,,Waar is de Meet?/Au bout du parcours’’ van Wim DE WULF met Yves MEERSSCHAERT en John SNAUWAERT in De Vieze Gasten: de vaststelling dat Wim zich als zanger steeds beter in zijn schik voelt

 

,,Waar is de Meet?/Au bout du parcours’’ van Wim DE WULF met Yves MEERSSCHAERT en John SNAUWAERT in De Vieze Gasten aan de Brugse Poort in Gent op 15 april 2010.

 

Theaterman Wim De Wulf is een creatief duizendpoot. Onder zijn vele gedaanten, kan je ook die van singer-songwriter ontwaren. Geen wonder want theater heeft te maken met teksten en met muziek. Die muzikale loopbaan is geen aanhangsel, maar een volwaardige bezigheid. Ten bewijze hiervan de cd ‘Of niet alleen’, de mini cd ‘Maten en Gewichten’ (met De Bezetting) en vooral ‘Grensgeval/Cas limite’, een cd met een Nederlandstalige versie en een ongeveer parallelle Franstalige, apart of samen verkrijgbaar. Dat laatste project was en is een waar huzarenstuk/tour de force, een apolitiek statement op mensenmaat, in een tijd dat het gezond verstand/la raison de politieke middens verlaten schijnt te hebben. Dat hebben we al eerder aangevoerd in FR: zie het stuk van november 2007.

 

Al vond Wim, door zijn vele andere verplichtingen (o.a. voor Kommil Foo), niet de tijd om die ‘grensverleggende’ plaat te ondersteunen zoals dat moet/comme il faut, stilstaan is er niet bij voor de inwoner van Vloesberg/Flobecq in Henegouwen/Hainaut. Hij ontmoette intussen tekstschrijver Marc Honnay en schreef de muziek voor diens ‘Je viens’, dat geselecteerd werd voor het Festival international poètes à Paris. In voorbereiding op een volledige cd kwam er zopas een single uit met een handvol nummers van beide auteurs, telkens op muziek van Wim.

 

Vandaar dat het concert, op die enkele nieuwe songs na, vooral terugviel op het repertoire van ‘Grensgeval’. Daar is niks mis mee, zeker niet als je vaststelt dat Wim als zanger zich steeds beter in zijn schik voelt. Als theaterbeest voegt hij in bindteksten en algemeen voorkomen dingen toe, die weinigen hem in onze contreien zullen nadoen. Daar heeft hij de juiste plooi in gevonden. Zijn oneliners zijn er immer ‘boenk‘ op, zijn timing is die van de betere cabaretier, zijn spirituele gedachtenstroom is onstuitbaar. Yves Meersschaert is niet alleen bij Derek en Bruno een bepalend muzikant, ook Wim De Wulf voorziet hij van oudsher van de fijnste, o zo herkenbare maar toch unieke pianopartijen. John Snauwaert, tegenwoordig blijkbaar vaak te vinden als begeleider, behoeft ook weinig introductie meer: zijn invulwerk op tenor, soprano en ook blokfluit is altijd een optreden binnen een optreden.

 

Wim bracht dus de verwachte cocktail van het stilaan toch in iets bredere kring bekende werk: De manier waarop hij er ‘Goeie Partij’ als ‘insmijter’ tegenaan gooide, beloofde alle goeds. Genieten was het van het laat maar waaien/laisser aller van ‘Grensgeval/Cas limite’, het iets statiger maar al even beschonken ‘De Vlag voorop’ (pendant van het liedje van Toon Hermans), het impressionistische ‘Le pays noir’, het puntige ‘Schat’ (vertaling van ‘Bijou’ van Thomas Fersen), de stoute ‘Venus’ (die klaarblijkelijk niet te verleiden valt met een Mars), het encyclopedisch kinderliedje in kinderglobal ‘Ta’ en na de pauze een steeds weer pakkend ‘Caillou’ (alias ‘De Steen’ van Bram Vermeulen), het schrijnende ‘Francine’, het behoorlijk en bekoorlijk hypochondrische ‘November’, een ‘Formule I’ met turbo en genoeg down force om niet uit de bocht te gaan, en de afsluitende publieksparticipatie ‘Lalalala’ (met de hilarische zin ‘We zijn nu zes seconden samen en tot nu toe gaat het goed…’), het is slechts een greep.

 

Natuurlijk werd het nieuwe werk met enige spanning afgewacht. ‘La fille de Zanzibar’ en ‘Je viens’ vallen op. Wij hebben het voor het ludieke ‘Le philosophe’. Wim leerde muziek maken op een lied dat hem sindsdien niet meer losliet: ‘Et moi, et moi, et moi’ , ooit ook voor Jacques Dutronc zelf een startpunt geweest. Ditmaal was er een flard ‘Putain, putain’ ingewerkt, u weet wel: ‘Nous sommes quand-même tous des Européens?’. Ook nu zit het in de set en brengt hij het met vuur en passie, iets wat Wim De Wulf altijd weer typeert. Wie hier is in de goed gevulde zaal van De Vieze Gasten weet dat. Wat ons betreft mogen nog méér mensen dat, ook buiten de theaterwereld, weten. Op www.myspace.com/wimdewulf vindt men de speelkalender: tijdens de Gentse Feesten zit Wim elke dag in de Galerie Link op de Blekersdijk, niet ver van het Baudelopark (17 tot en met 26 juli) Men tjokke allen daarhenen!

 

Antoine Légat (2 mei 2010)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s