Nele Van den Broeck en Blackie & The Oohoos in halve finale van Humo’s Rock Rally 2010!

 

Humo’s Rock Rally 2010, ongetwijfeld en veruit de invloedrijkste wedstrijd van die aard in Vlaanderen, is aan de halve finales toe. We kennen slechts weinige van de formaties die in de halve finales aantreden, maar van twee daarvan wisten we dat een halve finaleplaats absoluut niet onbereikbaar zou zijn. Het gaat om de twee laatste winnaars van de Jong Muziek wedstrijd, sinds jaar en dag gekoppeld aan TAZ (Theater Aan Zee), theaterfestival gekoppeld aan Oostende dat eind juli-begin augustus plaatsgrijpt en iets meer dan een week duurt (het begint in het weekend van Sfinks en eindigt de zaterdag van Dranouter Folk) Die twee zijn Nele Van den Broeck (2008) en Blackie & The Oohoos (2009) We gaan hier niet speculeren over ‘winstkansen’ want als jurylid van Jong Muziek (2004-2008), verder zonder ‘aandelen’ in JM of TAZ, weten we maar al te goed hoeveel factoren een rol kunnen spelen (tot en met de vorm van de dag en technische jinx! De jury ziet daar wel doorheen, maar toch, ’t zijn maar mensen, hé!) en hoe onvoorspelbaar zo’n competitie is (vooraf toch: eens de deelnemers de revue gepasseerd zijn, tekent zich doorgaans een duidelijke lijn af!) Er zijn twee aspecten veel belangrijker dan ‘winnen/verliezen’ en dat is dan geen cliché: meedoen is leerrijk voor de groep(sleden) en meedoen is ook leerrijk voor allen die met die muziek begaan zijn, van business over pers tot publiek en medestanders.

 

Zoals de meeste wedstrijden kent Jong Muziek een preselectie, maar het grote verschil is dat de keuzeheer (tot hiertoe altijd een heer én een vakman) meer doet dan een demo beluisteren en een summiere bio vluchtig doorlopen. Er wordt bekeken, geluisterd, gewikt en gewogen volgens de krachtlijnen die hijzelf vrij bepaalt, maar waar TAZ kan achter staan, die beantwoorden aan de open filosofie van het festival. En in tegenstelling tot de meeste wedstrijden is het geen rock rally. Niet alleen bestaat die al, maar bovendien wordt er zo breed mogelijk gezocht in het aanwezige talent van Vlaanderen (en Nederland): naast een rockband kan dus een zangeres met strijkkwartet, een klassiek gitaargezelschap, een kabaretact, een rockopera, een death metal band…Alles kan! Ik zag nog geen Tibetaanse toonschalen, Mongoolse tuvazangers of Martiaanse ultrasone bacteriën, maar als ze beantwoorden aan de gestelde normen, dan kan het zeker.

 

Men mag ook niet vergeten dat er in het begin vooral in de Studio Herman Teirlinck werd ‘gerekruteerd’, dus in de wereld van steng geselecteerde en opgeleide acteurs en kleinkunstenaars, die gelukkig met een open geest allerlei creatieve opties uitproberen. Da’s niet zelden muziek.

 

Dergelijke manier van ‘ronselen’ maakt dat wie deelneemt automatisch een ‘laureaat’ is zoals de finalisten van de Koningin Elisabethwedstrijd piano, viool of zang dat zijn. Die (meestal erg jonge) mensen krijgen de kans om zich te profileren, telkens in een andere omgeving met dezelfde act of een andere of aangepaste. Bij voorbeeld speelt de artiest solo of met kleine bezetting en akoestisch in Fort Napoleon, en met uitgebreide(re) band elektrisch in Club Terminus, de twee locaties die nu standaard zijn in de competitie.

 

Diverse laureaten hebben goed geboerd: we denken aan Roy Aernouts & Noppes, Mira Bertels en Wannes Cappelle & Het Zesde Metaal. Het zijn drie acts die elders ‘doorbraken’ maar soms pas jaren nadat ze op TAZ zaten. Niet alleen zijn laureaten per definitie mensen met groeipotentieel, maar bovendien is TAZ Oostende, en niet Brussel of Antwerpen. In het binnenland ‘ontdekken’ ze daar lokaal talent altijd met een heel stuk vertraging (zelfs met het eigen talent is dat soms het geval… Lijst verkrijgbaar op simpel verzoek) Maar ik ga daar niet verder op in: ik hoor mezelf al enkele jaren zagen en klagen, zonder dat er iets verandert aan die houding.

 

Er zijn ook winnaars die maar niet uit de startblokken raken, maar dat is dan gewoon eigen ‘schuld’, stellen we vast. Het talent is er, maar heel vaak is de focus er niet: er was zelfs eens een winnaar ‘per ongeluk’, die eigenlijk alleen maar acteur wilde worden. Zonde van dat talent, maar da’s eigen verantwoordelijkheid. Ook onder de niet winnaars zaten er jongens en meisjes die intussen naam hebben gemaakt of daar volop mee bezig zijn. Dat is niet per se ‘dank zij de wedstrijd’: die was slechts één van de katalysatoren, soms cruciaal, soms nauwelijks van belang, in het groeiproces van deze jongelieden. Ik noem er maar enkele: Dez Mona, Riet Muylaert (Jackobond), Hannelore Bedert, Maarten Hoekzema Westra, Bram Vanparys (The Bony King Of Nowhere), Trixie Whitley, Liesa Van de Aa (Louisa’s Daughter) De lijst is lange niet compleet, maar zal ik in de volgende dagen wel aanvullen. En er zijn een aantal mensen, vooral uit de recente edities, die eerstdaags wel komen bovendrijven…We kennen ze wel, maar laten ze hier wijselijk onvermeld. Of nee, toch twee tips: Mary’s Bleeding Heart (de nieuwe naam van Sara De Smedt & De Schapen zijn verdronken), die moet je in het oog houden! Ook het duo Wolf is goed bezig, in samenwerking met Antwerps stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen (zie ons Haïtibenefietverslag!)

 

Met Nele Van den Broeck en Blackie & The Oohoos komt het, buiten de Rock Rally dan, wel goed, daar zijn we rotsvast van overtuigd. Zie ons stuk over Blackie en Dez Mona op www.folkroddels.be. En onze persoonlijke verslagen van Jong Muziek op deze blog. Voorts wensen we aan alle twintig finalisten het beste toe. We zullen ze allen met graagte aan het werk zien (grondige kennismaking kan via de site van Humo!) en blij zijn om het moois dat Vlaanderen nu weer zal oogsten.

 

Alleen nog vermelden dat ook de runner-up van 2009 (niet officieel de runner-up, want enkel de winnaar werd ‘geklasseerd’, maar ze waren gewaagd aan Blackie!) teken van leven heeft gegeven, nl. Mary & Me. De groep van elke andreas b. heeft eindelijk zijn cd rond gekregen met het werk dat ze vorig jaar in Oostende aanboden. We beloven een dieper gravend verslag maar kunnen nu al stellen dat ‘Songs For Johnny’ een groeiplaat is, die bij elke beluistering beter in de plooi valt. Er staan supersongs op, zoals ‘Human No More’, waarin elke vocaal schittert. Maar zoals gezegd: we komen erop terug!

 

Antoine Légat (24 02 10) 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s