Maxime Le Forestier en ‘Les jours meilleurs’: ‘We lieten steevast onze tranen de vrije loop’

THOSE WERE THE DAYSLes jours meilleurs van Maxime Le Forestier.

 

Af en toe stoot je op een onbewaakt moment op oude vrienden, zowel van de menselijke soort (zopas nog een vriend die even kwam overgewaaid vanuit Mumbai!) als de vinylplaten (of andere geluidsdragers) waarop welmenende mensen een zoetgevooisde boodschap voor je achterlieten. Ooit droeg je ze in het hart, maar op deze planeet gaat ieder uiteindelijk zijn eigen gang en zo gebeurt het wel eens dat je die boezemvriend helemaal uit het oog verliest. Vergeten is ie nooit, maar je denkt er gewoon niet meer aan: zoveel nieuwe indrukken en gebeurtenissen razen dagelijks aan je voorbij.

 

Recent hadden we kort op elkaar twéé zo’n hernieuwde kennismakingen. De eerste betreft Les jours meilleurs van de al lang meedraaiende Franse bard (met Engelse vader en Franse moeder die in de UK gewoond heeft) Bruno Le Forestier, beter bekend als Maxime Le Forestier. Die kennen we al eeuwen: we hebben zelfs nog zijn eerste LP Mon frère met de hit San Francisco. Dat is niet verwonderlijk vanuit onze interesse voor het Frans chanson, gevolg van het feit dat mijn vader me in de jaren vijftig onderdompelde in het genre: Edith Piaf, Tohama, Lucienne Boyer, Line Renaud, Yves Montand, Fernandel, Boris Vian, Mouloudji, het waren huishoudnamen. Ook later bleef mijn vader de interesse houden in de Franse muziek zonder al te veel onderscheid te maken tussen pakweg Bourvil, Yvette Horner, Jacques Dutronc, Michel Delpech, Julien Clerc, Lio, Serge Reggiani, Serge Gainsbourg, Georges Moustaki, Claude Nougaro, Leo Ferré of Jacques Brel (Georges Brassens kwam in het stuk vreemd genoeg nooit voor: die heb ik later moeten ‘inhalen’… Brassens wordt door Le Forestier trouwens enorm bewonderd en hij heeft meerdere platen gemaakt met versies van zijn chansons)

 

Toen ik in de eighties slechts sporadisch thuis langs kon komen, kocht mijn vader nog altijd platen: hij keek dan in Humo om te zien wat hot was en zo kreeg ik Nothing Like The Sun van Sting, Body And Soul van Joe Jackson of Punch The Clock van Elvis Costello op mijn bord. Zeer toffe manier om je ouders een bezoekje te brengen! Pa bleef in de Franse platen snuisteren (en in andere niet rock georiënteerde genres) en op zekere dag zag ik Les Jours Meilleurs liggen, gevonden in een uitverkoopbak. Dat moet ergens kort na 1983 geweest zijn, want in dat jaar is die plaat verschenen. Kort voor ik weer vertrok legde ik ze ‘eventjes’ op. Coup de foudre! Ik lag gewoon plat… De titelsong heb ik toen een aantal malen na mekaar gespeeld en de plaat dan ook maar meegenomen (met ouderlijke toelating)

 

Hoewel ik ook genoot van de rest van de plaat, was het telkens weer het titelnummer dat de aandacht zoog: tot op heden blijf ik dit één van de wonderlijkste songteksten vinden die ooit in welke ons bekende taal dan ook geschreven werden. Le Forestier slaagt erin om in één lied thema’s bijeen te brengen als het failliet van de flower power, het exotisme van verre reizen, Bob Dylan, John Lennon, de waanzin van de koude oorlog en de atoombom, het schuldgevoel en het spijt over wat nooit was of nooit meer zal zijn, mijmeringen over het ouder worden en vooral de liefde (drie fantastische strofen!), plus diepe filosofische overpeinzingen die net voor je ze kan vasthouden je weer ontvlieden. Er zit allicht nog méér in, het gevolg van meticuleuze woordkeuze: met één woord roept MLF een hele film op (let op bvb. op ‘sardines alignées dans d’huile de moteur’: je hebt niet meer nodig om je al te verplaatsen naar al die vele havensteden die op je wachten!) Maar met de opgesomde themata zit je al gebeiteld. En toch is dit één verhaallijn, één boodschap. En dan die langoureuze muziek, voortdrijvend op een handvol aangehouden akkoorden, muziek die je in volle vervoering naar verre einders, heu, vervoert. We lieten, rrotrromantici die we zijn (maar geen ouwe hippies!), steevast onze tranen de vrije loop.

 

Maar vergeten al die jaren…Tot we Deze Jongen hoorden, de nieuwe cd van Gerard Van Maasakkers en de Vaste Mannen, en daar een recensie over schreven. Gerard brengt Van hier of van daar, een hertaling van het fraaie Né quelque part (uit 1988) Toen gingen we nog eens kijken op het net en botsten we weerom op Les jours meilleurs. Het bleek dat die plaat in 1983 keihard geflopt was, al bracht ze één heel grote hit voort, het inderdaad beklijvende La Salle des pas perdus. Het publiek had het blijkbaar moeilijk met de ongewone teksten en met de synthesizers die de tot dan vrij traditionele Le Forestier plots inbracht. Deze collectieve afwijzing lijkt tegenwoordig ridicuul, gezien de steile kwaliteit van die plaat, maar zo lagen de kaarten nu eenmaal op dat moment…Het overkwam wel méér genieën, nietwaar Nick Drake?

 

Maar loontje kwam om zijn boontje: stilaan begon de song door te dringen in de geesten van de Fransozen, in die mate zelfs dat Les jours meilleurs gemeengoed werd. Le Forestier bracht het in in het Sol En Si project (Solidarité Enfants Sida), waar diverse zangstemmen als Zazie, Michel Jonasz, Catherine Lara, Cheb Mami hun beste beentje voorzetten voor het goede doel (zeker eens opzoeken) Op YouTube vind je een briljante live uitvoering, met publiek opgenomen in de Studios Davout in Parijs op 30 maart 2002 (het hele concert is verkrijgbaar op Plutôt guitare, als enkele cd met 18 songs of dubbele met 28; wij zouden, op basis van YouTube, geneigd zijn te gaan voor de DVD met dezelfde titel) Maxime wordt er bijgestaan door drie Franse topgitaristen, één elektrische en twee akoestische, die de laatste twee minuten de sterren van de hemel soleren. Er bestaat ook een zeer mooie versie van Les jours meilleurs, waar Maxime de gast is van die andere grote troubadour van één generatie later, Francis Cabrel. De oude LP Les jours meilleurs lijkt ons alleen nog verkrijgbaar in een drie cd box, maar wij koesteren onze ouwe LP.

 

‘On voulait juste des jours meilleurs…’

 

www.youtube.com

 

Antoine Légat (23 maart 2010)

Merci, pa.

 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s