Vic CHESNUTT…

 

Vic Chesnutt nam op kerstavond het besluit om uit dit leven te stappen. Op kerstdag overleed hij, na een korte coma, ten gevolge van een overdosis spierontspanners. De vijfenveertigjarige singer-songwriter was op zijn achttiende slachtoffer van een zwaar auto ongeval, zat sindsdien in een rolstoel en bleef tot heden geplaagd door pijn en andere kwalijke gevolgen van het accident. Ook op andere gebieden liep zijn pad niet over rozen. Het gaf hem echter standpunten en inzichten die hem volstrekt uniek maakten in de wereld van de songschrijverij. Platen als About To Choke en Is The Actor Happy? waren mijlpalen. Op zondag 15 maart ll. zagen we hem voor het laatst tijdens een optreden in de kleine zaal van de Antwerpse Arenbergschouwburg, begeleid door Elf Power (die ook het voorprogramma speelden) Vriendin Karin (Nefertaribookings) en ik hadden voor en na het concert contact met de man, eindelijk eens, want we hadden een grote bewondering voor zijn werk, zeker sinds hij Leffingeleuren op zijn kop zette…

Het bleek helemaal niet nodig om zijn enthousiasme te wekken voor de toen op stapel staande Kevin Coyne Tribute. Hij wou onmiddellijk en quasi onvoorwaardelijk meedoen, zoals hij in een eerdere mail al had aangegeven, maar hij wou eerst nog zijn kalender bekijken, of hij het kon inpassen. Hij zou zelf contact met ons nemen. Dat is om onbekende redenen niet gebeurd en vooraleer er van onzentwege gebeld of gemaild werd, was het project in een stroomversnelling geraakt en zat de deelnemerslijst al propvol. We namen ons voor na het project nog eens contact te nemen met Vic, zeker in geval er een vervolg zou komen.

Intussen zond Marc Nolis van MazzMusikaS ons een recensie-exemplaar van zijn nieuwste cd, een verrassend intiem plaatje met een uitgesproken sombere kant. Gaandeweg werd duidelijk dat Skitter On Take-Off één van de knapste was in de rij van vijftien langspelers (plus twee onder de naam brute, samen met de groep Widespread Panic) Was die hypochondrische ondertoon de voorbode van wat er zou gebeuren? Het schitterende, maar beklemmende Rips In The Fabric bij voorbeeld wees in die richting… Of waren het de huizenhoge financiële problemen ten gevolge van zijn toestand die hem tot wanhoop brachten? Van de opbrengst van de aan hem gewijde hommage plaat Sweet Relief II: Gravity Of The Situation kon hij zelf ironisch genoeg geen gebruik maken; Vic was wel ,,verzekerd”, maar dat bleek ruim onvoldoende…

Van zijn motieven weten we vooralsnog niet en hoeven we eigenlijk niet te weten, behalve dat de onrechtvaardigheid ons doet steigeren. Zo’n wantoestanden zijn een schande voor een zogenaamd modern land. Obama, doorzetten met die Health Care!!! We herinneren ons dus wel zijn concert op Leffingeleuren, meer dan een decennium terug (meerbepaald in 1996, toen met o.a. The Divine Comedy, Peter Green, Arno à la Française, 16 Horsepower, Linton Kwesi Johnson) De grote tent liep leeg toen het publiek het schriele mannetje in zijn rolstoel het podium zag bewielen. Maar Vic was een taaie doorzetter en een briljant performer. Tegen het einde van zijn set was de tent weer volgelopen en waren de aanwezigen laaiend enthousiast. Eén van de strafste concerten die we ooit mochten beleven. We hebben sindsdien vele cd’s mogen reviewen (op At The Cut na) De laatste verscheen dus in de voorlaatste MazzMusikaS # 134Bis van begin december, met dien verstande dat ik de daar verkeerd geplaatste haakjes heb gecorrigeerd. U kan ze hieronder lezen…

 

 

Vic CHESNUTT / Skitter On Take-Off / Vapor Records 2-521680.

 

De cirkel is rond. Na een hele reeks cd’s met min of meer uitgebreide bezetting en concerten in samenwerking met allerlei formaties, keert Vic Chesnutt terug naar de soberheid van zijn debuutperiode (Little, geproduceerd door Michael Stipe, die zijn poulain en medeburger van Athens, Georgia, uitgebreid promoot). Skitter On Take-Off (9 songs; net geen 40’) is gewoon de singer-songwriter met akoestische gitaar, sporadisch bijgestaan door de man die alles weet van soberheid, Jonathan Richman (gitaar, harmonium) en diens drummer Tommy Larkin. Richman en Larkin deden de productie, voor zover die nodig was. De cd is dus in niets te vergelijken met Silver Lake, Ghetto Bells, North Star Deserter (met leden van Fugazi, Godspeed You! Black Emperor en Silver Mt. Zion) of het recente At The Cut, behalve dan wat betreft de eigenzinnigheid van de liedjes en die nu eens rauwe, dan weer langoureuze stem met lange uithalen, waarvoor je ofwel onvoorwaardelijk valt ofwel naar de andere kant van de wereld verkast. Men weze verwittigd: dat is dus niet anders op Skitter On Take-Off, integendeel, de focus ligt helemaal op de songs en dan kan je niet om de stem heen. Van zijn toer van enkele maanden terug, met de rockende stadsgenoten van Elf Power, menen we ons Dimples te herinneren (al speelde men in de kleine zaal van de Antwerpse Arenberg schabouwelijk luid) Zoals gewoonlijk neemt Vic geen blad voor de mond en zegt hij wat hem voor de geest komt en waar het volgens hem op staat. Dat pakt soms heel sterk uit: Rips In The Fabric maakt zijn titel op indrukwekkende wijze waar, idem voor My New Life dat zich zoals andere tracks langzaam nestelt in mijn persoonlijk collectief bewustzijn. Voor de liefhebber veel lekkers op Skitter On Take-Off, de anderen luisteren best even. O ja: de werkt niét als achtergrondmuziek! (Antoine Légat; 23 11 09)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s