Karel De Gucht en Wolf & Peter blijven bij in de Haïtibenefiet in Club Terminus Oostende op 7/2.

 

Culturele Benefiet Haïti in Club Terminus te Oostende op 7 februari 2009.

 

Drie Oostendse culturele partners Mu.ZEE, Vrijstaat O. en TAZ (Theater Aan Zee) sloegen samen met Unicef en JCI (Junior Chamber International) de handen in elkaar voor een heuse culturele benefiet voor Haïti. Op zondag 7 februari vanaf 14.30 uur  tot middernacht kon je in Club Terminus (het oude Stationsbuffet, linkervleugel stationsgebouw) terecht voor acht live optredens en performances afgewisseld door een film, gastsprekers en een veiling van enkele ‘kunstwerken’. De opbrengst was (is) integraal bestemd voor Haïti. Eén week later blijken de doelstellingen grotendeels bereikt, maar dat zal wel via andere kanalen afgekondigd worden.

 

Nog net op tijd om de laatste nummers van het Orchestre du Mouvement Perpetuel (OMP), Brussels éénmansproject (eerst waren ze met twee nu is het Peter met elektronische vrienden) van in oorsprong Oostendenaar Peter Bultink, op te vangen. Het klonk ons nog even spannend en gedreven als anderhalf jaar geleden toen het OMP een memorabel concert gaf op TAZ2008 in ditzelfde Club Terminus. Daarna was het de beurt aan Derek (ak. gitaar, zang), geassisteerd door Bruno Deneckere (ak. gitaar, zang) en Yves Meersschaert (piano), altijd een goeie combinatie. Dirk ‘Derek’ Dhaenens bracht o.a. ‘Les bras de Morphée/The Arms Of Morpheus/De Armen van Morpheus’, jawel, in drie talen, want Derek, ooit leider van rockband Derek & The Dirt, en met Yves ook in Derek & Vis (hit ‘Petit Lapin’) heeft, na een Franse, nu ook een Nederlandstalige cd opgenomen. Het meezingen in ‘Si je vouilais bien’, Dereks semi-reggaeversie van Bruno’s ‘Only If I Wanted To’, kreeg het al te schaarse publiek niet aan het zingen, de goedbedoelde pogingen van Dirk ten spijt. Ook bij de andere acts viel het tekort aan belangstelling schril af tegen de goede intenties van alle aanwezigen. Het trio sloot af met ‘een liedje van Nonkel Bob’ en dat werd dan ‘You Ain’t Going Nowhere’ van Bob Dylan, de songwriter die zowel Derek als Bruno zeer hoog in het vaandel dragen.

 

Kathleen Vandenhoudt kreeg ondanks een emotionele set, waarin ze alles gaf (dat zijn we van haar gewoon), relatief weinig aandacht. Maar de trouwe fans op de eerste rijen lieten het niet aan hun hart komen. Samen met Bruno Deneckere, de ideale secondant, bracht ze schitterende interpretaties van ‘Shadow Of Doubt’, ‘Out Of The Rain’ (bekend van de op dit ogenblik zwaar zieke soullegende Etta James), ‘Never Change’, ‘Perfect Day’ (de Lou Reed classic die Kathleen op het lijf geschreven is), Bruno’s ‘Nashville’ en Stephen Stills’ immer actuele ‘For What It’s Worth’. Ze sloot af met de folkklassieker ‘Corinna, Corinna’, waar Bob Dylan een totaal eigen interpretatie van maakte, die nu meestal als ‘de’ versie wordt beschouwd, en met ‘Don’t Ever Stop Caressing Me’, eigen song en parel van haar intussen één jaar oude en door de non-media (radio) schandalig over het hoofd geziene cd ‘Gracious’.

