DYLAN TRIBUTE (Nils DE CASTER, Bruno DENECKERE & DEREK) in Arscene te Hansbeke op zaterdag 28 april 2012: ‘Ophouden in schoonheid? Jawel, da’s een mooie en edele gedachte, maar de jood uit Minnesota heeft nog zoveel ander fraais geschreven waar Nils, Derek en Bruno gerust nog hun tanden in mogen zetten’.

 

Het begon in 1991 toen Dylan 50 werd. Ze lieten het daarna lang rusten, de drie lochte Geinteneirs. Derek kent men allicht van Derek & The Dirt, Derek & Vis, Derek & Maria, de Place Musette tijdens de Gentse Feesten en zovele andere projecten. Na een ‘Engelse’ en ‘Franse’ periode is hij tegenwoordig Nederlandstalig bezig op het verrassend gevoelige ‘De Banneling‘. Bruno Deneckere en Nils De Caster waren beiden de bezielers van The Pink Flowers, maar Bruno doorloopt sindsdien een hoogst merkwaardig soloparcours (u hoort ze te kennen, die platen van ‘Beyond The Pink Flowers‘ tot ‘Walking On Water‘!), terwijl Nils zich (vooral, maar niet uitsluitend) ontwikkelde tot een fel gegeerd producer en instrumentalist op o.a. viool, mandoline en lap steel. Maar een paar jaren terug werd het hen toch teveel en pikten ze de draad weer op.

 

Met de ‘Dylan 70 Tribute‘ van 2011 kondigden ze aan dat de volgende hommage de laatste zou worden. Als thema voor de huidige tournee kozen ze de ‘Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961 -1991‘ als Leitmotiv, een vernuftige keuze. Want Dylan gaf deze drie cd’s (aparte platen maar samen uitgebracht) uit om de stroom vaak minderwaardige bootlegs te beantwoorden waar de fans zich massaal op stortten. Het gaf hem de gelegenheid om nooit officieel uitgegeven pareltjes aan de zwij… aan de mensheid te schenken, maar ook om veel gezochte alternate takes van bekende songs. 46 van de 58 tracks zijn outtakes, de rest bestaat bijna uitsluitend uit live opnames en demo’s. Samen met ‘Biograph‘ vormen deze eerste ‘Bootleg Series‘ (sindsdien gevolgd door diverse dubbelaars) een dieptereferentie voor wie Dylan beter wil begrijpen (wie niet?)

 

Zo’n uitgebreide en hoogwaardige selectie geeft de heren tributeurs uiteraard een brede armslag en daar hebben ze dan ook duchtig gebruik van gemaakt. Uiteraard kon niet alle lekkers in de speellijst en persoonlijk hadden we graag nog eens ‘Idiot Wind‘, ‘Every Grain Of Sand‘ en ‘Angelina‘ (‘Blind Willie McTell‘ kwam in een eerdere tribute al aan bod) gehoord, maar onze kieskeurigheid kon de pret hoegenaamd niet drukken, zeker als de heren ons vergasten op lekkers als ‘Seven Days‘, ‘Wallflower‘, ‘Tangled Up In Blue‘, ‘Shelter From The Storm‘, ‘Catfish‘ of ‘I Shall Be Realesed‘. We horen echter ook songs die niet van de Series komen, maar ze zijn even welgekomen: ‘When You Go Your Way And I’ll Go Mine‘, ‘When I Paint My Masterpiece‘, toppunt van ironie ‘What was It You Wanted?‘ (een song die er lang over deed om de tributes te bereiken… We hadden het daar een vorige keer al met Nils over!), ‘I Want You‘, ‘Highway 61 Revisited‘, ‘You Ain’t Going Nowhere‘. Zoals altijd gooien ze daar een paar minder bekende songs en instrumentale stukken tussen, kwestie van de fan een beetje te teasen …soms zelfs te tasen, denken we. Stouterds!

 

Het trio heeft intussen een niet te versmaden ervaring opgedaan in deze stijloefeningen. Je merkt dat op twee manieren: er komt steeds meer volk af op steeds meer concerten, tot meerdere malen in Nederland toe. Arscene in Hansbeke, stilaan een huishoudnaam in de streek, kende zaterdag een ware bestorming (ongetwijfeld mede ten gevolge van het word of mouth na de succesrijke eerdere tribute in Arscene, zo bleek bij navraag) Het laat zich raden dat het enthousiasme op het zenit staat, wanneer de mensen gezellig opeengepakt de muziek beleven. Anderzijds is er over de drie uitstekende zangers (Nils De Caster is niet langer meer een ‘goed bewaard geheim’ op dat vlak) annex instrumentalisten (Derek en Bruno wisselden gitaar en elektrische bas frequent af, terwijl Nils het meestal op de mandocello hield, iets minder op de lap steel en de viool) een rust en een beheersing gekomen die de sfeer van het concert zeer ten goede komt. Het was, correct me if I’m wrong, nog maar het tweede concert (eigenlijk try-out!) in deze reeks, maar de melting pot was nu al een feit. Dat de drie Dylankenners zijn en deze songs al jaren in de vingers hebben, helpt uiteraard, maar we denken dat het ook voor henzelf telkens weer een ontdekkingsreis is in het oeuvre van onze bijna-kandidaat Nobelprijswinnaar. De ervaring staat de gretigheid niet in de weg, integendeel.

 

De concertkalenders vertellen waar en wanneer de hommage nog plaatsgrijpt. Er zijn zelfs al optredens geboekt voor mei 2013. Welke de aard hiervan is, kunnen we u niet vertellen. We weten dat het de intentie was om er na deze toer definitief mee te kappen, maar we hoorden Derek dit op toneel, kort na de start van het concert, al relativeren. Om eerlijk te zijn, het is een te mooi project om het hierna op te geven. Ophouden in schoonheid? Jawel, da’s een mooie en edele gedachte, maar de jood uit Minnesota heeft nog zoveel ander fraais geschreven waar Nils, Derek en Bruno gerust nog hun tanden in mogen zetten. En als ze toch stoppen, richten we wel een zelfhulpgroep op!

 

Antoine Légat (02 05 12)

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s