‘Paris-Roubaix’ in Arscene met een Zwitser in de hoofdrol!

 

Paris-Roubaix’ in Arscene, Reibroekstraat 37a te Hansbeke (Nevele), met Hannelore MUYLLAERT, Philippe THURIOT & John SNAUWAERT op zondag 11 april 2010.

 

Van de Gentse Barge, waar we Geert Vandenbon zagen, ging het spoorslags én met de fiets richting Arscene, de brand-, fonkel- en nagelnieuwe muziekclub in het oude vertrouwde Hansbekistan, zoals Hansbeke al eens betiteld werd tijdens bepaalde volksmuziekstages die we hier verder niet zullen benoemen. Daar greep in de (het?) foyer  Paris-Roubaix’ plaats, een spektakel dat sport aan muziek wil toetsen, geen vanzelfsprekende combinatie overigens. De in Hansbeke verblijvende globetrotter Koen Degroote onderneemt als verwoed fietser geregeld in verre, vaak onherbergzame streken tochten die je dan via internet dagboekgewijs op de voet of beter, als een wieltjeszuiger kan volgen. Maar hij is ook verbonden aan het Museum van de Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde en had drie jaar geleden iets gelijkaardigs gezien van een groep die zich de CYCLOPHONICS noemt. Met niet al te veel succes overigens.

 

Terwijl op groot scherm de Helleklassieker zijn (109e) beslag kreeg, die zondag 11 april, speelde een trio. Dat werd dan onderbroken door de mixer van dienst, Wouter Labarque, tevens de drijvende kracht achter Arscene, om de commentaren van de VRT verslaggevers te laten horen, telkens als er zich een dramatische ontwikkeling voordeed. Het bleek voorwaar te gaan om een trio kopmannen, waaronder weliswaar één kopvrouw, alle drie in passende wieleroutfit, uitgeleend door Koen. Hannelore ‘Molteni’ Muyllaert zong klassiekers van Edith Piaf, zoals maar weinigen dat kunnen. Hannelore brengt binnen afzienbare tijd een nieuwe cd uit met Pieter Smout, gevuld met songs van niemand minder dan Boris Vian. Maar ook het Duitse kabaret, Barbara en andere chansonniers en chansonnières draagt ze in het hart (ze is ook één van de twee nieuwe zangeressen van het herboren Ishtar) Philippe Thuriot moeten aan folkfans nauwelijsk worden voorgesteld (LOD, Catherine Delasalle, Weshm, en zo veel meer, ook in de klassieke wereld) was zijnen trekzak niet vergeten en jazzman John Snauwaert had naast zijn saxen ook… een blokfluit, kinderxylofoon of zelfs een soortement kalebas mee, een ludieke zijde die ons van deze topmuzikant nog niet bekend was.

 

Geef toe, dat zijn drie Grote Namen, in hun stiel even groot als pakweg Juan Antonio Flecha, Tom Boonen en Fabian Cancellara! Vervelende koers, toch zodra de Zwitser op kousenvoeten maar met rustige vastheid zijn metgezellen zur Stelle liet, metgezellen die uitblonken in rustige vadsigheid, zo leek het wel. We hielden ons dan maar onledig met het verzinnen van superlatieven, zoals ‘de Roger Federer van de koers’, ‘de Henri Dunant van de tijdrijders’, ‘de Willem Tell van de velodrom’, wat al snel leidde tot iets moeilijker vergelijkingen als ‘de Toblerone onder de Neuhauspralines’, maar ‘de koebel onder de koekoeksklokken’ bleek toch ‘de Cancellara onder de metaforen‘. En uiteraard waren er de chansons van La Môme Piaf, de stadsmus van Parijs, zoals ‘Mon manège à moi (Tu me fais tourner la tête)’, ‘Milord’ of ‘Johnny tu n’es pas un ange’. En hoorden we daar ook niet het nog steeds leutige ‘La complainte du progrès’ van Boris Vian? Ook diens magistrale ‘Je m’aime’? Je vindt trouwens een clipje hiervan op YouTube, gezongen door Hannelore.

 

Eveneens te horen was ‘Ta peau contre ma peau’ dat vooral bekend is via de grote Serge Reggiani, maar toch ook een chanson blijkt van Vian. Op dooie momenten (en die waren er genoeg dank zij die saaie Zwitser) weerklonk dan één of ander spannend TV thema (‘Bonanza’!) of song die je op de wielerkoersen d’antan wel vaker te horen kreeg. U kent ze van op de voetbal of tijdens de koersen om de kerktoren. Volkomen ‘ongepast’ en daarom bijzonder grappig: Daar zat een sneeuwwit vogeltje! Toch enige troost temidden van het Zwitserse (v)uurwerk. We dropen enigszins ontdaan weer af, overtuigd dat de namiddag geslaagd was voor veel mensen, ondanks het Belgisch débâcle (we wisten toen nog niet dat de Belgische voetbalploeg bij de Advocaat van de duivel te rade was gegaan…) Maar zeg nu zelf, voor één keer was een Belg géén tweede… Dat is toch al een heel succes?!

 

We willen maar zeggen: niet alleen een stomme film begeleiden kan leuke resultaten opleveren. Ook het muzikaal opleuken van een stomme sportwedstrijd kan een aardige vorm van amusement opleveren, als de supporters van het ene en de liefhebbers van het andere maar een beetje openheid voor elkaar opbrengen.

 

O ja, er was ook een wedstrijd waarbij je de drie eersten van de wedstrijd moest raden. Ondanks onze alombekende expertise op sportief vlak wonnen we die niet, want het bleek dat Eddy Merckx niet meer meerijdt. Merckx was die zondag een Zwitser.

 

Twan (15 april 2010)

 

PS En toch wint Philippe Gilbert de oudste klassieker, Luik-Bastenaken-Luik (en terug)!

PPS DE PS werd geschreven in tempore non suspecto. Intussen won Gilbert al de Amstel Gold Race!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s