Zomerconcerten 2010 in vogelvlucht

 

Zomerconcerten 2010 in vogelvlucht.

 

TTK, TijdTeKort, dat is de omschrijving van de tijdsbesteding van leerkrachten, wanneer ze hun ambt hebben verlaten om op TBS (TerBeschikkingStelling) te gaan, of op RIP (RustInPensioen…Ja, het klinkt niet…Maar het botst wel) Wij ondervinden dat nu, sinds iets meer dan een jaar, aan den lijve. Toegegeven, juli was niet onze actiefste maand (dat noemen ze een Understatement), maar augustus was OK, al moesten we de PC wel delen met 3 (drie!!) andere hongerende huisgenoten en was het dus de… tijd verbijten met afwassen en ander huishoudelijk vertier, rangschikken van dossiers, lezen van artikels en heuse encyclopedieën, cavia’s, kippen, katten en kinderen voeden (niet noodzakelijk in die volgorde), en met gelijk(on)aardige stuff. ’t Is vakantie voor iedereen!

 

Maar er moet ook gewerkt worden. Vandaar dit algemeen overzicht/verslag. Een paar concerten hebben we uitgebreid mis- of behandeld (zie NL134, onze blog en de media waarin we courant publiceren), een handvol kneusjes laten we hier wijselijk weg, wegens niet op nievoo. Wees (on)gerust, van àlle concerti hielden we notities bij en stelden we een verlucht dossiertje samen, dat we zorgzaam bijhouden en waar u ons altijd over kan interpelleren. We overlopen even.

 

Arscene, onze Hansbeekse trots (wat een vzw, wat een doelstellingen, wat een zaal, wat een studio, wat een foyer, wat een dranken!) bracht op vrijdag 9 juli een concert van RadioKUKAorkest, een zoveelste project met Kristof Roseeuw, jazzbassist bekend van o.a. Flat Earth Society. Het ‘kamerensemble’ kwam er op vraag van Klara voor een live begeleidingsband voor het programma ‘De Kunstkaravaan’: RKO werd uit een tiental bands uitgekozen. Enkele weken daarvoor was Kristof bij Arscene langs geweest met een ander, nog pril project To Noisy Fish (dat we voor de helft zagen en zeer konden smaken) In RKO vinden we schoon volk dat garant staat voor een grote diversiteit in de muzikale aanpak: met de alomtegenwoordige Lode Vercampt (cello), Philippe Thuriot (accordeon) en Tom Wouters (onvermoede combinatie van klarinet en jazz drums!) RKO zit smack dab in the middle van jazz, free en klassiek met streepjes folk, pop, rock, maar niet ‘in de kluts’ (zoals Nederlandse voetbalverslaggevers altijd zeggen…Hun Vlaamse collega’s nemen deze typisch Noord-Nederlandse ‘expressie’ graag over, als kippen zonder koppen. Voetenkrullend!): de synthese/symbiose levert snedige, spannende, sprankelende ‘nummers’ op, wat ze even later ook demonstreerden op Jazz Gent, zo horen we van kenners. Hoe ze het er van af gebracht hebben in de wedstrijd van het prestigieuze Festival van Avignon, je ne sais pas, je ne sais point, maar het feit dat ze hiervoor geselecteerd waren, zegt al meer dan genoeg.

 

Brosella Folk bezochten we kort op zondag 11 juli, net genoeg om de familie De Cauter (Koen, gitaar en sopraansax, dochter Vigdis op piano, en zonen Myrddin, nog eens op…klarinet, zijn ‘oude’ instrument, Waso op gitaar en Dajo op contrabas) te horen schitteren tegen de mokerende middagzon op met ‘Djangorosella’, project voor Brosella n.a.v. de honderdste verjaardag van de geboorte van Django Reinhardt. Als gast op enkele nummers, de onvergelijkelijke Stochelo Rosenberg, wiens onaardse virtuositeit zijn muzikaliteit en ‘Djangogehalte’ niet in de weg staat. Van klassieker ‘Indifférence’ (dat we de laatste tijd wel weer vaker hoorden) over Wannes Van de Veldes heerlijke ‘Voor de Deur van de Taverne’, Django’s ‘Dinetta’ en ‘Suite 39 (ha! Stéphane Grappelli!) tot het ludieke ‘China Boy’, niets dan hondsfraaie momenten.

 

In de vlucht hoorden we ook het Paris Swing Orchestra (weer met Stochelo en ‘Nuages’!) en Hijaz & Vardan Hovanissian met als guest o.a. Tcha Limberger op viool, en met in de band Azzedine Jazouli op slagwerk en Vincent Noiret op bas (Azzedine en Vincent zijn nog elders te lezen in NL134) Wegens hongerige kids (grmmmbl…) hoorden we maar een stuk van jazz bassist Avishai Cohen & Quintet. Prachtig, zoals alles wat de Israëli doet.

