De Gentse Barge uitvergroot: Bruno, Geert en Derek

 

Bruno DENECKERE & Luiz MARQUEZ (zondag 04/04/10)Geert VANDENBON & Patrick VAN DEN HEEDE op de Gentse Barge (zondag 11/04)

 

In de zomer vaart ,,De Maagd van Gent’’, maar tot dan ligt ,,De Gentse Barge’’, zoals dit schip ook heet, stil in het kloppend hart van Gent, daar waar de Veldstraat begint, namelijk aan het Koophandelsplein, naast het oude Justitiepaleis. De lente is een mooi moment om er drie zondagen na mekaar statisch, gratis aperitiefconcerten. Op 4 april gaven de Gentse Gentenaar Bruno Deneckere en de Mexicaanse Gentenaar Luiz Márquez er van jetje. In dit prachtige kader -geen piraat in zicht, maar de bar is open- en met de schitterende akoestiek van deze binnenruimte, te danken aan het overvloedige houtwerk, swong het als de dinges van de Maagd.

 

AVS was daar voor opnames, maar die werden pas uitgezonden op dinsdag (het was Pasen, nietwaar!)…Overigens een vrij lange en best goed gemaakte reportage, maar, voor alle duidelijkheid, Luiz speelt géén klarinet, zoals de uitzending stelde, maar wel een soprano sax, naast harp ofte mondharmonica en allerlei precolumbiaanse fluiten (met zijn formatie Mezcal maakt Luiz ook gebruik van ocarina’s, op de juiste toonhoogte uitgeboorde reuzenschelpen, schildpaddenvellen en ander biologisch verantwoorde ,,(vaak percussie)instrumenten’’ (zie de cd ‘Shell To Sax’)

 

Natuurlijk stak Bruno van wal met ‘Captain Of My Ship’, die heerlijke metafoor, waarmee de man duidelijk maakt dat hij zijn loopbaan uitstippelt zoals hij dat zelf wenst. Toevallig doet hij dat met één van de sterkste songs die we ooit van een Petit Belge hebben mogen aanhoren. Het duo bracht een klassieke set,met nummers als ‘Dianomnd’, ‘Robin’, ‘Big Oak Tree’, ‘Nashville’ en andere nummers uit zijn laatste ‘Someday’. Daarbij ook het titelnummer en een verzoekje, ‘No Man’s Land’. Speciaal voor de tijd van het jaar schoof hij het episch-Dylaneske ‘Mary Magdalene’ in de set. Bruno schreef dit voor de soundtrack ‘Blind Man’s Son’ uit 1994, verzorgd door zijn band in de nineties, The Pink Flowers. O ja, en hij bracht ook het recente en knappe ‘Can’t Keep Myself Satisfied’.

 

Bruno zou Bruno niet zijn als er weer niet één of andere verwijzing zou zijn naar de rijke liederschat van de States, ditmaal in de vorm van ‘I Am The Man Thomas’ van het legendarische bluegrass duo The Stanley Brothers (Carter & Ralph Stanley), dat kort na WO II populair werd. Ralph kende een memorabele heropstanding met de prachtige soundtrack van ‘Brother Where Art Thou?’, sublieme film van de Coen brothers en treedt nu nog geregeld op met The Clinch Mountain Boys. Hoogtepunten waren echter de zeer vertraagde uitvoering van ‘Tell Her I’m Gone’, dat aldus van een rocker een ballad vol droefheid, kwaadheid en dreiging wordt, en ‘Mexico City’, geschreven in… Mexico City, toen Bruno en Luiz er één van hun toernees deden, een dromerige melodie en even melancholieke lyrics die aan de ribben blijven plakken. Het is ook een song waarin Bruno, zoals in ‘Captain Of My Ship’, een tip van de sluier licht: ‘I like to change what I see’ verklapt iets van deze ‘wanderlustige’ ziel. Maar vertelt u het vooral niet verder!

