Hans THEESSINK & INSINGIZI in het Arsenaaltheater te Vlissingen, zondagnamiddag 29 november 2009: balsem voor de ziel

 

Hans THEESSINK & INSINGIZI in het Arsenaaltheater te Vlissingen, zondagnamiddag 29 november 2009.

 

Het arsenaal in de haven van het stemmige Vlissingen herbergt het grootste piratenpark van Nederland en er is een zeequarium aan verbonden, een ideale plek om een zondagnamiddag door te brengen met de kinderen, bij voorbeeld. Ons lokt eerder het gebouw dat er naast staat: daarin vind je een restaurant-café met theaterzaal, toepasselijk Arsenaaltheater geheten. Het theater maakt eigenlijk deel uit van de Napoleontische vestingwerken en was lange tijd het Concertgebouw van de stad. Het antieke van het geheel straalt een oergezellige atmosfeer uit.

 

Het prachtige Vlissingen en het nabije Middelburg, waar ook fijne concertjes doorgaan, zijn zeer makkelijk te bereiken via de N62 en de toltunnel. Het is als bestemming voor een West- en zeker Oost-Vlaming dichter bij dan alles wat pakweg voorbij Gent, annex Aalst ligt. Een concert op zondagnamiddag heeft vanzelfsprekende voordelen: je hebt nog de avond om je voor te bereiden op de werkweek en tijdig het bed in te duiken. Een drankje is in de prijs van het ticket inbegrepen en die dorstlesser staat in de pauze al klaar bij het binnentreden van de gelagzaal, zodat je niet eindeloos moet wachten aan de toog en je nog wat hebt aan de onderbreking, meestal een vorm van socialising. Aan die toog wordt dan enkel nog het bier getapt. Het is wellicht een idee voor organisatoren ten lande? En na het concert kan je al meteen aanschuiven in het restaurant waar ze ‘prinsheerlijke’ maaltijden serveren.

 

Vooraleer dit begint te lijken op een tekst voor een reclamefolder van de plaatselijke VVV, keren we snel terug tot de aanleiding voor de trip naar het Arsenaal: Hans Theessink. De slide gitarist uit Enschede, na omzwervingen doorheen de States (Mississippi) op zoek naar oude blueshelden in de seventies, en een job als onderwijzer in Denemarken, al lange jaren woonachtig in Wenen, komt wel elk jaar eens afgezakt voor een handvol concerten. Maar sinds de gloriedagen van zijn formidabele BLUE GROOVE (waar ook nogal wat Nederlanders de beste henneringen aan hebben, bleek tijdens de pauze) is dat, althans in België zonder de HANS THEESSINK BAND en het Zimbabw(e)aanse zangtrio INSINGIZI. Sinds de DVD ‘Live In Concert’ kan je met eigen oren en ogen zien hoe spijtig dat is.

 

Dit was dus een uitgelezen gelegenheid om Hans aan het werk te zien met Isingizi en, bij twee concerten met de pianist van zijn band, Roland Guggenbichler (de ritmesectie kon niet overkomen: die zaten in Duitsland als begeleiders van een Oostenrijkse superster, we vermoeden Wolfgang Ambros) Vlissingen was één van de twee concerten in ,,grote’’ bezetting. Enkele maanden tevoren had Hans nog solo opgetreden in de Banana Peel (Ruiselede) en Bouche à l’oreille (Brussel) Goeie concerten, maar  een aantal bluesliefhebbers vonden dat er te veel meezingmomenten waren, ten koste van het ‘serieuze’ blueswerk, vooral dan tijdens het Brusselse optreden dat één lange zangstonde leek, dan wel van een weinig gemotiveerd koor.

 

Met Insingizi was het ook al niet denkbeeldig dat er zou moeten gezongen worden. En zo geschiedde, met dien verstande dat de Afrikanen voor een ‘professionele ondersteuning’ zorgden en dat dit publiek bijzonder gretig en even zelfs in een heel… scala van meerstemmigheid meezong.  Ook de artiesten bleken verbaasd door dit onverwachte Vlissings Groot Gemengd Blues Koor. Er zaten wel degelijk een pak muzikanten in het publiek, o.a. van het lokale CHAMPAGNE CHARLIE die al eerder in Middelburg met Hans samenspeelden. Dat verklaart veel. ‘Namen we nu maar een live cd op’, moet Hans wel gedacht hebben.