 

We genoten bijzonder van Lightnin’ Guy & The Mighty Gators (nu met Willy De Vleesschouwer op gitaar) op Hoeverock in Olsene op dinsdag 13 juli, maar daar zeggen we meer over in een stuk over zijn optredens (cd opname) in de voor de gelegenheid sneller heropende Banana Peel op 30 en 31 augustus, indrukwekkend begin van hun 45e seizoen. Meer hebben we niet gezien van Hoeverock, maar we weten uit goede bron dat ze daar goed boeren. Het is er ontzettend gezellig en groepen als Blues Lee gaan er altijd in! Elk jaar een beetje groter. Straks is de hoeve te klein, beetje zoals de Banana Peel tegenwoordig: the price of fame

 

De folk zaterdag van Brosella trapte af met het project ‘Derroll’s Dream’, omdat het tien jaar geleden is dat die lieve teddybeer Derroll Adams uit Portland, Oregon, maar door België en Antwerpen geadopteerd, overleden is. Hij liet ons een schat aan schattige liederen met diepere inhoud na, ‘The Valley’ en ‘Portland Town’, om maar die te noemen. Wij zagen de tweede uitvoering van het initiatief op het grote podium bij Sint-Jacobs tijdens de Gentse Feesten (zo 18/7) De derde en driewerf helaas laatste was op het Dranouter Festival–zonder-folk-in-de-naam. Want wat een hommage… Wiet Van de Leest (Rum) was de curator van het hele project, maar behalve een vloot zwierige strijkers stond er een prachtige cast te zingen en te spelen. Daarbij Maggie Holland, Vera Coomans, Roland Van Campenhout, voor wie Derroll een persoonlijke kennis was, maar ook jonge wolvinnen als de briljante Soetkin Baptist (ex-Ishtar, Olla Vogala, enzovoort), Kaat Arnaert (ja, zus van Geike), de Finse Anu Junnonen, Anja Kowalski, Lady Angelina.

 

Derroll’s Dream’ was een evenement dat recht naar het hart ging, bovendien volkomen zoals DA het bedoeld had, want hij had ooit verklaard dat hij zijn een heel koor madammen zijn werk eens wilde horen zingen. Een zoemend ‘The Valley’, ‘900 Miles’, een nieuwe song van Thomas Devos (zoon van Vera, ook bekend van Rumplestitchkin en Tommigun), ‘The Sky’, ‘Mule Skinner Blues’’ ook ‘Blue Yodel #8’ genaamd (van Jimmie Rodgers), ‘Memories’, het zo met DA verbonden ‘Freight Train Blues’, ‘Dixie Darling’, ‘My Love Is True’, ‘Oregon’ van Derrolls goeie vriend Tucker Zimmerman, maar Derroll op het lijf geschreven. Het slot was pàkkend: de hele groep bracht ‘Portland Town’, één van de schrijnendste anti-oorlogsongs ooit, dat overging op een integrale uitvoering door Derroll zelf, alsof het uit de hemel neerdaalde. We krijgen kippenvel nog maar door dit te schrijven…en ter plekke stonden de tranen ons in de ogen…

 

De Gentse Feesten hebben we maar twee keer vrij kort bezocht, wat héél lang geleden moet zijn. Op zaterdag 17 juli waren we op de ‘Place Musette’ (doorgaans Van Beverhoutplein) voor Derek (zang, gitaar) en zijn Franstalige programma. Hij had weer zijn beste vrienden meegebracht, zijnde Bruno Deneckere (zang, gitaar), Nils De Caster (op viool, lap steel en mandoline) en Luiz Márquez (harp, sopraan, Indiaanse en Andesfluiten) Deze jaarlijkse traditie leverde weer schone liedjes op, o.a. in de vorm van de onvermijdelijke Dylanvertalingen (‘N’y pense plus, tout est bien’, ‘La fille qui vient du nord’, ‘Dieu est à notre côté’), Dereks vertalingen van werk van Bruno (‘Only If I Wanted To’ werd zo ‘Si je voulais bien’) of van anderen (‘Fume cette cigarette’, dat Commander Cody & His Lost Planet Airmen bekend maakten als ‘Smoke Smoke Smoke That Cigarette’, eigenlijk een swingnummer van Tex Williams; of nog, ‘Stewball’ van Hugues Aufray, maar origineel van Peter, Paul & Mary), zelfs het volkomen foute, politiek incorrecte ‘La dernière valse’ van Mireille Mathieu (bewerking van ‘The Last Waltz’ van Engelbert Humperdinck) om te eindigen met een vrolijke, hoogst meezingbare cajun stamper ‘Lache pas la patatte’! Hoe dan ook, het kwartet schuwde de platgetreden paden. We hebben ons prima vermaakt… ‘Il s’appelait Stewball. C’était un cheval blanc. Il était mon idole. Et moi j’avais dix ans…’ Oh, nostalgie!

