Waar we dezer dagen naar luisteren (deel I): Karim Baggili, Matt The Electrician, Admiral Freebee, Está Loco

 

In deze hopelijk geregelde, als het kan maandelijkse rubriek (voor zover onze toekomst in haar geheel niet onzeker is) brengen we een antwoord op een vraag die vanzelfsprekend de hele planeet in de ban houdt: ,,Waar luistert een freak als Antoine op dit ogenblik zoal naar?’’ Daarom richten we de schijnwerper op een aantal schijfjes die de laatste maanden, maar vooral weken en dagen onze laser opvallend veel aandoen. We vinden namelijk dat we die hooggestemde esthetische ervaringen of doordeweekse momenten van Spaß en oele, annex saudade en Weltschmerz niet voor onszelf mogen houden. Alles (=alle muziek) kan in deze rubriek, maar commentaar is per definitie kort, trouwens een hele opgave voor deze woordenkramer! Soms hebben we het plaatje al eerder uitgebreid mishandeld, soms volgt er nog een langere bespreking. Maar hiervoor sparen we wel het beste werk op. Een volg- of rangorde moet u er niet in zoeken: ’t is geen hitparade. Vaak zal het gaan omminder bekende platen, maar we durven er gerust een millionseller tussen plaatsen, als dat terecht is: onze laser maakt geen onderscheid. Als iemand eens gaat luisteren

 

 *Lea & Kash (KARIM BAGGILI): aan Karim Baggili wijdden we al zo vaak artikels dat we voor een keertje liever de woorden weergeven die zijn platenbaas Michel Van Achter (Home Records) ons zopas toestuurde en toestond te citeren in parafraserende hertaling: ,,Karim is een verbazingwekkende muzikant omwille van de rijkdom van zijn universum en zijn instrumentbeheersing, maar ook een verbazingwekkende mens omwille van zijn eenvoud en vriendelijkheid. Ik denk dat het precies het geheel van die parameters is die zijn muziek maken tot wat ze is: helder en lichtend, hartelijk en warm, complex, maar zonder loze virtuositeit, virtuositeit enkel ten dienste van wat hij wil vertellen.’’ (,,Karim est étonnant en tant que musicien pour la richesse de son univers et sa maîtrise des instruments mais aussi en tant qu’homme pour sa simplicité et gentillesse et je crois que c’est l’ensemble des paramètres qui font de sa musique ce qu’elle est : lumineuse, chaleureuse et complexe… sans virtuosité gratuite, seulement des éléments qui viennent servir un propos.’’) We konden het niet schooner zeggen! Prachtig artikel/interview trouwens van Benjamin Tollen in De Standaard van 17 maart!

Noot: Karim had meegewerkt aan Traduzca, het opmerkelijke debuut van zangeres met Spaanse roots Karoline de la Serna. Nu is ze één van de klassenbakken in het sextet op Lea & Kash en drukt meteen haar stempel op het totaalgeluid.

 

*Animal Boy (MATT THE ELECTRICIAN): hier mogen we niet zonder fierheid onze eigen review florilegiën: ,,We weten niet hoe ‘Animal Boy’ zich verhoudt tegenover zijn vorige vijf platen, maar het was verdraaid goed om via dit prachtige plaatje kennis te maken met Matt Sever, in Austin, Texas, aldaar bekend als baardmans Matt The Electrician…. Matt en zijn luitenant/secondant Mark Addison verdelen de meeste instrumenten onder mekaar, en dat is niet weinig: zelden zo’n collectie bijeengezien, tot banjolele, rietorgel, speelgoedpiano, braadpannen (SOS Matt!), mondharp, mellotron en allerlei slagwerk en blaasinstrumenten toe… De verhaaltjes die Matt opdist, haalt hij uit zijn directe omgeving. Hij kiest daarbij voor heel ongewone situaties of precies de meeste gewone maar filtert ze, jakkert ze doorheen zijn prettig gestoord brein… Wat dit is? Americana singer-songwriting, ongetwijfeld, maar dan wel ver van een heel uitgepuurde soort. Ginder noemen ze het ‘folk’. Een tot het einde toe hartverwarmende plaat die je niet moe wordt, een feel good plaat, maar dan wel één om de juiste redenen. En dat van een electricien… Er zijn geen zekeringen meer in het leven!’’

 

*The Honey & The Knife (ADMIRAL FREEBEE): Tom Van Laere heeft onze reclame uiteraard niet echt nodig, maar het moet ons van het hart dat hij ons telkens weer aangenaam verrast. Tegenstanders van zijn werk moeten hier toch wel even naar luisteren. Zijn songs bezitten een rare kwaliteit: je hebt ze al ergens gehoord, soms wordt het zelfs een soortement pastiche van een stijl of muzikant, maar toch werkt het, heb je nergens het gevoel van plagiaat (bvb. de Bee Gees in ‘Always On The Run’ en de Rolling Stones in ‘Fools Like Us’) Integendeel, er staan toch weer een handvol blijvers met voor ons als akmè ‘’Look At What Love Has Done

 

*Enamorado Anónimo (ESTÁ LOCO): na tien jaar kwam Rembert De Smet met zijn trouwe ploeg dan toch nog aan een derde cd toe. Al is lang over iets nadenken niet altijd garantie van succes, in dit geval heeft het een meesterstuk opgeleverd. De basis blijft flamenco, maar Rembert heeft er, wars van alle purisme, van alle soorten zuiderse, lees Latijnse muziekjes in geschoven, een hoogst aanstekelijke mix, hombre nog aan toe. In die stomende paëlla is er dan nog plaats voor humorvolle (‘Azul de ti’), scherp geobserveerde (de titelsong over stalking), soms zelfs literaire teksten (‘Mimi La Modelo’ van Manuel Machado) Voor een niet Spanjool een grote prestatie na 22 jaar dartelen met flamenco. En dat het live werkt bewees hun flamboyante concert op zaterdag 13 maart in De Centrale (waar de band het allereerste optreden gaf) n.a.v. 15 jaar werking (Rembert: ,,We hebben er hard voor gerepeteerd’’)

 

(wordt vervolgd)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s