CAROLYN WONDERLAND + CAROLINA CHOCOLATE DROPS in DE ZWERVER (Leffinge-Oostende) op 12/11/2010

 

CAROLINA CHOCOLATE DROPS (support: CAROLYN WONDERLAND) in zaal De Zwerver te Leffinge (Oostende) op vrijdag 12 november 2010.

 

 

Hier doe je het dus voor: het weerzien met oude bekenden werd anderhalve keer een sight seeing tour van het Muziek Paradijs (de Eeuwige Concertzalen?) Anderhalve keer, want Carolyn Wonderland was op dit concert enkel het voorprogramma, de warm-up,  maar ze hoefde het, wat ons en wellicht alle aanwezigen  betreft, niet op zeven nummers te houden. Wie vanuit het binnenland kustwaarts reed moest daar dan weer een helleweer voor trotseren, maar niemand zal zich dat één seconde beklaagd hebben.

 

Carolyn Wonderland was al in België. Zo kregen we haar en eigenlijk het gelijknamige het trio te horen, een tweetal geleden, in de Banana Peel te Ruiselede, meerbepaald in het voorprogramma van Roland Tchakounté, de West-Afrikaanse bluesy singer-songwriter. Als we ons niet vergissen, was dit een op het laatst ingelast concertje, maar ondanks de relatief korte duur maakte het stel furore. Optredens als het vorige en dat in de Cultuurkapel te Ardooie doen de reputatie van de zangeres uit Austin (geboren in Houston) ook hier snel groeien, terwijl ze in Texas al lang een gevestigde waarde is die optrad met een hele vloot gevestigde waarden, o.a.  rolmodel Johnny Winter. Nu staat ze hier voor een hele toernee, die haar op 11/11 weer in Ardooie bracht voor het Vredesconcert ‘Beyond The Flags’, samen met Alfred den Ouden, Guy Forsyth en Bruno Deneckere. Haar inbreng was zo overweldigend dat een aantal mensen in De Zwerver expliciet voor Carolyn Wonderland kwamen.

 

Ze staat gecatalogeerd als blues, maar ze brengt ook werk van singer-songwriters, traditionals, country swing, zydeco en cajun, surf, gospel en soul, en staat daardoor dicht bij wat de Amerikanen graag onder de noemer ‘folk’ plaatsen. Ze zette op gitaar de set in met ‘Nobody’s Fault But Mine’ van Blind Willie Johnson en alras wisten alle aanwezigen hoe laat het was, waarom Dylan een grote fan van haar is, waarom men haar vergelijkt met de grootste zangstemmen die de blues voortbracht. Als de song er niet om vraagt, houdt ze zich in en merk je welke mooie stem ze in feite heeft. Maar doorgaans smeekt die song om een passievolle uitvoering. Ze zingt zich dan de longen uit het lijf, maar ook als ze tekeer gaat blijft ze in wezen zingen, niet schreeuwen. Ze gaat helemaal op in haar vertolking, maar ondanks de trance behoudt ze perfect de controle en haar spel op diverse instrumenten lijdt er helemaal niet onder. Zo’n intensiteit kan niet goed zijn, denk je dan, en dat komt ook uit. Niemand merkt dat ze ziek en koortsig is, maar na het concert viel ze in de coulissen flauw: ze was echt te diep gegaan.

 

Ze ging op het elan en op lap steel verder met het titelnummer van ‘Miss Understood’ (cd van 2008; je kan een uitvoering op YouTube vinden) en stortte zich dan in een gloedvolle uitvoering van een song van haar vriend en collega Robert Hunter, ‘The Golden Stairs’, die het schreef samen met de betreurde vriend van carolyn, Vince Welnick. Ze nam het lied nog op met Robert. Eens te meer is de inzet van de zangeres bijna beangstigend. We weten niet of Bonnie Raitt deze vrij lange ballad kent, maar het is echt iets voor haar. Je hoort ook waarom Carolyn met grote Bonnie vergeleken wordt. Dé referentie is vanzelfsprekend Janis Joplin, dit jaar in oktober veertig jaar dood, maar ‘You don’t sing a Janis Joplin song. Nobody can!’ is Carolyns duidelijke stellingname. Maar toch: ‘Last year I had to sing her songs at a concert in the rock ’n Roll Hall Of Fame’. Ze brengt ‘What Good Can Drinkin’ Do’ omdat ze vindt dat de eigen songs van Janis ondergewaardeerd zijn. Het was de eerste song die JJ opnam, naar verluidt. Weer verwijzen we naar YouTube waar men een live uitvoering vindt uit 1962: wie nog twijfelt welk immens talent Joplin was en enkel het warhoofd kent, dat ze aan het eind van het decennium wel al te vaak was, moet daar maar eens naar luisteren!

 

In de versie van Carolyn krijgen we een zeer fijne keyboard solo van Cole El-Saleh, man die de Texaanse op perfecte manier omlijst, enkel uit de schaduw tredend als het echt van doen is. Het andere groepslid, percussionist Rob (Michael) Hooper, kwijt zich intussen onverdroten van zijn ritmische taak. Hier heeft hij enkel een cajon (die hij ook gebruikt als bass drum met aan de achterzijde een pedaal gemonteerd) een snare drum en voetbelletjes ter beschikking om schitterende ritmische patronen te tekenen. Als u wil sparen om de brave man een drumstel te kopen, doe geen moeite. Dat had hij mee, maar bleef in de van. Eerst ging Carolyn trouwens akoestisch spelen, maar ten slotte opteerde ze voor de elektrische gitaar. Wat ze daarop deed tijdens het afsluitende ‘The Judgment Day Blues’ zullen vele van haar mannelijke collega’s haar niet nadoen. Het zalige orgeltje deed de rest. Ondanks het gesmeek kon er geen bis af: de topact stond al te popelen…

