tussen vertelt maakt deel uit van die verheldering. Ook het bijna heden komt aan bod, als ze het bij voorbeeld heeft over de aboriginals, niet-Chinezen dus, van Taiwan die ze daar op concertreis ontmoette en waar ze bewondering voor kweekte.

Het ‘multi-‘ mag men bij Thomas Noël gerust letterlijk nemen: we zagen hem kort tevoren al multitasken bij Lupa Luna in het leescafé van De Centrale. Hij maakte het zichzelf bepaald niet makkelijk door het bespelen van een veelheid aan snaarinstrumenten, slagwerk en ander geluid producerend tuig dat hij dikwijls (bijna) gelijktijdig bespeelt. Delasalle speelt zelf ook: ze houdt het op sobere toetsen op harmonium, ukelele, accordeon, kalimba (duimpiano), een kleine xylofoon en… een muziekdoos. Het lichtspel en de projecties ondersteunen de gedachten, da’s geen verrassing, maar het is allemaal goed doordacht, zodat hun suggestiviteit de aandacht niet afleidt van de boodschap. Integendeel, ze bouwen zo mee aan de sfeer, opgewekt door de het dichterlijke gehalte van de doorgaans lieve woorden en de gevarieerde, pastelkleurige klanken. We bekennen dat we gefascineerd gekeken en geluisterd hebben, misschien mede omdat we niet wisten wat hiervan te verwachten, maar vooral omdat we meegezogen werden in andermans leefwereld. Da’s enerzijds herkenbaar, anderzijds confronterend. Maar steeds met de fluwelen handschoen.

Het moet ons van het hart: de kwaliteiten van Catherine Delasalle als componiste en zangeres, vooral als ‘chanteuse‘ en ‘interprète‘, waren ons vertrouwd via de vrij talrijke optredens die we van haar in twee decennia te horen kregen. Toch is dit de eerste maal dat we Catherine zo relaxt bezig zagen, dat ondanks de gezonde plankenkoorts die we konden vermoeden: ‘Ellil‘ is nog maar aan de periode van het uitproberen toe. Het project zit per slot van rekening nog in de kinderschoenen en, we verzekeren u, er kàn veel mislopen in deze bijwijlen broze, constant gevoelige scenische opbouw. Het deed deugd dat ze zo straalde, één met haar liederen, die dan ook hààr verhaal vertellen. ‘Ellil‘ is een zachte, weldadige bries die een fikse rukwind aan emoties verhult.

Hopelijk krijgt deze verfijnde voorstelling, tussen de opzichtige en pompeuze producties, de nodige kansen in ons verschralende culturele landschap. Er komt intussen wel een cd: daar wordt op dit ogenblik aan gewerkt en komt eind dit jaar of begin 2013 uit…

Antoine Légat (21 06 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s