 

Een kleine week later, op 10 april, speelden Bruno en Luiz versterkt met Nils De Caster op viool, lap steel en mandocello, dan weer het Muzikantenhuis (Dampoortstraat) plat: de mensen bleven het zeer meezingbare ‘Only If I wanted To’ scanderen, Bruno’s lijflied en afsluiter of bisnummer van praktisch al zijn optredens.

 

Zondag 11 april, nogmaals de Barge en weer afspraak om 11u30. Geert Vandenbon kwam er zijn eerste cd ‘Landingsbaan’ voorstellen. Hierbij werd hij flink geholpen door multi-instrumentalist Patrick Van den Heede op zoemende fretless bass, twelve string gitaar, hi-hat, kick, mondharmonica, tweede stem… Vergeten we iets…? Patrick had voorheen al vaak op de Barge gespeeld, maar dan op het dek, als lid van… dixielandorkesten! We keken uit naar deze voorstelling, want Geert, absoluut geen onbekende in de muziekwereld, bracht op zijn 52e zowaar een Nederlandstalige plaat uit, out of the blue, hij die zich erop beroept geen zanger, geen componist en geen gitarist te zijn. ‘Landingsbaan’ had ons aangenaam verrast: eindelijk nog eens een chansonnier oude stijl, met liedjes waar de teksten de goedkope rijmelarij pogen te overstijgen en daar in onze ‘moeilijke’ zangtaal geregeld in slagen ook. Vooral ‘Na jou komt er niks’ had ons diep geraakt. Dat kwam nu vlug in de set, zodat we dat emotionele snel mochten opbergen.

 

De andere songs van ‘Landingsbaan’ kwamen er mooi uit, maar het publiek kent die songs nog onvoldoende om ‘mee’ te zijn. Anderzijds was dat publiek uitermate geconcentreerd en dus stil, want de mensen willen de fraaie woorden van Geert kunnen volgen en verstaan. Doordenker ‘Ijsberg’, ‘Ik blijf op Wacht’, ‘Toren van Liefde’ (dat de verwijzing bevat naar de titel van het gans liedjesprogramma ‘Vier Handen, Duizend Stenen’), de voorzichtige meezinger ‘Afrika’, ‘Teken dat ik nader kom’, een zeer geslaagd ‘De Nevel en de Nacht’ en ‘Als het Denken wordt gestopt’ kwamen wat ons betreft het best uit de nog niet gans droge verf.

 

Er waren ook covers en vertalingen. ‘‘s Nachts als het donker is’, ‘Carillon’ en ‘Laat me’ zijn hommages aan de grote voorbeelden, respectievelijk Kris De Bruyne, Boudewijn De Groot en Ramses Shaffy. Deze versies voegen weinig toe aan de toch al ‘perfecte’ originelen, maar in deze setting kan je hoe dan ook niet verrassen. Het was anderzijds zeker ook niets om zich aan te storen. Gewaagder vond Geert zelf de vertalingen: ‘Voor eeuwig jong’ is uiteraard ‘Forever Young’ dat Bob Dylan op zijn ‘Planet Waves’ zette in 1971. ‘Planet Waves’ is overigens ook de naam van de komende hommage toer aan Baawb van Derek, Bruno & Nils (u wordt dringend aangeraden daar minstens eentje van mee te maken: onverwachte versies van verrassend gekozen songs!!! En Nils doet als zanger zeker niet onder voor de twee andere erkende tenoren!)

 

Het fijnste moment kwam als tweede bis. ‘Ik wou dat ik de Wind was’, een vertaling van het zielsmooie (we schreven bijna ‘zeilsmooie’, een leuke slip of the key in deze context) ‘I Envy The Wind’ van Lucinda Williams. Tommetoch. We hadden er tranen van in de ogen, maar we hielden ons stoer, Piet Piraat nog aan toe.

 

Zondag 18 april sloot de reeks aperitiefconcerten af met Derek & Yves Meersschaert, met een try-out van de nieuwe, ook al Nederlandstalige ‘Lila Cortina’ (zie bespreking op www.folkroddels.be !) Het werd een pakkend, emotioneel geladen optreden, zelden vertoond in onze contreien.

 


Twan (17 april 2010)

 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s