BOON APPETIT (DEREK, Guido SCHIFFER, Ben BRUNIN en DIDI DE PARIS) om 15 uur in Trefpunt (Concertzaal), Bij Sint-Jacobs 18 te Gent op zondag 3 juni 2012: ‘Deze ervaren ratten hebben er een onderhoudende en wat ons, Neanderthalers, betreft leerrijke voorstelling van gemaakt, waarin zowat alle aspecten van schrijver en dichter Boontje aan bod komen’

Dat fijne concerten samenvallen, zijn we helaas gewend. Het is daarom leuk als ze mekaar ook eens mooi opvolgen. Zondag 3 juni was zo’n witte merel. In de namiddag togen we naar de concertzaal van Trefpunt voor Boon Appetit, de Louis Paul Boon hommage, ’s avonds afzakken naar ‘Ellil‘, het nieuwe chansonprogramma van Catherine Delasalle en Thomas Noël, in de Turbinezaal van De Centrale, gevolgd door het concert van vader en zoon Xyloùris met traditionele Kretenzische muziek, een tweetal verdiepingen lager in het Leescafé van De Centrale. Drie maal was dat goed raak. Nog een geluk dat we volgens bepaalde officiële instanties volstrekt niét aan cultuur deden, we zouden er anders niet goed van geweest zijn, en ruim aan rehab of detox in een stalag of Guantanamo toe.

Het verslag van het optreden van Giorgos (Yorgos) & Nikos Xyloùris zal elders deel uitmaken van een reeks over Griekse volksmuziek, maar we willen u toch kond doen van de twee nationale producties, helaas met enige vertraging omwille van andere beslommeringen. Maar op geen van beide staat een versheidsdatum en allebei verdienen volle aandacht, exposure die ze misschien niet zullen krijgen in de context van wat er in het cultuurlandschap allemaal gebeurt of dreigt te gebeuren in de komende dagen… Op 12 maart 2012 was het honderd jaar geleden dat Louis Paul Boon geboren werd. Het leven en werk van de schrijver, dichter en kunstschilder zijn genoegzaam bekend. Boon werd zelfs enige tijd beschouwd als een kandidaat Nobelprijswinnaar maar dat werd op de lange kapellekensbaan geschoven.

Toch valt het op dat zijn werk vaak vertaald werd en 33 jaar na zijn dood blijkt hij nog steeds een gewaardeerd auteur. ‘Nog steeds’? Ach, misschien zeggen we beter ‘meer dan vroeger’, want volksmens en linkse rakker Boon, notoir ketter, die nooit een blad voor de mond nam, was in zijn schrijversjaren niet echt geliefd bij een groot deel van de preutse lieden die het in het Vlaanderen van midden vorige eeuw voor het zeggen hadden. We denken dan aan bijna tijdgenoot Nikos Kazandzàkis, de Kretenzische auteur die ‘Alexis Zorbas‘ schreef, verfilmd als ‘Zorba de Griek‘. O.a. zijn ‘De laatste Verzoeking van Christus‘ leverde hem de ban van de Grieks-Orthodoxe Kerk op en een ereplaatsje op de beruchte ‘Index van verboden Boeken‘ van het Vaticaan. Er wordt geluisterd dat Kazandzàkis zijn kansen op een meer dan gewettigde Nobelprijs door de neus geboord zag door Roomse manoeuvres. Nochtans had Nikos, net als Louis Paul, een minzame inborst, speelde hij nooit op de man, hield hij de waarheid hoog.

Op initiatief van Filip Debodt van ’t Uilekot in Herzele, waar muziek en literatuur al altijd samengingen, zetten Gentenaars Derek (zang en gitaar), Guido Schiffer (viool) en Ben Brunin (contrabas) in het kader van ‘Lezen in de Lente‘, een aantal teksten van Boon op muziek, met aandacht voor zijn prachtig taalgebruik, zijn humor, zijn liefde voor de kleine man, zijn poëzie en, waarom ook niet, zijn erotische trekjes, die vooral in het tweede deel van het programma worden belicht. Het was een grandioos idee om ook dichter-performer Didi de Paris aan te trekken, niet alleen om variatie aan te brengen, maar ook om de lijn door te trekken naar het heden. Want tussen Boon en Didi is er een virtuele samenhorigheid. Het optreden van 23 maart in De Ontginning in Zaffelare, een echte pionier van de huiskamerconcerten, moesten we aan ons voorbij laten gaan. Jammer, omdat het aldaar het laatste optreden zou zijn (wegens gedwongen verhuis)

