Martin SIMPSON & Danny THOMPSON in ‘t EY te Belsele op zondag 7 maart 2010.

 

Martin SIMPSON & Danny THOMPSON in ‘t EY te Belsele op zondag 7 maart 2010.

 

Over het eerste deel kunnen we niets kwijt, omdat we rijkelijk te laat op de plaats delict aankwamen, met dank aan de NMBS. Men zei me dat het goed was, en dat zal wel, want welk een schoon duo stond er niet op het kleine podium van ’t Ey, kleine,maar eyvolle folkclub in het al even kleine Belsele, tussen de torens van Lokeren en Sint-Niklaas, om een bekend Belgisch zanger te parafraseren. ’t Ey was trouwens gevuld met de fine fleur van de folk singer-songwriter fangilde, als dat niet te zwaar op de hand ligt.

Martin Simpson is al meer dan drie decennia een begrip in de folkwereld…en daarbuiten. Hij wordt beschouwd als één van ’s werelds beste akoestisch gitaristen. Zijn slidewerk laat hem toe ook in de blues rond te dwalen. Maar die vingervlugheid staat in dienst van het vertolken van eigen werk, andermans songs en traditioneel, bij voorkeur heel oud materiaal, en ten dienste van een lange reeks samenwerkingsverbanden, waar de nieuwsgierige lezer de voornaamste van kan terugvinden op www.martinsimpson.com .

Net als Iain Matthews (op 13 juni met Egbert Derix hier in ’t Ey!) vertoefde hij lang in de States (zo’n vijftien jaar), wat zijn kijk op zijn leven en muzikantschap zwaar heeft beïnvloed. Het mag geen wonder heten dat hij citeerde uit zijn laatste cd ‘True Stories’, denkelijk zijn elfde onder eigen naam (zie nummers 3, 9, 11, 15) Simpson is bovendien een rasverteller die à la Tom Russell zijn songs precies de intro geeft die hen in de juiste context plaatst, zodat je ze van de eerste keer ‘beet’ hebt.

Zijn eigen songs zijn uitermate doordacht, zoals ‘Never Any Good’, waarin hij zijn vader met de grond gelijk maakt maar tegelijk een enorme tederheid opbrengt jegens de man die hem het leven schonk. Dat lijkt eventjes vreemd, maar hoe levensecht is dit niet? Hoeveel menselijke relaties blazen niet gelijk warm en koud? Het verhaal dat vast hangt aan ‘Love Never Dies’ is ook al iets dat iedereen wel eens meemaakt: de kortstondige ontmoeting in the middle of nowhere (Little Rock, Arkansas dus…) met een total stranger met wie je al snel een hechte band ontwikkelt, omdat je op mekaars golflengte raakt. Na die ene ontmoeting is er geen meer. Het vervult een mens met een vreemde weemoed.

Weemoed is wat die tweede set kenmerkte, saudade bijna, zoals in Randy Newmans ‘Louisiana 1927. Martin woonde lang in Louisiana (hijzelf zegt ‘Lewsjana’), meerbepaald in New Orleans. De ramp van 1927, haast zo erg als Katrina, is voor hem geen abstractie, maar iets dat je aan den lijve ondervindt. Dat zindert door in deze fel vertraagde uitvoering van de bedenkingen die Newman ophangt aan het bezoek van president Coolidge aan the city beneath the sea… Martin zingt zo’n song niet, hij interpreteert. Het verhaaltje tussendoor, over zijn dochtertje Molly van vierenhalf dat vaders vreemde manier van stemmen nabootst, relativeert dan weer.

Ongelofelijk hoeveel grote namen de revue passeren: Martin Taylor (wiens zoon Stewart op 21 jaar zelfmoord pleegde; de song die hij schreef maar niet kon afwerken, droeg hij over aan Martin met de vraag de ontbrekende verzen aan te vullen: ‘One Day’ was dan ook een regelrecht goose bumps moment), Leadbelly wiens ‘Duncan And Brady’ Martin leerde toen hij acht was…Hoewel hij toen eerder Big Bill Broonzy wilde zijn (*) Doe daar nog een prachtige gospel als bisnummer bij, zodat bij velen John B. Spencer nu ook op de landkaart staat, en zo koppelde Martin het hoogst aangename aan het leerrijke.

Wat namen betreft! Daarvoor moet je bij Danny Thompson zijn, contrabassist, maar ook multi-instrumentalist, componist, producer, stichtend lid van invloedrijke folk band Pentangle, solo artiest (met vier cd’s), ruggensteun en toeverlaat sinds een halve eeuw, en wat al meer, en dat van, bij en voor een heel leger artiesten van de hoogste stand, doch altijd van op de achterlijn, in alle bescheidenheid, als het kan buiten de spotlights. Danny had zijn aloude ‘Victoria’ (1865) op stal gelaten (ze ziet af van het reizen, poor thing!) en speelde op de moderne ‘Alfie’, waarmee hij normaliter zijn buitenlandse tours afwerkt. Voor een gewone blik op zijn palmares heb je uren nodig, maar wat dacht u van: Richard Thompson, Tim Buckley, John Martyn, Nick Drake, maar ook Marianne Faithfull, Peter Gabriel, Davey Graham, Loreena McKennit, het Songhai project, The Incredible String Band, David Sylvian, Kathryn Tickell, Loudon Wainwright III, enzovoort en zo verder, tot T-Rex, Talk Talk en Cliff Richard toe!

Ook nu cijferde Danny zich helemaal weg voor de solist, maar niettemin drukte hij zijn heel eigen stempel op de sound. Zijn korte dialogen met Simpson waren hilarisch. Prachtnamiddag. De treinen brachten ons wel snel en behouden weer. Da’s ook al iets!

See you next time…in full, Martin & Danny!

 

Antoine Légat (11 maart 2010)

 

PS Met uitermate veel dank aan Filip Dejongh voor de eerste playlist, die we dan gemakkelijk konden verfijnen!

 

First Set: 1/ Lakes Of Champlain (traditional) 2/ Come Down Jehovah (Chris Wood) 3/ Kielder Schottische (instrumentaal) 4/ Kit’s Tune / When A Knight Won His Spurs 5/ Spencer The Rover (John Martyn) 6/ Batchelor’s Hall (Dick Cornette) 7/ Strange Affair (Richard Thompson) 8/ The Granemore Hare (traditional) 

 Second Set: 9/ Home Again (cd ‘True Stories‘) 10/ Louisiana 1927 (Randy Newman) 11/ One Day (Martin Taylor) 12/ Morning Blues (traditional) 13/ Love Never Dies (over een onverwachte ontmoeting met de gitarist van de ginds en indertijd immens populaire C&W band Hank Thompson’s Brazos Valley Boys) 14/ Never Any Good (over zijn pa, die hem kreeg als 54-jarige) 15/ Greystones (instrumentaal) / Killing The Blues (Roly Saly) 16/ Duncan and Brady (Leadbelly)

Encore: Only Then Will Your House Be Blessed (John B. Spencer)

 

(*) en niet Big Bill BRUNSEY zoals de vertaler van dienst in de uitzending op Canvas van ‘Classic Albums. The Making Of ‘The Doors’’ presteerde, een week geleden, op donderdag vier maart, overigens een prachtig vervolg op de reeks over de blues van Martin Scorcese en anderen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s