DEREK, De Banneling, ONOMA0412: ‘Eigenlijk is de hele cd één lange ‘sentimental journey’ van een gevoelsmens, die toevallig ook fijne songs pent.’ ( www.derekmusic.be )

 

Doe die lamp maar weg, inspecteur Clouseau. We bekennen zo ook wel. We houden nu eenmaal van hypochonders, toch als ze hun sores op notenbalken zetten. We zijn nu eenmaal zelf zo melanchoholisch (hik, heu, sic) Laaiend enthousiast zijn we bij het horen van zoveel verklankte droefenis… op voorwaarde dat de treurwilgen iets te vertellen hebben, natuurlijk, want zo masochist zijn zelfs wij niet. DE HELD, The CRAVING DEER, HET ZESDE METAAL, AMATORSKI, ISBELLS, ze zijn hier altijd welgekomen. Het was echter het verst van ons gedacht dat we dit ooit zouden moeten zeggen over Dirk Dhaenens, beter gekend onder de alias DEREK, van DEREK & THE DIRT. Was dat niet die Gentse rockband die met het nummer ‘Oh By The Way‘ een opgemerkte bijdrage leverde aan de ‘Belpop’? U hebt het bij het rechte eind en beet.

 

We hadden een heel stuk geconterfeit over hoe Derek tot deze completemake-over gekomen was, van rocker via Engels-, Frans- en zelfs een beetje Spaanstalig singer-songwriter tot zanger in moerstaal, maar dat kan men elders even goed aan de weet komen. Feit is dat Derek met de release van ‘Het Wonder is volbracht‘, plots was toegekomen aan de taal van Joost mag weten wie die Vondel is. Die cd, gemaakt onder de naam DEREK & MARIA -Maria zijnde een gedegen violiste en een dame behept met veel humor- haalde nog niet het niveau van pakweg Dereks sublieme ‘Ca va mon ami‘. Die cd in de taal van Molière vinden we nog immer een hoogtepunt in zijn loopbaan en beginsong ‘Oui je t’aime‘ een wereldhit in spe. Maar Derek is een aanhouder en die hebben de neiging om te winnen. De release van ‘De Banneling‘ was toch nog een complete verrassing: vanaf de ragfijne opener ‘Ik wil nog met jou‘ laat Derek er geen twijfel over bestaan dat zijn metamorfose afgerond is. Ook in zijn moedertaal weet Derek nu de juiste snaar te raken.

 

Eerste klas begeleiding: Yves Meersschaert, Dereks vaste toetsenist sinds de DEREK & VIS periode, ontbreekt uiteraard niet en is samen met Derek producer van dienst. Hans Van Oost (gitaar), Mario Vermandel (contrabas), Luc Vanden Bosch (percussie), John Snauwaert (eens te meer subliem op tenor en sopraan!) en Pim De Wolf (één keer sologitaar plus mixing), dat is al een omkadering om beleefd en nederig ‘u’ tegen te zeggen, temeer daar Pascale Michiels en Kathleen Vandenhoudt, zelf songsmeden van stand, het achtergrondkoortje vormen. Maar desondanks is het in de eerste plaats en bij uitstek de combinatie van muziek en woord die hier zo gunstig opvalt. Derek zal wel nooit een concurrent zijn van Leonard Nolens voor de Nobelprijs Literatuur, maar dat hoeft ook niet, want Nolens zal allicht Derek als componist niet naar de kroon steken. Woord en muziek versmelten hier song na song tot een ingetogen maar meeslepend geheel.

 

In ‘Ik wil nog wel met jou‘ spreekt de vertwijfeling die volgt na de al te harde woorden die de partner pijn deden. ‘Dag aan Dag‘ is een archetypische Derekmelodie, onderstreept door de warme hammond van Yves en een fraaie saxpartij van John. Het Spaans duikt weer even op in het titelnummer, dat net vaag genoeg blijft om een waaier aan interpretaties toe te laten. In het fellere en swingende ‘Tot jouw in Memoriam‘ slaat Derek nagels met koppen: ‘Verslaafd aan schaatsen over ijs van maximaal één nacht, uitschuivers en eigenwijs, in en uit de gracht’, dat is de attitude van een zanger maar het zijn nu eenmaal de risico’s van het vak, wanneer je het achterste van je tong laat zien: ‘zingen doe je niet voor niets als je meent wat je vertelt, je binnenste vertolken is zaaien op een mijnenveld‘. Een pianoriff draagt de woordspelerige litanie die ‘Je leeft‘ heet: ‘Hoe veel mensen zie je graag? Je leert het, maar je leert het traag. Wat is liefde? En hoeveel van die liefde geef je weg?‘. Het naar een climax bouwende ‘Waar gaan ze?‘ doet het zonder Paul Jambers, maar maakt zich zorgen over het sociale leven van de huidige generatie van de ‘klikkende muis‘ die in een ‘virtuoze virtualiteit‘ leeft.

 

De cd eindigt met een trilogie, ‘Ik kan niet slapen zonder jou‘, ‘Onsterfelijke Nacht‘ en ‘Als jij er niet meer bent‘ (met letterlijk, dank zij Hans en Yves, een zalig instrumentaal orgel-punt), die op ontroerende wijze de kwetsbaarheid van de liefde bezingt: ‘Als jij er niet meer bent, word ik killer dan de zee. Als jij er niet meer bent, wie neemt er mij dan mee? Is er dan nog een weg?’ … Maar eigenlijk is de hele cd één emotionele geut. ‘De Banneling‘ toont Dirk zoals hij is, een gevoelsmens, aaibaar als je door het pantser dringt, kwetsbaar zoals elke zichzelf respecterende artiest dat per definitie zou moeten zijn. We weten dat sommigen bang zijn van emoties, ook in de beleving van muziek. Deze elf songs maken daar in één lange sentimental journey brandhout van. Lang leve het melancoholisme!

 

Antoine Légat (22 05 12)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s