Leffingeleuren 2010: een kort verslag…

 
LEFFINGELEUREN 2010: een kort verslag van twee van de drie dagen van het traditioneel laatste open lucht rock festival van de zomer in Leffinge (Oostende), 17 en 19 september 2010.

 

Het was de bedoeling een omstandig verslag te maken van het hele festival, toch van wat er vooral in de grote tent gebeurde: wat er in de blauwe zaal van De Zwerver, in het café of op straat geschiedde, zouden we zijdelings meepikken. Maar de mens wikt en Lotte beschikt, dat moesten we eens te meer ondervinden. We hadden het nog zo goed uitgekiend: mijn vriendin zou het sfeerbeheer verzorgen op de camping, het hele weekend, en wij hadden de handen volledig vrij. Want de kleinste hadden we ergens gedumpt, ben vergeten waar. Hum.

Het begon anders goed die vrijdag 17 september met een spetterende set van de Rock Rally winnaars van 2004, The Van Jets. Het viertal steekt steeds meer onze andere exportproducten Das Pop en Mintzkov naar de kroon met gestroomlijnde power pop-cum-angels/weerhaakjes. De set begon goed… en werd immer beter, met de songs strategisch opgesteld, of beter gezegd: een fraai opgebouwde set, zodat het niet inzakte, maar integendeel piekte waar het moest. Spankracht, noemen ze dat! ‘What’s Going On’ en ‘Our Love = Strong’ (uit de eerste ‘Electric Soldiers’) en ‘The Future’ (zoals opgenomen op ‘Cat Fits Fury!’, de meest recente plaat) konden op enorme bijval en zelfs publieksparticipatie rekenen. Allemaal hoogst sympathiek, maar zonder enige meligheid. Het buitenland wenkt en in fact zit de band op dit moment tot eind november in Nederland op toer.

 

We konden nog genieten van een flard Babylon Circus, best leuk, want de knotsgekke mix van rock, ska, reggae, gypsy en Balkan (Global folk? Gitane punk?) is gemaakt voor de podia, maar kort na de start was de lol er voor ons vrij plots af. Een familiaal noodgeval (niets met de kleinste te zien: dat was maar een grapje!) dwong ons het hazenpad te nemen, niet zonder een aanvaring met een al te ijverige parkeerwachter die blijkbaar in 1914 was blijven steken (enkel de loopgraven, pinhelmen en yperiet ontbraken) Geen Paul Weller voor ons (en we hadden er zooo naar uitgekeken: lees onze bespreking van ‘Wake Up The Nation’ op www.cosmox.be !)

 

Ook de zaterdag ging door de probleempjes in rook op. Maar gelukkig was er de zondag 19 september. Die begon eens te meer bijzonder goed op het marktplein van Leffinge met een flamboyant optreden van Va Fan Fahre, het Gentse antwoord op de vele Balkan blazerorkesten die we sinds Goran Bregovic en Emir Kusturica over ons heen krijgen. Antwoord ook op de groepen van de zogenaamde ‘zona bastarda’, alles wat gevolgd is op Manu Chao. Want zoals dat bij dergelijke (marching) bands het geval is (we dachten bvb. aan het Franse Ceux Qui Marchent Debout) wordt er ook een serieuze geut andere muziekjes in de mixer gegoten. Bij Va Fan Fahre pakt de mayonaise wel bijzonder goed: met lieden als trompettist Bart Maris is kwaliteit verzekerd.