 

Tussen Derek en Kathleen kregen we het interview van Yves Desmet (hoofdredacteur De Morgen) met Karel De Gucht, die Haïti in de dagen tevoren bezocht en als oud-minister van buitenlandse zaken de situatie ter plekke van voor de aardbeving heel goed kent. De Gucht is intussen Europees commissaris van handel, een functie die hij ongetwijfeld en over de partijpolitieke belangen heen zal uitoefenen met de sérieux en de dossierkennis die hem in zijn eerdere ambten typeerden. De vragen die Yves stelden waren standaard (sorry, De Morgen) en de antwoorden van De Gucht bleken goed overwogen, strikt terzake, raak geformuleerd met een grondige kennis van alle aan bod komende aspecten van de problematiek en een diep begrip voor de moeilijkheden van iedereen, uiteraard de slachtoffers (in Port Au Prince maar ook in de kleinere steden en op het platteland), plaatselijk bestuur en organisaties, internationale hulp, inbreng van de Amerikanen en aansluiting met de Europese aanpak. Het was dus een grondige analyse, compact door de interviewsituatie, maar desondanks exhaustief en vooral verhelderend. De Guchts conclusie was een warm pleidooi voor de vanzelfsprekendheid van ‘mens helpt mens’, over alle bedenkingen en vooroordelen heen. We bekennen dat we tot het laatste geboeid hebben geluisterd.

 

Serge Feys & Friends hebben we gemist wegens de innerlijke mens, en ook voor de afsluitende acts, Poorboys & Pilgrims en Gabriel Rios solo, moesten we verstek laten gaan, omdat we onze trein moesten halen en onze dochter van zes een deftige nacht wilden bezorgen. We hadden wel een leuk gesprek met Gabriel die steeds meer ingeburgerd raakt door een intussen verbazend goeie kennis van het Nederlands. We zagen nog wel kersvers Antwerps stadsdichter Peter Holvoet-Hanssen met het duo Wolf. Die hadden voorheen de handen al eens in mekaar geslagen voor het stuk ‘Peter & Wolf’ (gebaseerd op Peters vijfde en gelauwerde dichtbundel ‘Navagio‘) dat in première ging tijdens het Brussels festival Passa Porta. Men kan het muziektheater, maar Peter noemt het ‘poëziemuziek’.

 

Zangeres (en actrice) Laura Verlinden heeft een unieke stem, fragiel en breekbaar, maar loepzuiver, klaar als kristal, met heerlijke buigingen en met een kinderlijke afdronk, zoals we die enkel bij de heel vroege Melanie hebben gehoord (maar daar houdt elke vergelijking op), en Joris Vercammen is een vaardig gitarist die zich inspireert op o.a. de flamenco, maar rijke patronen neerlegt. Als Wolf brengen ze eigen poëzie, even goed als werk van Paulus Böhmer of Rainer Maria Rilke. Deze zomer waren ze de openers van de Jong Muziek wedstrijd op TAZ2009. Een prijs kaapten ze niet weg, wegens nog niet af en iets te weinig variatie, maar ze toonden een groot potentieel, potentieel dat in deze combinatie aangeboord wordt.

 

Ons viel op hoe knap de fijne muziek inhaakte op de bezeten verzen van Peter: het venijnig lieflijke ‘Spiel mit Bajonetten’ trouwde aardig de soms groezelige, soms hoekige, soms grandioze, altijd verrassende taalfiorituren rond zeeman, kroeg, schip en zee. ‘De reus die komt’: het zindert nog na. Spijtig dat de vier vijfden van de aanwezigen daar geen oor voor hadden en dat luidruchtig liet verstaan, maar ach, dat hoort nu eenmaal bij een benefiet als parels bij zwijnen horen, en dat ene vijfde zal allicht hopen ooit het geheel te kunnen beleven, zodra deze parabel af is. Peter zoekt nog naar een naam, want ‘Peter en (de) Wolf’ zorgt vanzelfsprekend voor heel wat verwarring op het net! Prokofiev met een ‘Pre’, weet u wel.

 

Antoine Légat (Valentijn 2010)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en poëzie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s