Diversen, Younger Than That Now. 30 New Interpretations Of Songs By BOB DYLAN To Celebrate His 70th Birthday (All Proceeds To OXFAM), FATCD023 (CD I: 66’11” – CD II: 60’58”)

 

In jaar 70 van de Bob Dylan I dynastie hebben heel wat mensen van allerlei pluimage, leeftijd en achtergrond het geraadzaam gevonden de ‘Kleine uit Duluth (eigenlijk Hibbing), Minnesota‘ te eren met een hommage. Die nam de vorm aan van een live eresaluut, zoals de ‘Dylan 70 Tribute‘ van Derek, Bruno Deneckere en Nils De Caster, een project dat ze trouwens verder zetten in 2012, ditmaal niet meer toegespitst op ‘Planet Waves‘, maar op de befaamde ‘Bootleg Series‘ (kalender: zie de individuele sites van het trio (*)) Het lijkt of Dylan wel voor eeuwig 70 blijft, want er is ook een viervoudige coverplaat, ‘Chimes Of Freedom. The Songs Of Bob Dylan‘, met wel bijzonder grote namen op. Wat dacht u van een postume Johnny Cash, Patti Smith, Pete Townsend, Diana Krall, Bryan Ferry, Queens Of The Stone Age, Joan Baez, Billy Bragg, Adele, Marianne Faithfull, Sting, My Morning Jacket? 76 songs in totaal, met als toetje ‘Chimes Of Freedom‘ van de meester zelf, opname uit 1964.

 

Deze ‘sterrenparade’ mag niet verwonderen, vermits het om Amnesty International gaat. Er zitten wel een aantal hoogst bedenkelijke namen tussen het aanbod, maar men heeft (terecht) geoordeeld dat ieder wat wils moet krijgen. Zo bestrijk je immers een breed publiek, wat logischerwijs aansluit bij de doelstellingen van Amnesty International. Dat je legaal kan downloaden, is in casu een zegen: zo kies je wat je zelf wil en laat je de kneusjes vallen, terwijl je toch bijdraagt aan het goede doel. Over de kwaliteit van de songs zullen we ons verder niet uitspreken, wegens nog maar weinig gehoord, maar het is wel zo dat het hier gaat om originele opnames. Zelfs als ze niet nieuw zijn, worden bijna alle uitvoeringen voor de eerste maal te koop aangeboden. En voor de prijs van niet veel meer dan één cd hoef je een verzameling van 76 liedjes niet te laten. ‘Chimes Of Freedom‘ krijgt verder flink wat aandacht. Daar moeten we dus niet verder op ingaan.

 

Het was Gary Hall die ons wees op het bestaan van een ander, minder in het licht gesteld eerbetoon, allicht omdat hij er zelf aan deelnam. Toen hij ons zijn nieuwe ‘That Old Brand New‘ bezorgde (zie bespreking), stak hij er ‘Younger Than That Now‘ bij. Dat bleek een geschenk uit de hemel. De collectie werd genoemd naar de bekende zinsnede uit ‘My Back Pages‘ (van ‘Another Side Of Bob Dylan‘) en behelst 30 songs (plus een introductietekst van Ian McMillan, over zijn eerste ontmoeting met het fenomeen Dylan, ‘That Sunday Morning‘) gespreid over twee cd’s. Verwonderlijk genoeg werd ‘My Back Pages‘ zelf net niét gecoverd. Voor het overige biedt de verzameling een dwarsdoorsnede van Dylans ganse carrière. Waarom een zoveelste tribute? Deze ‘Younger Than That Now‘ vindt haar bestaansreden zowel in het goede doel (alle opbrengsten gaan naar OXFAM, luidt het) als in het deelnemersveld.

 

Voor het grote publiek zijn het niet de bekendste namen, maar de liefhebber van (vooral Britse) folk en rootsmuziek kan niet anders dan zich verheugen in de aanwezigheid van kleppers als Gurf Morlix, Hans Theessink, Steve Tilston, Clive Cregson, Christine Collister, Steve Phillips, Stephen Fearing, Chris Smither, Martin Simpson, … en uiteraard Gary Hall en zijn medestander Ian Bailey. Er zitten ook mindere goden tussen, maar dit pakket bewijst dat dat niet noodzakelijk moet leiden tot vulsel. Het is integendeel een showcase voor (nog) niet bekend talent, jongeren als de Ier Dani Wilde, Ewan McLennan, die momenteel de awards opstapelt, of, blijkbaar al iets langer in touw, Rosalie Deighton. Die doet niet onaardige dingen met ‘Ring Them Bells‘.

