KADRIL en ‘That’s All Folk’ in CC Gildhof Tielt 05/03/10

 

Filmmuziekprogramma ‘That’s All Folk’ door een versterkt KADRIL in CC Gildhof te Tielt op vrijdag 5 maart 2010.

 

Uiteindelijk zijn we er dan toch nog geraakt: in CC Gildhof te Tielt zagen we op vrijdag 5 maart de op drie na laatste uitvoering van ‘That’s All Folk’, programma met filmmuziek, als het effe kan met een folkconnotatie, samengesteld voor het Filmfestival van Gent 2008, op aansporen van Marianne Ponnet. We hadden al de ‘Mariage’ toer gemist. Door het vertrek van Marike Boussemaere heeft dat niet lang gelopen: amper drie jaar!. En dat noemt zich ‘trouwe Kadril fans’!

Er is voor 2011 een herneming van ‘That’s All Folk’ beloofd, maar of dit met hetzelfde of een (enigszins) ander programma is, is niet duidelijk. Voor ons hoeft het geen andere invulling te krijgen: we gaan zo al opnieuw kijken. Voor ons hoeven ook de filmbeelden niet weggelaten te worden. Sommige mensen vinden het een afleiding van de muziek en van wat er zich op toneel afspeelt.

Voor een bespreking is het rijkelijk laat. U kan op de site van Kadril overigens alles weervinden: alle tweehonderd drieënnegentig muzikanten van Kadril, die zich op het podium verdringen tussen de horden instrumenten, de speciale medewerkers aan deze toer, uiteraard iets meer uitgediept, het uitgelezen repertoire en de films waaruit ze komen.

Maar we zitten niet in het pikdonker achteraf volstrekt onleesbare nota’s neer te pennen (onze kennis van Egyptische hiërogliefen en van Damaskenerschrift komt goed van pas) om ze helemaal ongebruikt te laten. Dus toch deze opmerkingen.

Karla Verlie en David  Donegan, alias Diathi (zeg: Da’chi) Rua kwijten zich op meer dan verdienstelijke wijze van hun zangtaak. Karla excelleert onder anderen in ‘La Bruja’, ‘De Heks’ uit de prent over Frida Kahlo (‘Mijn moment de gloire!’) Daithi zingt hét kippenvelmoment van de hele (en lange) avond, namelijk ‘The Long Road’ uit ‘Dead Man Walking’: de schitterende zang wordt in dit geval ondersteund door de pakkende beelden van de terechtstelling. Deze jongen was daar even niet goed van. En ‘Falling Slowly’ van The Frames, gebruikt voor ‘Once’, is gewoonweg één van onze meest geliefde songs aller tijden van één van onze meest geliefde bands aller tijden. Daithi blonk ook uit in ‘The Long Journey Home’ van Elvis Costello & The Chieftains. Als Ier is hij met die problematiek van de emigratie naar de States per definitie betrokken, al is het indirect.

Er is nog een grote zangprestatie, voor ons de verrassing van de avond. Harlind Libbrecht liet even mandoline en dulcimer voor wat ze waren en bleek eigenaar van een fraaie en toonvaste stem. Karla en Harlind brengen samen ‘Flores del Alma’ uit ‘Tango’ (Carlos Saura) en hoe ze erin slagen die Spaanse spraakwaterval zonder struikelen of aarzelen te brengen, is ons een raadsel.

Natuurlijk heb je dan zo’n band achter je en dan spreekt de trouwe fan in ons. Dat het eerste deel uit eerder kalme stukken bestond, vond een enkeling van het goeie te veel, maar wij ontdekten haast een ‘nieuwe’ Kadril (hoewel… Denk eens aan hun schitterende vertolking indertijd van bvb. ‘I Still Dream’ van Richard Thompson…), vaak ondersteund door de uitstekende strijkers (Gisela Cammaert viool, Marijn Thissen, altviool, Hélène Viratelle, cello) en de harpiste Emma Coopman.  Tom Waits’ ‘Innocent When You Dream’ (met Peter Libbrecht op de Strohviool), The Chieftains’ ‘Women Of Ireland’ (uit ‘Barry Lyndon’), het thema van ‘Local Hero’ (Mark Knopfler), allemaal even geslaagd.

Als het up tempo gaat, dan is Kadril inderdaad altijd op zijn best: ‘Black Cat White Cat’ kwam eruit gespat, volledig in de geest van het origineel uit de gelijknamige prent van Emir Kusturica. Overigens complimenten voor wie zo’n meute in balans moet brengen en versterken (er zijn voor minder medailles uitgereikt): vooral het eerste deel kwam er zeer goed uit.

Ook de ‘bijverdienste’ van Kadril, Trommelfluit (zie www.trommelfluit.org), ontbrak niet met een al te korte demonstratie van cijfers en trom, in ‘British Grenadiers’ uit ‘Barry Lyndon’ van Stanley Kubrick.

Applaus tevens voor de keuze: songs als ‘Grey In LA’ (Loudon Wainwright III), I’m A Good Old Rebel (uit ‘The Long Riders’ van Ry Cooder) en  Piensa en mi’ (uit ‘Tacones Lejanos’ van Pedro Almodovar) wijzen op een goeie muziek- en filmkennis.

Dat Bob Dylan niet ontbrak met ‘It Ain’t Me Babe’ en met het meezingmoment in de bissen ‘Knocking On Heaven’s Door’ is een vaststelling die we bij vier op de vijf concerten moeten maken. Zou er dan toch iets speciaals zijn aan de kleine uit Duluth, Minnesota?!

Ander meezingmoment, aan het eind van het eerste deel, van en voor iemand die dat dubbel en dik verdient: ‘Ik wil deze nacht in de straten verdwalen’. Hard meegebruld in twee landstalen, maar… Even heb ik de Wannes heel hard gemist.

 

Antoine Légat (9 maart 2010)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s