Moony/Joseph Arthur/Bil Wyman’s Rhythm Kings/Martyn Joseph: wat een driedaagse

Wat een driedaagse! Omdat de crisis hier heviger dan elders toeslaat en omdat we bij de banken geen enkele steun genieten , we besparen u de redenen, besparen we waar we kunnen. We hebebn onze Oosterweel verbinding even uitgesteld en vooral, we besparen op het bijwonen van concerten. We gaven daar, in onze persfunctie en omdat onze vriendin ze soms zelf inricht (geen belangenvermenging: daar zien we streng op toe, ga maar na), zo al niet veel aan uit, maar je moet je verplaatsen, je moet toch iéts consumeren en de vrienden een keertje ,,trakteren”, afijn, ’t is nooit gratis. Niet dat we klagen: de lezer merkt op deze blog dat we nog geregeld het werkveld induiken. Veel incentive hebben we niet nodig voor deze insteek, om nog eens wat modewoorden te misbruiken. In de vorige dagen was het echter weer eens prijs!
Om maar te zeggen dat het een hectische driedaagse was. Zaterdag 17/10 snelden we immers naar de 4AD in Diksmuide, alwaar ene Joseph Arthur was gesignaleerd, reden genoeg om de vrij verre verplaatsing te maken. Omdat het aangekondigde voorprogramma afhaakte, mocht Bram Moony inspringen… Hadden we die toch wel net tevoren gezien in Mechelen, zeker (zie eerder stuk op de blog)?! Zijn iets langer concert was goed vergelijkbaar met dat van het RifRaf 20 jaar feest. Opnieuw slaagde hij erin met verstild werk in een gelijkmatig en vrij gezapig tempo de aanwezigen te boeien, bewijs van de sterkte van zijn set. Vanaf ‘Where Have You Been?‘  had Bram het publiek in zijn greep omze pas weer los te laten met de ‘herfstige instrumental voorlopig nog zonder titel‘.
Ook Joseph Arthur houdt van loopse loops, niet alleen van de gitaar maar ook van de stem. Hij saat daarin veel verder dan Moony, maar hij is dan ook langer bezig. Op basis van de kwaliteit van zijn opnames, vraag je je af hoe het komt dat deze man, zo geweldig gelanceerd door Peter Gabriels Real World label, commercieel niet verder staat. Zijn optreden liet zien waarom: de man is zo eigenzinnig bezig dat hij in geen enkel businessplan past. Gelukkig maar, want zijn grillige creativiteit (of creatieve grilligheid) maakt hem precies zo boeiend. Alle inbreuken tegen de wetten van het podium zijn hem bij deze vergeven: we hebben intens genoten van zijn enigszins chaotische set en keerden voldaan huiswaarts, als dat heet.
Bill Wyman & The Rhythm Kings, daar hebben we minder over te vertellen, toch op het creatieve front. We hadden ook niets anders verwacht. Een veredelde juke box, want Bill weet zijn muzikanten te kiezen:  Geraint Watkins, slechts even aan het accordeon, maar outstanding aan de piano, mag daar een exponent van zijn (geen Georgie Fame te bekennen, ook geen Albert Lee, maar Terry Taylor was een waardig vervanger) De totaal onverwachte gastrol voor oude soul brother Eddy Floyd, bezig aan een geweldige come-back, was voor ons, oude Fleetwood Mac fans, een groots mo(nu)ment. En wat een stem en fysiek heeft die man nog!  Iemand vergeleek het met de tegenwoordig ietwat zielige Peter Green van Fleetwood Mac. Uiteraard veel soul en R&B, voor ons nogal veel jukebox, maar de humor maakte veel goed. Klassieke grapjes rond Bills ,,beweeglijkheid” en rond zijn ,,vroegere bandje”, met daarbovenop een splijtende versie van ‘Honky Tonk Women‘. iedereen content, maar nu weten we waarom Ian Siegal deze nochtans klassenrijke bende avond na avond wegspeelde toen hij hun support deed!
Gisteravond 19/10 was Martyn Joseph te gast in De Fagot in Ingelmunster. Een thuismatch, wat we al konden zeggen van zijn lichtjes verbijsterende concert op Labadoux in mei, want we zijn de tel al lang kwijt. Vollen bak ook, want de mensen zijn dat concert nog niet vergeten en hoe dan ook, Martyns reputatie groeit met elke nieuwe toer. Zo goed als gisteren hebben we hem nog nooit gezien, ondanks zijn zware verkoudheid, ondanks de vele nieuwe en onafgewerkte nummers. Van bij de eerste nummer kreeg hij de mensen aan het zingen (we zijn niet zo aan zangstonden, maar bij Joseph ligt dat toch helemaal anders) en het concert ging daarna van hoogtepunt naar hoogtepunt. Kippenvel, tranen, het was ons deel bij ‘Can’t Breathe’, ‘Turn Me Tender’, ‘Five Sisters’ (dat je op zijn site gratis kan downloaden: doén, het gaat over een tragisch incident in de Ghaza strook, over menselijke waardigheid), ‘Kindness’, ‘Thunder And Rainbows’, ‘Cardiff Bay’. Bakken humor (zijn ,,funk folk” grappen), histrionics, imitaties, het buitenaardse gitaarspel (Bruce Cockburn en Luka Bloom in één persoon), het spuien van heel wat wetenswaardigheden ook, en vooral een menselijkheid die het artistieke nog eens overstijgt… Er is maar één Martyn Joseph, vrezen we. Na drie bissen bleef het publiek ‘I’m On My Way‘ meerstemmig scanderen. Nooit meegemaakt!
Op Joseph Arthur en Martyn Joseph komen we nog uitgebreid(er) terug!
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Moony/Joseph Arthur/Bil Wyman’s Rhythm Kings/Martyn Joseph: wat een driedaagse

  1. lieselot zegt:

    Hallo,Ik was ook op het concert van MJ gisteren (en ook vrijdag in Oud-Heverlee) en waw, het was inderdaad fantastisch!!! Ik ben nog maar \’fan\’ sinds het concert in trefpunt in dec 2007, maar heb MJ ondertussen al 7 keer gezien en gisteren was echt wel een hoogtepunt! (Ik was trouwens ook zaterdag in de 4ad in Diksmuide, was ook een goed concert)GroetjesLieselot (de \’radio1-reporter\’)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s