Dayna KURTZ en ‘American Standard’

 
Ook zulke dingen mogen we doen: korte teasers of appetisers schrijven voor cd’s, en goeie cd’s zoals deze ‘American Standard‘, wel één van de betere platen van 2009, niet? Dat deze cd ook knap inspeelt op de (politieke) actualitiet, daar was geen plaats meer voor, maar krijgt u hier gratis bij.
 
Bij deze maken we graag ‘reclame’ voor Folkcorner Den Appel ( nu eigen site: www.denappel.be ; ook via www.tsmiske.be te bereiken) om de simpele reden dat we geregeld vraag krijgen naar waar je bepaalde, vaak zeldzame of ‘onvindbare’ platen kan vinden, tot ver buiten de folk, bovendien tegen menselijke prijzen. Of waar je deskundig advies kan krijgen, wars van de platte commercie (lees het maar af op de site!) Bij Den Appel dus.
 
Nog bij deze: als we tien songs mee mogen nemen naar het eiland van David om daar de rest van onze dagen door te brengen, is de kans heel reëel dat daar ‘Fred Astaire‘ bij is, de opener van ‘Postcards From Downtown‘: die song van Dayna Kurtz heeft ons meer dan eens in tranen doen uitbarsten, letterlijk.
 
Het wordt overigens tijd dat Dayna nog eens langskomt: ze zit geregeld in Nederland, produceerde in 2008 ‘Mmm…Gumbo?‘, de tweede cd van de Utrechtse groep Room Eleven en doet tussen 23 en 31 januari acht optredens bij onze noorderburen, een paar keer dicht bij de grens (Eindhoven, Utrecht, Ottersum…) (zie www.daynakurtz.com ), maar hier in België lijkt niemand meer bereid om haar een podium te geven (we zagen haar nochtans al schitteren op Dranouter, in de Handelsbeurs, enzovoort…)
 
 

Meld je aan om deze cd toe te voegen aan jouw favoriete cd’s
Aanmelden

Dayna Kurtz
American Standard
Angelsaksisch – Alfabetisch

Bestellen

Sinds haar tweede cd ‘Postcards From Downtown’ heeft singer-songwriter en prima gitariste Dayna Kurtz, geboren in New Jersey, woonachtig in New York, een boeiend parcours afgelegd, maar de nieuwe ‘American Standard’, de eerste in vier jaren, klopt alle voorgaande qua diversiteit, songkwaliteit en coverkeuze. Je krijgt –zie titel- een staalkaart van het Amerikaanse lied, van een ‘Invocation’ tot en met strakke rockabilly (‘Good In ‘62’), incluis meer gevoelige songs (‘Here Comes A Regular’, ‘Don’t Go Down’ van de betreurde Elliott Smith) en dat alles gekneed door een artieste met bakken charisma.(Antoine Légat)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s