Lucie THORNE@Arscene: gefascineerd kijken en luisteren…

 

Lucie THORNE in Arscene te Hansbeke op zaterdag 30 oktober 2010 (www.arscene.be; www.luciethorne.com): ‘Ofwel heb je het na pakweg drie songs wel gehad, ofwel blijf je gefascineerd kijken en luisteren naar deze singer-songwriter uit ‘down under’.

 

Helemaal onbekend is ze niet, Lucie Thorne. Ze was vorig jaar al in Europa en deed dan o.a. Praag en… Boekarest aan tijdens wat je met enige goede wil een ‘Europese toer’ kan noemen. Dit jaar vergaat het haar al beter: ze deed op negen weken tijd o.a. Toscane, Parijs, Berlijn, Hamburg en Praag aan en dank zij haar vrienden van Big Low (stichtend lid van het schitterende trio, Dan Tuffy, is ook Aussie) heeft het meiske een elftal Nederlandse concerten gedaan, plus dat ene Belgische… om toch ook deze expeditie weer te eindigen in Boekarest en Cluj! Dat is het lot als je geen grote naam bent en van ‘down under’ moet komen, meerbepaald van Bimbaya. Zoek het niet op de landkaart! Bimbaya telt amper vier zielen. Met Lucie in Europa dus maar drie…

 

Eigenlijk is Thorne afkomstig van noordelijk Tasmanië, het oude Van Diemens Land, eiland zo’n 240 km ten zuiden van Melbourne (kan je op deze planeet eigenlijk veel verder weg van onze streken gaan?), maar vertoefde een tiental jaren in Melbourne op zoek naar een muzikale identiteit, waarbij ze heel wat opties afliep. Dat ze ‘er van droomde’ om gitarist te worden bij AC/DC blijkt niet helemaal een Indianenverhaal te zijn, maar het is pas als ze als ze resoluut de singer-songwriter toer opgaat, dat ze uit het pak oprijst. Met ‘Botticelli Blue Eyes’ (2002), ‘The Bud’ (2004), ‘The Upfield Line’ (3 song single/EP uit 2006) en ‘Where Night Birds Call’ (2007) scherpt ze haar pen en schaaft ze aan een eigen stijl. De cd’s maken lokaal heel wat indruk en stilaan raakt het hele land in de ban van de artieste die trouwens lange niet enkel solo optreedt. Als in 2009 ‘Black Across The Field’ uitkomt, vliegen de prijzen en nominaties haar om de oren. Het mag geen wonder heten dat die plaat ook in Europa voor enige deining zorgt. ‘Black Across The Field’ is een introverte plaat met spaarzame begeleiding (o.a. Hamish Stuart op drums en percussie)

 

Vanuit Wageningen, thuisbasis voor dit luik van de toer, waar Big low en haar platenlabel voor de Benelux, Smoked Recordings, wonen, moest ze niet minder dan zes treinen nemen om Hansbeke te bereiken, één der zes deelgemeenten van Nevele en wellicht niet zonder gelijkenis met Bimbaya, wat het formaat betreft. Het is dan ook met enige verwondering dat ze haar publiek overschouwt, want de zaal van Arscene is aardig volgelopen na de mondelinge ‘reclame’ die Dan Tuffy en Big Low hier veertien dagen eerder maakten. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen en als het licht uitgaat staat daar op het naakte podium Lucie Thorne met gitaar en een versterker geleend van Pascal De Muynck (gitarist bij o.a. Red House en de Banana Peel Blues Band; voorheen bij The Detectives), waarvoor ze bijzonder dankbaar is (zelf heeft ze een miniversterker mee, handig voor op reis)

 

Hoewel we de vergelijking met PJ Harvey goed begrijpen en Lucie zonder enige twijfel kan rocken als de beesten, krijgen we meteen een atmosferische en introverte song, die de sfeer oproept van ‘Black Across The Field’, dat we enkele weken tevoren hadden leren kennen, maar dit publiek nog volslagen onbekend is. Lucie’s diepe stem met een aangename zoem, maar tegelijk bulkend van passie, voert je meteen in haar eigen, kleine universum vol fraai geobserveerde en geformuleerde oneliners, echo’s van haar diepste zielenroerselen. Maar in tegenstelling tot de geheime dagboekjes van pubers zijn dit de mijmeringen van een volwassen vrouw. Ze zet haar tanden meteen in ‘Home Sized Town’ en wie niet weg is, is gezien: de sfeer werkt verslavend.

