LIVING ROOTS II: met een enthousiaste en deskundige crew en een goeie songkeuze is een grandioze avond verzekerd

 
 

Living Roots II: het geesteskind van Koen Garriau is weer op stap. Een succesformule: men neemt een keur van muzikanten uit de rock, de blues en de folk; daarbij moeten dan wel een paar gouden strotten. Je laat die mensen uitzoeken welke songs hen in hun bezwaard muzikaal verleden bijzonder opgevallen zijn of hen zwaar geïnspireerd hebben. Je laat hen samen de selectie doorvoeren en geeft hen de kans die songs uit te werken en in te studeren. Dan laat je ze los in de betere zalen des lands. Een verdelde juke-box? Jazeker, maar met een enthousiaste en deskundige crew en een goeie songkeuze is een grandioze avond verzekerd. Een lange ook, want welk mooi materiaal is er niet voorhanden in rock, blues, folk en in welk genre men ook recruteert?

Deze editie brengt schoon volk in stelling: vooraan Tom Theuns (vele folkbands in verleden en heden, plus solo het prachtige Songs From The River), Mich Walschaerts (Kommil Foo), de nu eens fijnbesnaarde, dan weer heftig plukkende Ruben Block (Triggerfinger), Klaas Delrue (Yevgueni) en Jan De Campenaere (Venus In Flames), vijf maal John Keel op een rij! Daarachter in een iets meer bescheiden functie violist (en ook toetsenist) Wouter Vandenabeele (Olla Vogala, Transpiradansa! …En zoveel meer in de folk en ver daarbuiten), de showstopping blazers Koen Garriau (Fluxus) en Pieter De Meester (AedO), bassist Sam Van Ingelgem (Fluxus) en drummer Mario Goossens (Triggerfinger; ook producer van de recente Team Williamplaat) Als dat geen supergroep is, weten we het ook niet!

We zagen Living Roots zopas, zaterdag 3 oktober, in De Stroming te Sleidinge (Evergem) en de heren hebben hun huiswerk prima verzorgd, al kan je natuurlijk zeuren over de ene of andere keuze, of modus van uitvoering. Niet iedereen had het begrepen op Ik kom naar Huis, Tom Theuns’ vertaling van I’ll Be Home van Randy Newman, maar wie Tom kent, weet dat hij nu eenmaal graag deze licht ironische toets bespeelt. Wij vonden het best okay. We gaan niet al te diep op in op wat er allemaal te beleven valt (en dat is véél) om de pret niet te bederven, maar toch dit: de toehoorder kan zich weer verwachten aan schitterende en verrassende uitvoeringen van gekende en veel minder gekende classics. Een tip (van de sluier, wel te verstaan): Ole ’55 van Tom Waits naast No Myth van Michael Penn, Alleen door jou van Bob Benny (wat een song straalt door die smartlap heen!) naast het zielsmooie Mistral gagnant van de grote Renaud Séchan, Open Your Window van Steve Earle naast No Surrender van Bruce Springsteen, Won’t Back Down van Tom Petty naast The Weight van The Band (hé?! Stash doet die song ook!) Het akoestische blue grass moment (Man Of Constant Sorrow) is instrumentaal, vocaal en visueel een juweel. Wat Mich Walschaerts uitvreet met de erfenis van een onlangs overleden popster is de max.

 

Gaat u dat vooral zien, met onze groeten!!! De heren (helaas geen dame erbij: bij Living Hero, de Neil Young tribute, was er ten minste nog Neeka) hebben andere bekommernissen. Per 15 november (De Centrale in Gent) is het finaal gedaan met Living Roots (II)!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s