 

Ook het nieuwe project van de voormalige zanger van Ambrozijn kon ons bekoren, de zondag 18/7, vóór ‘Derroll’s Dream’ (dat ons Luiz Márquez en zijn voltallig, met nog een gitarist versterkt Mezcal deed missen… Maar geen erg zoals u kon lezen!) Tom Theuns & The Band Of Ladies heet dit folksuperbandje, dat we op Arscene nogmaals aan het werk zagen, bijna een week later, op zaterdag 24/7. Die ladies zijn immers niemand minder dan zangeres Soetkin Collier (Urban Trad en zoveel meer; u moet ook eens haar cd ‘Nocturne’ ontdekken – Home Records), accordeoniste Sophie Cavez (van Dazibao, KV Express, e.a.; we hadden haar net nog gezien op Gooikoorts met Stefaan ‘Fluxus’ Temmerman en de broers De Meester van AedO in een leutig programma voor Jeugd & Muziek, in Gooik wel voor héél kleine kinders gebracht) en Toms wederhelft Aurélie Dorzée, violiste van haar eigen Aurelia trio (met Tom en drummer Stéphan Pougin) In het Baudelopark ging de finesse van hun optreden enigszins verloren in de festivaldrukte, maar daar kom je toch maar om te dansen. Tom & The Ladies kregen moeiteloos de boomballers aan het dansen.

 

In de intimiteit van Arscene kwam die finesse wel volledig tot zijn recht en kon je, mede dank zij de uitleg van Tom, de grillige paden volgen die het kwartet inslaat. Niet onverwacht vooral folk met heel sterke Franse en Oost-Europese inslag, maar ook andere geografische elementen en muzikale stijlen sluipen binnen in het totaal. Naast polska, maszurka, bourrée en wals, dus ook een Albanese jig of een Kretenzische pendozàli. Naast de gewone viool ook de Strohviool (ook trompetviool of schaatsviool genoemd) Via de keyboards ‘hedendaagse’ geluiden. Vermits vier ervaren stemmen/musici op toneel stonden kan men raden dat het genieten geblazen was. Ook nu weer ‘Indifférence’, wel in combinatie met een andere musette, ‘Passion’. Opvallend moment: ‘La Nonchalante’, wals van Emmanuel Parisel (in de video op YouTube zie je bekend volk in de cast die het publiek speelt, o.a. Gabriel Yacoub!) Zeer knappe, ontroerende tekst trouwens.

 

Het laatste weekend van juli was boeiend, met op zaterdag 31 juli, het M’eire Morough Iers festival in Dendermonde: trio KV Express van, eens te meer, sympathieke en vooral getalenteerde Sophie Cavez speelde er ten dans (we vermelden hier graag hun cd ‘D-Sensation’ waaruit ze geregeld putten) en Daithi Rua presenteerde er zijn nieuwe cd ‘Black Fox’. Twee maal prijs, als u het ons vraagt!

 

Op zondag waren er de Katse Feesten in Zelzate. Het John Henry Orchestra, cover duo met Henk Van der Sypt (Last Call) stortte zich enthousiast op rock-‘n-roll standards. Daarna kwam Bruno Deneckere met Pink Plush Lightning, een gelegenheidsorkest, maar wel bestaande uit mensen met wie hij vaak samenwerkt(e): Cesar Janssens (drummer van RvhG, maar te horen op Bruno’s tweede soloplaat ‘Down The Road’ van 2000), bassist Mario Vermandel en Nils De Caster op zijn gebruikelijke instrumentarium (zie boven) Gitarist Pol Depoorter versterkte de rangen. Bruno bracht ook songs van zijn intussen opgenomen vijfde solo cd, met opvallende versies van de ‘nieuwe’ ‘Captain Of My Ship’, ‘Walk On Water’ en ‘Down To The Delta’. Schitterend weer die vertraagde, broeierig-dreigende versie van het oorspronkelijk uptempo gebrachte ‘Tell Her I’m Gone’. Ondanks de korte repetitietijd een zeer sterk optreden, dat als een orkaan over Zelzate raasde. Mogen wij u bij deze aanmanen uit te kijken naar de komende cd van Bruno?