 

Haar gitaarspel is, binnen deze intieme sfeer, opvallend expressief. Ze heeft dan ook zo’n rooie Gibson met zalig romige sound. ‘Pretty much my best friend’ zegt ze hierover. Gaandeweg leren we haar kennen: geef toe, Loretta is een mooie naam voor een Gibson! Deze songs zijn dan wel introspectief, diepgravend en een keertje zelfs hypochondrisch, de zangeres is dat niet. Die is open en goedlachs: die ogenschijnlijke tweespalt vind je weer op de video van ‘Falling’ op haar site, waar je haar aan het werk ziet in de studio, samen met Hamish Stuart, die ze overigens graag had meegenomen op deze toer… Maar dat was al helemaal onbetaalbaar) Er is voortdurend interactie met het publiek. In elk geval bevalt de sfeer in Arscene haar danig en ze is duidelijk van plan op de ingeslagen weg voort te gaan. Het is niet makkelijk een ‘thuis’ te vinden aan de andere kant van de wereld.

 

Er zijn twee mogelijkheden met Lucie Thorne, althans in deze gedaante, solo en ingetogen: ofwel heb je het na pakweg drie songs wel gehad, temeer daar het repertoire totaal vreemd is. Dan zit je gewoon beleefd de rit uit. Ofwel blijf je gefascineerd kijken en luisteren. Het pleit voor de ‘tegenvoetster’ dat het overgrote deel van haar toehoorders overduidelijk tot de tweede categorie behoort. Ze voelt zich zelfs zozeer in haar schik dat ze een paar nieuwe songs uitprobeert. ‘Voor jullie zijn alle liedjes toch nieuw’. Die songs zijn al wel in een vergevorderd stadium en wat ons betreft mag een parel als ‘Already Gone’ meteen op haar volgende cd. Ze brengt hem meteen achter de opener van na de pauze, ‘Walking Late’ (uit ‘When Night Birds Call’), een song met een hoog Steve Earle gehalte, en dat is een compliment.

 

In dat tweede deel gaat ze in op twee verzoekjes. We waren zo stout om ‘Before The Cold’ te vragen, song die zowel op ‘The Bud’ als de laatste prijkt. Ze bedankt met een bloedstollend mooie versie van die song over een moeder die haar twee zonen tegelijk verliest in de oorlog: ‘Please no, please, no not you too, please not both my sons, not both at once, like this…’ Het gaat door merg en been, maar de muziek ademt volstrekte kalmte en berusting. Maar schijn bedriegt en het verdriet knaagt: ‘Hold on. I hold on to the past, before the cold crept inside.Op het tweede verzoekje, een AC/DC cover, kan ze niet ingaan, zegt ze lachend, maar vanuit het publiek zijn de reacties legio: ‘Highway to Hengelo!’ roept iemand, want daar moet Lucie de volgende middag zijn en ze heeft reeds meermaals lieftallig smekend gepolst of niemand daar toevallig heen rijdt, de volgende morgen. Niet dus. De ‘Highway to Hansbeke’ was al lastig….Maar Hengelo? In elk geval heeft ze op het moment van dit schrijven haar blog op MySpace nog niet aangepast… We weten dus nog niet hoe die trip verlopen is!

 

Het zegt weinig als men de artieste niet kent, maar we kregen, verspreid over het hele optreden, goeie uitvoeringen van haar beste werk, songs die we nog niet vermeldden: ‘Northern Town’, ‘The Basic Rules’, ‘Five Years’, een bijzonder knap ‘As You Find It’,  Under the Night’, als bis ‘Winter Song’ en ook een pakkend ‘When The Lights Go Down’ dat eindigt met de profetische woorden: ‘Honey, I’m oh so sure we’re gonna meet some day…’ Zet er maar ‘again’ bij: een, volgende maal mag Lucie Thorne wel wat meer concertjes van dit kaliber brengen. En dat ze Hamish maar meebrengt!

 

Antoine Légat (10 11 10)

 

P.S. De ‘afterparty’ in de al te gezellige foyer van Arscene duurt nog tot Lucie de vroegste trein moet hebben. Je weet wel: die naar Hengelo.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s