 

Het had ook te maken met het feit dat de warme, gezellige stemmen van Blessings Nqo, Ramadu Moyo en Vusumuzi Ndlovu zo goed samengaan met de periode van het jaar. En met de kwaliteit van de songs en de uitvoering natuurlijk. Hans koos hoofdzakelijk uit de cd’s die hij met band en het trio maakte, vooral dus ‘Bridges  en ‘Slow Train’. Hij begon wel met het stemmige ‘Wings’ uit ‘Journey On’ wat het soepel zingende en swingende trio meteen de kans gaf om een stempel van gezelligheid op het gebeuren te drukken. Met ‘Bridges’, een uitgesponnen ‘I Shall Not Be Moved’ (Ian Siegal had enkele dagen tevoren zijn eigen krachtiger versie van deze gospel gebracht) en ‘Running Home’ (uit ‘Bridges’) zijn we aan het gebruikelijke verhaal toe uit Hans’ Groot Blues Vertelselboek: ‘Mississippi’ brengt ons ‘down in Mississippi, where the blues was born’ en bij zijn ontmoeting met kapper-bluesmuzikant Wade Walton uit Clarksdale, Mississippi (1923-2000), die er prat op ging dat hij ooit… de benen van Tina Turner mocht scheren, maar ook als bluesman hoge toppen scheerde (‘Shake ‘em On Down’, zijn enige album uit 1961) In de song maakt een indrukwekkende pleïade blueshelden zijn opwachting, allen verbonden aan de grote stroom. Van Robert Johnson over Muddy Waters en Charly Patton tot Big Bill Broonzy: het is leuk ze eens op een rij te horen!

 

Met ‘The Lion Sleeps Tonight’ of ‘Mbube’ komt Afrika aan bod en zingen de heren uit Bulawayo zich in the picture: in Engels en Debele (naast Shona, één van de hoofdtalen van Zimbabwe) groeit de klassieker naar epische dimensies. En dat voor een song over… overspel! Via ‘Love You Baby’ uit ‘Slow Train’ komen we bij het titelnummer van die plaat, afsluiter van het eerste deel. Verdomde afsluiter, want een hele pauze lang speelt de song door ons hoofd. Het is dan ook één van Hans’ beste nummers. De samenzang was eens te meer behoorlijk indrukwekkend.

 

Moses’ start deel twee. Ja, het wordt heel duidelijk Kerstmis met zo’n gospel, maar liever dit dan de platgetrapte seizoensdeunen die momenteel weer onze oren teisteren. Roland komt er weer bij en Hans verlaat de scene, wat Roland en Insingizi de kans geeft hun gezamenlijk project te presenteren, MOZULU ART. Terwijl Roland Mozart speelt, zingen de drie Zulu gezangen, een combinatie die verrast. Omdat Hans na dat lied niet opdaagt, gaan ze gewoon door als Mozulu Art met ‘The Click Song (Congcothwane)’ (één van de grote successen van Miriam Makeba) Theessink is weer terecht en heeft het over Robert Mugabe, ooit de grote hoop van Zimbabwe, die zijn land helemaal naar de vaantjes hielp en helaas nog helpt. Op sympathie kan de dokter niet rekenen in ‘Thula Mama – Oh Mother Don’t You Weep’.

 

Nog uit ‘Slow Train’ het behoorlijk uptempo ‘Cry Cry Cry’ waarin Roland zijn kunsten als boogie woogie pianist uitgebreid toont. Heel knap is de uitvoering van ‘Ready For The Ride’, met weerom een fraaie pianosolo. Het komt uit ‘Lifeline’, de cd waarop hij voor het eerst werkte met de toen nog INSINGIZI EMNYAMA geheten zanggroep en met de ook al zo subliem harmony zingende HOLMES BROTHERS (een schitterende cd als ‘State Of Grace’ uit 2007 brengt je inderdaad in staat van genade) ‘Zambezi’ doet de zaal weer schallen. Er komen nog twee nummers van ‘Bridges’ langs. In ‘Brand New Dawn’ laten de Zimbabwanen stijlvolle danspasjes zien, nadat Blessings en Ramadu eerder al solodansjes hadden gedemonstreerd, maar eigenlijk bewegen deze rubberen mannen de hele tijd door, een show op zich. ‘Little Girl (I’m Gonna Walk You Home)’ mag een fijn orgelpunt heten van een ontspannen concert met voor één keer leuke samenzang.

 

Achteraf is er in het restaurant veel tijd om na te kaarten. Met Insingizi: ze hebben zonet bij ARC Music een ‘Volume 2 uitgebracht van het succesvolle ‘Voices Of Southern Africa’ en hopen met Mozulu Art nieuwe publiekslagen aan te boren. Met Hans: binnen enkele dagen zou hij naar Israel vertrekken om op te treden op het Jacobs Ladder Festival. ’s Mans leven is één aaneenschakeling van verre reizen. Dan is de jaarlijkse terugkeer naar eigen land wellicht een verademing. En dat is misschien nog de beste omschrijving van dit concert: geen krampachtig spelen-alsof-je-leven-ervan-afhangt waarbij de artiesten hun ziel volledig uitknijpen, maar een verademing, balsem voor de ziel. Ook dat is een aspect van ze blues.

 

Antoine Légat (09 12 09)

 

Tip: het concert van de hier en tot voor kort ook in eigen land zwaar onderschatte JW ROY EN BAND, ‘JW Roy weet het zeker’, op 15 januari 2010 (20u15; € 15), lijkt ons een fijn moment om kennis te maken met het Arsenaal (en een zeer groot artiest) Alle info: www.arsenaaltheater.nl en www.jwroy.nl . We zullen er zijn!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s