 

Bruno’s bloedbroeder Derek beet van zich af in de Heksenketel in Belzele op woensdag 4/8. Omdat Dirk geen gebruik kon maken van zijn vaste cast voor het optreden op Dranouter Festival (ook niet op Bruno, die op dat moment zou optreden in Portugal…Eén van de drie optredens aldaar, samen met AedO, ging niet door wegens een vervaarlijk nadreende bosbrand! U vindt fragmenten op YouTube, maar niet van de branden) wilde hij toch nog een try-out doen ter voorbereiding van die presentatie van zijn Nederlandstalige cd ‘Lila Cortina’. Ook hier weinig repetitie, maar opnieuw een uitstekende beurt. Da’s dan mede dank zij de uitmuntende muzikanten aan zijn zij: Marty Townsend (gitaar van Blue Blot), Carlo Van Belleghem (bassist van vele formaties) en Marcus Weymaere (drums bij nog méér formaties; we zagen hem eerst bij BJ Scott; met Thierry Stievenart en Stéphan Pougin onze meest geliefde Waalse slagwerker) Naast een keuze uit die cd ook nummers die uit de … opvolger moeten komen. Van de 25 opnames belandden er immers ‘slechts’ 12 op ‘Lila Cortina’: we noteerden ‘Mamma Mia’ en ‘Jij bent mijn Vrouw’ (vertaling van ‘Oui je ’t aime’ uit zijn Franstalige cd ‘Ca va mon ami’, dat een hit had moeten zijn in de hele francophonie!!!) Derek & band brachten eveneens covers als ‘De Schoolstraat’ (Wim De Craene), het knap vertaalde ‘Vesoul’ (er is maar één Jacques Brel) en in de drie bissen het immer leutige ‘Vrouwenzot’ van Walter De Buck en ‘De Brief’’, vertaling van ‘The Letter’ van The Box Tops. Om te eindigen met de vertaling van de eigen radiohit ‘Petit Lapin’, u raadt het, ‘Klein Konijn’ (‘Laat me je rammelaar zijn’!)

 

Twee dagen later, vrijdag 6/8, stonden we op Jazzenede in Assenede, één van die kleine maar fijne festivals met lange traditie. De Eeklose Those Metal Boys With Their Metal Toys kwamen er, met Gentse violist en edelman Philippe De Chaffoy in hun rangen, hun tweede cd ‘Boodle Am Shake’ presenteren. De heren spelen op instrumenten van voor WOII, de jaren twintig en dertig van vorige eeuw, de hoogdagen van vroege jazz, swing, blues, stringband en chanson. ’Alabama Jubilee’, ‘Stompin’ At The Savoy’, ‘Hula Love March’, ‘Valse chinoise’, dat van 1947 dateert, mijn 78 toeren jeugd begeleidde… en met zingende zaag gebracht werd, ‘Confession’, ‘The Old Man Of The Mountain’, ‘Boulevard Of Broken Dreams’ (gigolo en gigolette zaten in het publiek!), ‘La Rosita’ (zingzaag!), ‘Hula Girl’ en als bis ‘My Girl’s Pussy’. Ja, stout konden ze ook zijn, voor de oorlog! Heel waardevol wat TMBWTMT doen: het doorgeven van een dierbare, maar stilaan vergeten erfenis! Hoofdact die avond waren Roland met Steven De Bruyn (van El Fish en The Rhythm Junks) en drummer Tony Gyselinck (ook van The Rhythm Junks, naast zoveel andere, vooral jazz bands) Uitstekende muzikanten, uiteraard, maar niet gans wat dit publiek ervan verwachtte, want het drietal speelt een soort wereldmuziek waar je moet aan wennen. Pas toen de band op het eind met ‘Lost My Driving Wheel’ conventionele blues bracht -overigens knap…of wat dacht je?!- was deze kortsluiting al te kortstondig voorbij.

 

Zaterdag 7/8 passeerden we even langs TAZ2010 in Oostende. De laatste zes jaren waren wij daar telkens bij van begin tot einde. Door allerlei omstandigheden lukte ons dat niet dit jaar, maar we ontmoetten die avond vele vrienden van vroeger. De TAZ Band gaf van jetje met zeer divers zangvoer als Johan Verminnen, Baloji met Eva De Roovere, Arno… Wij genoten in het bijzonder van de songs die Peter Bultijnck (Orchestre du Mouvement Perpetuel) bracht met zijn verrassende emo-electronics, elektronica die recht naar de ziel gaat, ça, il faut le faire!

 

Voor het overige bleven we thuis…Of schreven we over wat we zagen/hoorden een langer stuk dat u in deze NL kan lezen: zie o.a. Villagers en Bruce Bherman! We mochten op zaterdag 28/8 nog eens onze mooiste pen bovenhalen om te jureren in de wedstrijd van de eerste editie van het hoogst gezellige festivalletje Bonzaï-Ville in Mariakerke (Oostende) Daar schrijven we op dit ogenblik een groter stuk over, maar wel even verklappen dat het duo Silent Alarm (zangeres-pianiste Sofie Vandeputte en celliste Jozefien Vanherpe) won. Ook Painted Words (zangeres-gitariste Joke Derre) wist ons zeer te bekoren.

 

Antoine Légat (03 09 10)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s