 

Intussen had ze ook al ‘Cumbia Raza’ van Los Lobos gebracht, in het Spaans en met een trompetsolo, een zo verrassende zet dat een stormachtige ontvangst haar deel werd. Carolyn speelt overigens ook mandoline en piano aar dat kwam hier niet te pas. Een concertavond zonder Bob Dylan cover is bijna ondenkbaar en Carolyn opteert voor ‘Wallflower’ dat Baawb in 1971 schreef, maar pas twintig jaar later verscheen op ‘The Bootleg Series 1-3 (Rare And Unreleased) 1961-1991, dat ons ook het bloedstollende ‘Blind Willie McTell’ opleverde. Carolyn brengt het ‘muurbloempje’ zoals de langoureuze wals die Dylan voor ogen (oren) stond. Hoe compact ook, een prachtconcert!!!

 

Carolina Chocolate Drops (CCD voor de vrienden) maakte zijn Belgisch debuut in maart 2008 in De Villa van de N9 in Eeklo. We deden daar toen uitgebreid en, laat het ons maar bekennen, uitermate enthousiast verslag van, hier op Folkroddels, een stuk dat u nog steeds online vindt, maar de groep werd pas dit jaar echt ‘ontdekt’ toen ze op Dranouter (niet-folk)festival de pannen van de, heu, tent speelden. Daar moest een reeks Belgische concerten op volgen, misschien de reden waarom de blauwe zaal van De Zwerver toch niet tot de nok gevuld was. We verwijzen wat graag (uit pure luiheid) naar het vorige stuk, want het verslag van toen is eigenlijk nog voor het overgrote deel geldig. Het enige verschil is dat ze nog wat meer songs van de dit jaar verschenen vijfde cd ‘Genuine Negro Jig’ brengen dan toen en dat daardoor een aantal, helaas ook weer boeiende, songs (als ‘Little Dad’ waarin Dom Flemons jodelt als Jimmy ‘The Singing Brakeman’ Rodgers) afgevallen zijn…

 

Niemand die erom maalde, want al was een klein deel van het publiek niet stil te krijgen alsof ze op een overluid concert van Metallica zaten, toch raakte de meerderheid gradueel steeds meer in de ban van het drietal dat, zoals in Eeklo en Dranouter, langzaam zijn vele troefkaarten op tafel smeet, instrumentaal, zangtechnisch en visueel. Nog was men niet bekomen van de klare en ongemeen krachtige stem en het banjo en fiddle spel van Rhiannon Giddens (om de … kazoo niet te vergeten), of de fife en drum truukjes van Dom Flemons (uit Arizona en niet, zoals de anderen, uit North Carolina) op kleppers (hout en been), jug (pot uit aardewerk met smalle hals gebruikt als bourdon door erin te blazen… Vandaar de jug bands!), om de nek gehangen snare drum en gitaar. Zijn gelaatsexpressie en gekke dansjes deden geregeld het vuur in de pan slaan, net als de charleston die Rhiannon uitvoerde tijdens ‘Salty Dog’. Die song is vooral bekend vanuit de blue grass, maar was al een hit in de tijd van de charleston en, als we Jelly Roll Morton mogen geloven, dateerde het lied zelfs uit de 19e eeuw. Justin Robinson eist minder de aandacht, maar hij excelleert op fiddle en zo nodig op andere instrumenten als jug en banjo. Zijn romige zang rondt het af.

 

Weinigen zullen zich realiseren dat CCD niets uitvindt, maar gewoon de muziek speelt zoals die voor de oorlog door de jug bands, blank en zwart (en op plaatopnames zelfs door mekaar, maar… stiekem! U weet waarom…) werd gezongen en gespeeld, maar ook uitgebeeld en gedanst. Het was meer dan muziek, het waren entertainers, amuseurs, goochelaars en dies meer. De leden van CCD hebben vele van lieden nog persoonlijk aan de (schaarse) tand gevoeld over de songs en de modus van uitvoering. Of hoe die oude spullen plots hypermodern zijn. Lieden als Joe Thompson leven trouwens nog en zetten de traditie manmoedig voort, tot ze er het bijltje bij moeten neerleggen. Tiens, zei de band in 2008 niet dat Joe er 92 was?! Twee jaar later is hij er volgens Rhiannon nog maar 91!

 

Dat die muziek ook een update kan kennen bewees slotnummer ‘Hit ‘em Up Style’: het was in 2001 een gigantische hit in de States voor Blu Cantrell, maar de jug band versie van CCD deed het dit voorjaar ook niet slecht in België. Ze brachten die song al in Eeklo, maar het werd pas opgenomen voor de recentste cd en was blijkbaar mede de aanleiding om CCD naar Dranouter te brengen. Rhiannon zingt hier de sterren van de hemel en het beat boxen van Justin zorgt voor de passende omlijsting.

 

De verbazing was wederzijds, want het was duidelijk dat CCD niet op zo’n extatische publieksreactie had gerekend. Ook het meezingen bleek in de smaak te vallen bij het trio. Daarom leek ‘Sourwood Mountain’ zo’n fijne afsluiter: konden we met ons allen nog eens het ‘Hi ho fiddle-i day’ meebrullen. Maar de mensen bleven roepen, want ze wanten more. Daarom gaf het verrukte gezelschap ons nog een a capella gospel mee, ‘Sit Down Servant’, gevolgd door een uitbundig ‘Freedom’, om met een gerust gemoed het stormweer opnieuw te trotseren.

 

 

Antoine Légat (13 11 10)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s