Veel willen we niet loslaten, om de pret niet te bederven, behalve dat deze ervaren ratten er een onderhoudende en (wat ons, Neanderthalers, betreft) leerrijke voorstelling van hebben gemaakt, waarin zoals gezegd zowat alle aspecten van Boontje aan bod komen. Derek hanteert een paar al eerder geschreven melodietjes (plezant om die te proberen te herkennen!), maar lijkt een paar keer ook van scratch te vertrekken. Zijn bindteksten binden ook werkelijk, zodat wie Boon helemaal niet kent aan het end toch een afgelijnd idee heeft van de man, zijn werk en het tijdsgewricht… en de neiging heeft om dat werk eens onder de loep te nemen! Nu weet u waarom we deze vakantie de lokale bibliotheek met ons bezoek vereren…Guido Schiffer weet, op een bedje van contrabas, voortdurend de juiste, niet zelden de gevoelige snaar te raken (wat heeft Gent toch schitterende violisten in een begeleidende functie: ook Philippe De Chaffoy en Nils De Caster zijn bollebozen in hun vak) Schiffer en Ben Brunin werken ook samen met de Ierse, maar met Gent vergroeide Engelstalige dichter Peter Flynn in een programma dat volgens het intrigerende tekstboekje in ons bezit literaire ambities heeft, ‘Can You Dig it? Yes You Can‘, een parabel over liefde in tijden van intolerantie, gesitueerd in het Louisiana van halfweg de 19e eeuw. Voorlopig zijn daar geen optredens meer van gepland, maar we hopen dat ook daar verandering in komt.

Didi de Paris vormt een voorstelling in de voorstelling. De man is niet wars van enige pump and circumstance en als een moderne Johnny ‘The Selfkicker’ Van Doorn gaat hij tekeer met verzen die niet aarzelen om (links van het midden) stelling te nemen in allerlei maatschappelijke en meer persoonlijke thema’s. De gelijkenis met Boon is onmiskenbaar, maar Didi is nu eenmaal een podiumbeest en komt daardoor bozer en venijniger, eigentijdser, over. Tegelijk houdt hij het lichtvoetig want zowel verbaal als visueel zit er heel wat humor in zijn benadering. Wie Didi een beetje kent, weet dat hij off stage niet anders is dan op podium, en ook in het ‘gewone’ leven zijn idealen verdedigt. Iets meer dociel, dat wel, en gelukkig maar, want de wijze waarop hij litanie ‘Het moet verschrikkelijk zijn‘ debiteert en bijna in ‘daden’ omzet, is niet zonder gevaar voor de omstaanders (al was het uiteraard niet zo bedoeld!) Wij ervaren zijn deelname aan de Boon hommage als een frisse wind (hier hadden we een woordspeling met ‘beaufort‘ erin klaar staan…)

Wat we in de Concertzaal van Trefpunt te zien kregen, was dus een passend eerbetoon aan de Aalsterse auteur, zozeer dat we het spijtig vinden dat hier slechts een handvol optredens uit zijn voortgevloeid. Alsof we het ‘nog steeds’ van hier boven moeten vervangen door ‘nog altijd niet’… Het ministerie overweegt allicht, geheel in lijn met zijn veelgeprezen vooruitziendheid, om LP Boon te vervangen door CD Boon, om de auteur te actualiseren, hierbij helaas voorbijgaand aan het feit dat iPod Boon misschien toch nog actueler zou geweest zijn… Men vergeve ons deze knipoog en spoede zich op 29 juni naar boekhandel De Groene Waterman, Wolstraat 7 in A’pen (‘Onafhankelijke boekhandel voor onafhankelijk denken‘, typeren ze zichzelf; info 03/232.93.94 – degroenewaterman@degroenewaterman.be ) Op 15 juli is er in de periode van de Gentse Feesten nog een uitvoering, nl. in het Hof van Ryhove in de Onderstraat 22 te Gent, waar Geert van Istendael tevens een lezing houdt (org. Masereelfonds)

Antoine Légat (18 06 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s