 

Met darboeka en riqq in de slagwerksectie zit er een duidelijke oosterse component in deze marching band, wat ook in de hand werd gewerkt door zangeres Aisha Haskal (en danseres Maya Sapera, maar die laatste zagen we niet in Leffinge) ‘Ya Habibi’! We zouden Van Fan Fahre die dag niet meer te zien of te horen, maar ze traden geregeld op tussen de acts in en we kregen de belofte dat we de op stapel staande cd ‘Al Wa’ Debt’ mochten bespreken. Die is intussen doorgekomen (een mens moet content zijn met ‘Al Waj‘ Kraigt’!) en ze confirmeert het een en het ander. Het werd een sterk door Arabische muziek geïnspireerde plaat die aantoont dat Va Fan Fahre heel wat meer is dan een tussendoortje, maar gerust straffe bands als Ballroomquartet, DAAU en Aranis als collega’s mag aanschouwen. Zeer goed technisch begeleid en geproduceerd door Frederik Segers en Geert De Waegeneer, wier kwaliteiten we hebben leren waarderen met ‘The Food Sessions’ in De Centrale te Gent. Een meer diepgaande bespreking van ‘Al Wa’ Debt’ volgt nog.

 

In De Zwerver geraakten we weer niet: daar staan met LL altijd heel boeiende jonge bands geprogrammeerd en het is dan ook van lang tevoren aanschuiven, waardoor je de bands van de grote tent dreigt te missen. Op dat podium opende Deer Tick de zondag en weg was onze droefheid, want dit kwartet maakte zijn voorop gesnelde reputatie van ‘kleine Wilco’ helemaal waar. We hebben enkel hun derde en recentste cd ‘Born On Flag Day’ maar alles wat we te horen kregen, viel in de smaak. De felle stemmen van de twee lead zangers gingen snedig door goeie songs als ‘Smith Hill’ en ‘Houston, TX’. Zo ‘vroeg op de middag’ is het volk nog niet in groten getale aanwezig, maar Deer Tick komt ongetwijfeld weer. Ons informeel maar uitgebreid gesprek met de groepsleden geeft ons al wat goeie ideeën voor de volgende gelegenheid.

 

The Black Box Revelation deed wat het duo moest doen: de jongeren zeer content, en wij ook. 65daysofstatic is niet meteen aan ons besteed, maar smaken en kleuren, nietwaar. Verleden jaar had Admiral Freebee, die toen solo een heerlijke akoestische set bracht, beloofd weer te komen met groep en een nieuw album. Zo geschiedde. Zijn vierde ‘The Honey And The Knife’ blijkt ook zijn beste te zijn. Leg de topnummers uit die van de vorige platen en je krijgt een dijk van een set. Eerst dreigde het doorklinken van de bassen het geluid te verpesten, maar de soundmensen kregen alles onder controle en Tom & groep (waaronder bassist Flip Kowlier) denderde door de greatest hits op dusdanige wijze dat we gerust van een hoogtepunt mogen spreken. Het was in elk geval voor ons het beste optreden uit een lange rij. Van de nieuwe ontbraken ‘Always On The Run’ en het pakkende ‘Look At What Love Has Done’ niet, en over blockbusters als ‘Einstein Brain’ en ‘Rags & Run’ hoeven we het hier verder niet te hebben. Indrukwekkend.

 

Indrukwekkend is een woord dat uiteraard ook past bij Wilco, samen met nog een heel blik vol superlatieven. De formatie van Jeff Tweedy (zopas nog zeer geprezen als producer van Mavis Staples’ heerlijke ‘You Are Not Alone’) heeft van niemand meer wat te leren. Omgekeerd daarentegen… Deze zes heren bereiken in solo- en samenspel hoogten die weinigen gegeven zijn. Zeer weinigen. Voeg daarbij fantastische songs als ‘Impossible Germany’, of nog ‘You Never Know’ (met de fijne verwijzingen naar George Harrison), dit laatste uit de recente ‘Wilco (The Album)’, en je weet dat ook dit optreden niet stuk kon, al was het geluid toch weer een teer punt als ze alle zes tegelijk van jetje gaven. Ook nu werd het steeds beter naarmate de set vorderde. Maar laten we niet zeuren: zoals het begon met The Van Jets, zo sloot Leffingeleuren 2010 af met Wilco: in opperste schoonheid.

 

Antoine Légat (afgewerkt op 21 10 10)

 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s