 

Maar het is eveneens leuk om mensen te leren kennen die al eeuwen bezig lijken maar die je niet eerder waren opgevallen, zoals bij ons Neanderthalers het geval is, Patsy Matheson. En verrassingen blijven niet uit: zo blijkt het onbekende Burden Of Paradise (met een prima ‘Spanish Harlem Incident‘) als zangeres Helen Watson te hebben (bekend van o.a. Little Feat en Emmylou Harris!) De cd biedt niet alle info over de deelnemers, maar die vind je wel op de site. Daar word je doorverbonden met de sites van de artiest (of diens MySpace) Tony Capstick (‘To Ramona‘) heeft er geen: je wordt verwezen naar Wikipedia, want de comedy artist, acteur, muzikant en radioman stierf in 2003. En het doet altijd goed eens geconfronteerd te worden met een veteraan als Dave Burland. Er zitten een paar ‘coverspecialisten’ bij, zoals Blonde On Bob (sic!) en Shuffle Monsters (niet onaardig ‘Corinna Corinna‘) Bekend songleverancier voor anderen, Jez Lowe, doet ook al zijn duit in het zakje.

 

Wat ons opvalt is de sobere folky uitvoering van zo goed als alle songs: niemand heeft geprobeerd verder te springen dan zijn stok lang is. Geen heksentoeren om nu eens absoluut iets gans anders te doen met Bobs geesteskinderen (al zijn daar een paar notoire uitzonderingen op) Iedereen blijft zichzelf, dat leek de boodschap en dat levert vakwerk op. Steve Tilston illustreert dat meteen met een heldere, rechttoe rechtaan versie van ‘Love Minus Zero/No Limit‘, gevolgd door een lekker strakke lezing van ‘Mississippi‘ door Chris & Kellie While, die daarmee aangename herinneringen oproepen aan de Indigo Girls. Chris While vormt ook een duo met Julie Matthews en die zet dan weer een fraaie versie neer van het tegenwoordig dood gecoverde ‘To Make You Feel My Love‘. Sommige oudere heren geven hun bijdrage zo’n heerlijke brom mee: Chris Smither, lang sideman van Bonnie Raitt, maakt zich op deze wijze ‘Visions Of Johanna‘ eigen, Hans Theessink, uit Enschede maar in Wenen woonachtig, één van ’s werelds beste slide bluesgitaristen, doet dat met ‘Ballad Of Hollis Brown‘.

 

Ondanks de diversiteit heb je toch een gevoel van eenheid: elke cd laat zich beluisteren zonder dat je de onweerstaanbare neiging hebt een paar songs te skippen. Staan er ook grootse versies op die je als Dylanoloog behoort te kennen? Die het origineel doen vergeten? Ach, dat zal wel onvermijdelijk persoonlijk zijn, net als de eventuele uitschuivers. Hierboven vermeldden we al een handvol fraaie interpretaties. De live versie van Steve Phillips And The Rough Diamonds (met o.a. accordeonist Chris Parkinson) van ‘Not Dark Yet‘ is heel sterk, maar dat zal ook wel te maken hebben met de kwaliteit van het ‘basisproduct’. Stephen Fearing geeft ‘One Too Many Mornings‘ dat onderkoelde, maar tegelijk broeierig intense mee dat we van hem gewoon zijn. En Sarah Dean (York) biedt een heel eigen lezing van ‘The Man In The Long Black Coat‘, van etherisch folk over jazz naar experimenteel, ondersteund door de Gaelic harp. Straf, vinden we.

 

De voornaamste verdienste van deze collectie is wellicht nog dat ze de songs van Bob heel laat. Je vindt hier eerlijke uitvoeringen door vaklui die Robert Allen Zimmermann bewonderen. Ze weerhouden je er ook niet van het origineel nog eens onder de loep te nemen. Dylan is al ‘slachtoffer’ geweest van veel mindere ‘hommages’. En wat smaken betreft: ‘Good and bad, I define these terms, quite clear, no doubt, somehow. Ah, but I was so much older then, I’m younger than that now.‘ (‘My Back Pages‘)

 

Antoine Légat (11 maart 2012)

 

(*) www.derekmusic.be ; www.brunodeneckere.be .

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s