NOBLUES in De Centrale-Gent (zondag 28 februari 2010): kunde, veelzijdigheid en geestdrift

 

NOBLUES in De Centrale te Gent op zondag 28 februari 2010.

 

Arnhem… Khartoum… Eindhoven… Haïfa’ zo kondigde Ad Van Meurs in De Centrale te Gent de formatie af die zich NOBlues heeft gedoopt. Op papier is het een team dat vele vragen oproept: ‘Kan dit allegaartje van een Israelische udspeler, een Soedanese slagwerker, een Nederlandse singer-songwriter en dito jazz/blues/rockcontrabassist wel werken? Tezamen met een zangeres die tegelijk ook de geluidstechnicus is?’ Niet dus… Maar, u raadt het nooit, in de praktijk blijkt NOBlues wel te functioneren.

 

En hoe! Voor ons niet helemaal een verrassing, want de prima cd’s kenden we al: van ‘Farewell Shalabiye’ (2005) over dubbelaar ‘Ya Dunya’ (2007; beide op Rounder) tot ‘Lumen’ (2009; met gastrol voor ‘onze’ Sophie Cavez; uit op CRS) In De Centrale overtuigden ze ook live, en zelfs des te meer met hun volstrekt niet te klasseren mix van muziek van zo’n beetje overal, dan wel rond een kern… Die alles behalve kernachtig is. Ze onderzoeken namelijk de schemerzone waarin folk, blues en traditioneel Arabisch mekaar raken.

 

Ze plakken er zelf de term ‘Arabicana’ op, maar dat is maar een klein stuk van het verhaal. In elk geval ontstond de formatie na een driedaagse sessie. Achter NOBlues staat namelijk het productiehuis Oost-Nederland dat zich bezighoudt met het scheppen, produceren en presenteren van culturele projecten onder het motto ‘ONusual stuff for normal people’. Die sessie wilde precies die raakpunten exploreren. Maar dat eenmalige project…explodeerde. Want de deelnemers konden het uitstekend met elkaar vinden en besloten samen verder te gaan.

 

Waarom je geboeid en met stijgende verbazing blijft kijken en luisteren naar het vier(/vijf)tal? Behalve de eindeloze variatie, vallen de gretigheid en de enorme begaafdheid van de muzikanten op. Dat slaat niet alleen op virtuositeit, maar even goed op rijpheid, weten wat je met je capaciteiten kan aanvangen, individueel, maar gewichtiger nog, in groep. Je wordt meegezogen door de onverwachte opeenvolging van stijlen die schijnbaar moeiteloos in mekaar overvloeien. Zo zet men in met het instrumentale ‘The Clock’, een melodie ‘betoverend als de danseres in de tent van de sultan’ waarin de muzikanten al meteen tonen wat ze in hun mars hebben. Ad speelt een wonderlijk stukje slide, de vrucht van veertig jaar concerteren.

 

Meteen daarop hoor je een traditionele blues, het door bassist Anne-Maarten Van Heuvelen gezongen ‘Ramblin’ On My Mind’, maar dan wel van antwoord gediend door de Arabische interventies van Haytham Safia. Daar volgt een supersnel Balkanesk stuk op met ud van Safia en de dobro van Ad Van Meurs in de hoofdrol.  Longa Shahnaaz’ heet dat stuk en dat lijkt zo weggelopen uit een prent van Emir Kusturica. wordt gevolgd door ‘Sawt (The Voice)’ een Latijns-Amerikaanse uitstap, maar dan met een heerlijke ud solo, afkomstig van ‘Lumen’, waar plots de stem van Ankie Keultjes die van Ad beantwoordt…Maar ze is niet te zien, want ze zingt van achter de mengtafel. Ze is ook producer van ‘Lumen’ en speelt er keyboards op. Een paar keer komt ze zelfs tijdens een optreden het podium op. Ze is de partner van Ad en heeft haar uitgesproken inbreng op Ads singer-songwriting platen.

 

Veelzijdigheid is het trefwoord in NOBlues. De ‘natuurlijke leider’ en ‘presentator’ is Ad Van Meurs (Eindhoven) die, na een hele loopbaan in en met diverse bands, vanaf 1988 als ‘The Watchman’ (zowel groep als solo) naam maakte in het wereldje van singer-songwriters omwille van zijn songs en zijn gitaarspel. In een rechtvaardiger wereld waren een aantal van zijn cd’s (‘Elsewhere Bound’ met The Very Girls, ‘Carnival Of Circumstance’, ‘High Acres’) nu gemeengoed (www.advanmeurs.nl ) Ad is in een massa projecten betrokken.

 

Blikvanger is uiteraard de in Kafr Yasif (Galilea) in 1980 geboren Haytham Safia, die zich in Jeruzalem bekwaamde in het bespelen van de ud (of u’d zoals hij zelf liever schrijft) en de studie van het Arabisch klassiek. Maar hij is ook thuis in de westerse klassiek muziek (nog steeds, zij het minder dan vroeger, een zeldzame combinatie. Maar hij is ook thuis in de Perzische muziek (niet onverwacht als udspeler), Balkanmuziek en jazz. Hij heeft een eigen kwartet. Zijn soloplaat ‘U’d’ tont zijn traditionele kant ten voeten uit en geeft elementaire musicologische uitleg (www.haythamsafia.com )

 

Contrabassist Anne-Maarten ‘Hills’ Van Heuvelen is van Arnhem, maar woonde en werkte in New-York vooraleer in het thuisland blues rock en oude stijl blues te gaan spelen in diverse bands. Maar hij speelde in de loop van de jaren ook punk, reggae, jazz… Ook hij heeft een eigen plaat gemaakt met vrienden onder de toepasselijke naam Hills en met als titel ‘Friday 17th’ (www.hills-music.com) Slagwerker Osama Maleegi komt uit Khartoum, hoofdstad van Soedan, waar Witte en Blauwe Nijl samenstromen. Geen detail want dat hóór je als het ware. Hij blijft altijd op de achtergrond maar is de ritmisch alles bepalende factor in NOBlues. Hij bespeelt o.a. de djembé en de bongo’s.

 

Een grondiger bespreking van het concert laten we achterwege: het is ook al even gepasseerd. En je moet het nu eenmaal meemaken om te begrijpen waardoor bij voorbeeld de geestdrift van het publiek van De Centrale te verklaren is. Helaas treedt NOBlues nog veel te zelden op in ons land, wegens onbekend. In Nederland zit dat intussen gans anders. Tijd om daar ook in Vlaanderen iets aan te doen.

 

Antoine Légat (31 maart 2010)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s