ARID anno tien weet het exhuberante van onversneden rock te combineren met een tristesse, die ons zeer ligt…

 

ARID, Under The Cold Street Lights, T for Tunes (PIAS) 735.A007.020 (2010; 10 songs – 39’43’’)

 

De Brugse rockgroep Arid, Rock Rally finalist in 1996, is niet alleen één van Belgium’s Finest, maar heeft een bijzondere bijklank voor ondergetekende. Zij vormden mee de soundtrack van een lenteliefde die haar sporen en voren trok in onze kneedbare geest – we besparen u de details van deze days of heaven. Deunen als ‘Life’ en ‘Believer’ uit het eerste album ‘Little Things Of Venom’ zullen wel ten eeuwigen dage die romantische maar spannende, verwachtingsvolle 70 dagen sheer happiness, Walhalla, Nirvana belichamen, toen in het laatste jaar van vorig millennium, weliswaar samen met ‘Mule Variations’ van Tom Waits, ‘I Paint Pictures On A Wedding Dress’ van Zita Swoon en ‘The Good Life’ van het Deense Kashmir (die in hun begindagen zowaar Nirvana heetten!) Ze prijken mee op de ruim honderd song ‘Naustrack’ die bij de 55 gedichten dichtbundel ‘Naus’ hoort, waarbij Naus(ikaä) verwijst naar de vertederende episode in het ultieme home coming verhaal vol Sehnsucht en verlangen, de ‘Odyssee’ (*)

 

Maar het leven ging verder, voor haar, voor deze zielenpoot én voor Arid.

 

Die dreigde even de stadionrock in te duikelen met het luide ‘All Is Quiet Now’. Had Jasper ‘Life On Mars’ Steverlinck daar wel degelijk de stem voor en kon de band een aardig potje dreunen, dan werd dit lot tijdig afgewend, gelukkig maar. Dinosaurussen genoeg. Na een lange periode van stilzwijgen en ongetwijfeld bezinning, die mee geïnspireerd leek door het solo succes van Jasper, was er in 2008 de come-back met ‘All Things Come In Waves’ (een wel zeer toepasselijke titel!), die voor ons beperkt bleef tot enkele, dan wel zeer bevredigende concerten (we denken aan de gave prestatie in de Ma/Z in Brugge met de Jeff Buckley tribute) ‘Words’ moet toch een van de knapste singles van het decennium geweest zijn. Nu ligt de nieuwe ‘Under The Cold Street Lights’ (overigens in een fraaie digipack geleverd) onder onze laser te blinken en, al zal enige nostalgie daar mede ten grondslag aan liggen, wat zijn wij toch weer blij met dit schijfje. Want Arid anno tien weet het exhuberante van onversneden rock te combineren met een tristesse, die ons zeer ligt. Het begint met ‘The Flood’, een vloedgolf van weldoende suadade, getemperd door de spankracht van goeie rock, wentelend in een voor ons al te vertrouwde sound… De registers gaan open in eerste single ‘Come On’, maar wij smelten vooral met tracks als het regelrecht melancholieke ‘Seven Odd Years’ (dat voor ons gerust ‘Eleven Odd Years’ had mogen heten: de tekst is na elf jaar nog altijd relevant!) en het allesbehalve hersenloze ‘Mindless’. Let u even op het staartje. Het volgende ‘All That’s Here Is All That’s Left’ groeit naar een beheerste climax met zijn uitgekiende akkoordenreeks. Het steviger ‘Custom Gold’ vormt een ideaal tegengewicht. ‘Broken Dancer’ is dan weer een geknipte single, terwijl het ingetogen ‘Lock And Chain’ en klankrijke orgelpunt ‘Cold Street Lights’ de plaat in de gepaste mood (weemood?) afsluiten. Misschien heeft men het in brede lagen niet snel door, maar dit is een Hele Mooie Plaat.

 

Antoine Légat (12 mei 2010)

 

(*) De ‘Odyssee’ staat op naam van ene Homeros, maar wellicht maakte(n) hij (zij?) de eeuwenlange mondelinge overlevering tot één sluitend geheel)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s